Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

2 Μαρ 2018

2 OOPS! Ξέχασα την πεθερά μου στον καταψύκτη (Κεφάλαιο 1)

 Aφού πήρα βαθιές ανάσες, άρχισα να ξεδιπλώνω την ιστορία της ζωής μου. «Όπως ανέφερα και πριν, όλα ξεκίνησαν από το Μινιόν, το καλοκαιράκι του 1980».
Ο χασοδίκης απέναντί μου εξακολουθούσε να φαντάζεται τα Μίνιονς ωστόσο, ο εγκέφαλός του σκάλωνε στην χρονολογία. Δεκαετία του 80 και Μίνιονς δεν κολλούσαν μαζί.

«Ξέρετε, σας μιλάω για πολυκατάστημα της εποχής» έκανα, χαμηλώνοντας κάπως την φωνή μου και συλλαβίζοντας μία μία τις λέξεις, λες και απευθυνόμουν σε άτομο με 80%αναπηρία.
Η πινέζα με το πτυχίο Νομικής καμώθηκε την άνετη. «Ναι, ναι, το Μινιόν, μεγάλο κτήριο, ω ναι!» ψιθύρισε ο δικηγορίσκος με προσποιητή νοσταλγία και υπερηφάνεια, λες και υπήρξε κάποτε ο ιδιοκτήτης του εν λόγου καταστήματος.
 Ήμουν σχεδόν σίγουρη πως δεν γνώριζε ούτε για την μεγάλη πυρκαγιά, ούτε για το μετέπειτα κλείσιμο της επιχείρησης. Ίσως να έπρεπε να του φέρω και τα δύο με τρόπο.
 «Συνεχίστε παρακαλώ, είμαι όλος αυτιά, κυρία Μάρθα» με προέτρεψε.
Είμαι μόνο αυτιά, θα ήταν η πιο ορθή έκφραση, καθώς τα ακουστικά του όργανα έβγαζαν νοκ άουτ εκείνα που έφερε ο Ντάμπο, το ελεφαντάκι!

 «Δούλευα δύο μήνες εκεί, συγκεκριμένα στο τμήμα με τα εσώρουχα».
 «Ενδιαφέρον!» με διέκοψε ο δικηγόρος κι ενστικτωδώς κάλυψα την τιράντα του σουτιέν μου, που αχνοφαινόταν, ενώ μπροστά μου τρεμόπαιζαν εικόνες του πιθανού βιασμού μου από το ανώμαλο Γκρέμλιν απέναντί μου.
 «Είστε καλά; Μου φαίνεστε χλωμή!» βγήκε από το στόμα του σάτυρου.
 Προσπέρασα το σχόλιό του, μη θέλοντας να του δώσω παραπάνω θάρρος.
 «Ήμουν μόλις είκοσι ετών και φοιτήτρια Ιατρικής. Στο Μινιόν με είχε βάλει ένας θείος μου, που είχε τότε πολλά κονέ. Στην αρχή ήμουν ενθουσιασμένη, έπειτα όμως έβρισκα το συγκεκριμένο πόστο κάπως βαρετό και μη δημιουργικό. Μα τα χρειαζόμουν αυτά τα χρήματα για τις σπουδές μου, φτωχό κορίτσι ήμουνα».
 «Ε, υπήρχε κι άλλος τρόπος να βγάλετε το χαρτζιλικάκι σας» με διέκοψε ο αχρείος, έχοντας ύφος που κραύγαζε: «Ας έβγαινες στο δρόμο για βίζιτα, μωρή!»
 «Όπως σας έλεγα λοιπόν, η δουλειά ήταν ανιαρή κι εγώ μάλλον υποτονική. Η διάθεση μου όμως, ανέβηκε κατακόρυφα ένα απογευματάκι του καλοκαιριού. Την ώρα που δίπλωνα κάτι φανέλες, άκουσα μια μπάσα, άκρως ερεθιστική φωνή».
 «Σαν του Παβαρότι ένα πράγμα;» με ρώτησε ο κοντοστούπης.
 «Ξέρετε, δεν φτιάχνομαι ποτέ με Παβαρότι! Ας προχωρήσω όμως. Η φωνή, όπως ήταν φυσικό, ανήκε κάπου, συγκεκριμένα στον Αλέξανδρο Σάπιο. Ναι, ναι ξέρω, το επίθετό του είναι άθλιο μα και το Κυλοτάκη δεν το λες και καλύτερο!
“Καλησπέρα, ψάχνω για σλιπάκια” μου είπε. “Θα μπορούσατε να με εξυπηρετήσετε;” Απέναντί μου στεκόταν ένας σωστός Άδωνης!»
 «Ποιος; Ο Γεωργιάδης, αυτός που γκαρίζει με τα βιβλία;» έσκασε στα γέλια ο κοντορεβυθούλης.
 Θεέ μου δώσε μου δύναμη, σκέφτηκα.
«Εννοώ πως ήταν όμορφος σαν... σαν τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ας πούμε. Δεν έμοιαζε με Έλληνα, για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήταν Σκανδιναβός.
“Και βέβαια να  σας εξυπηρετήσω. Τι νουμεράκι θέλετε;” γλύκανα όσο μπορούσα την φωνή μου.
“Ένα για μεγάλα πουλιά! Είμαστε προικισμένοι στο σόι μας, πήρε από τον προπάππο του, τον Γιάννη, που τον φώναζαν στο χωριό το Κοντάρι!”
»Η άκρως τσιριχτή κι ενοχλητική,  σαν κιμωλία που κάνει οχτάρια πάνω σε πίνακα φωνή, έβγαινε από το στόμα ενός "μπόγου" που έκανε τους παλαιστές Σούμο να μοιάζουν με ανορεξικούς.
“Μαμά, πώς από δω; Δεν θα 'πρεπε να βρίσκεσαι ακόμη στο τμήμα με τα γυναικεία;”
»Να κάνει τι, εκεί, σκέφτηκα. Από όσο γνώριζα δεν υπήρχαν μεγέθη για όρκες!»
 «Ώστε ήταν η μητέρα του, μμμ!» σημείωνε με ύφος αλά Σέρλοκ Χολμς ο δικηγόρος.
 Κύκλο τετραγωνίζεις μάγκα μου, τι IQ είναι αυτό καμάρι μου, ήμουν έτοιμη να φωνάξω, χωρίς ωστόσο να το κάνω.
 «Η μητέρα του και μετέπειτα πεθερά μου, που έφερε το όνομα Αντζελίνα (Όχι, με την Τζολί δεν θα μπορούσαν να έχουν ποτέ ούτε την ελάχιστη σχέση!) με κοιτούσε υποτιμητικά, σχεδόν με κακία! Αισθανόμουν σαν την Άννα Φρανκ απέναντι στον Γκέμπελς!
“Φθηνό άρωμα φοράτε ή μου φαίνεται;” πέταξε στο άσχετο. “Εγώ πάλι μόνο Chanel no 5 όπως η Μέριλιν” συνέχισε ο ντολμάς».
 «Ποιός Μέρλιν; Ο μάγος;» έκανε έκπληκτος ο δικηγοράκος.
 «Έναν καφέ!» απαίτησα. Ίσως η καφεϊνη με βοηθούσε να αντιμετωπίσω την ηλιθιότητά του.
 Μέχρι να φανεί ο καφές, το μυαλό μου έκανε ένα μικρό φλας μπακ. Ένα φλας μπακ που επικεντρωνόταν στον σύζυγό μου. Ξανθά μαλλιά, γαλανά μάτια, ελκυστικό χαμόγελο και…
Την ροή της ταινίας μικρού μήκους διέκοψε άκομψα, σχεδόν βίαια η εικόνα της Αντζελίνας, της πεθεράς μου. Την έφερνα και πάλι μπροστά μου, όπως τότε, που την κοιτούσε ολόκληρο το Μινιόν. Τι να πρωτοθυμόμουν; Το κιτς ντύσιμό της; Τον περιποιημένο μύστακα στο πάνω μέρος των σχεδόν ανύπαρκτων χειλιών της; Εκείνο όμως που με ξεπερνούσε, ήταν οι θάμνοι που κρέμονταν από κάθε μασχάλη της. (Φορούσε και ζαμπονέ η ντροπή κάθε fashion blogger!) Όταν δε, εντόπισα και λεγεώνες τριχών στις χονδρές, σαν κορίνες του μπόουλινγκ, γάμπες της μου ήρθαν απανωτά εγκεφαλικά.
 «Έτοιμο το καφεδάκι, για την κυρία Κυλοτάκη. Άτσααα κι ομοιοκαταληξία δικέ μου χαχα!» Ο χασοδίκης πρέπει να είχε πάρει "χόρτο" δεν ερμηνευόταν διαφορετικά αυτή η απότομη, αλέγρα μεταστροφή του.
 Αφού τράβηξα μια γενναιόδωρη γουλιά από το νεροζούμι που παρίστανε το χαρμάνι ΑΑ τον ρώτησα: «Τι λέτε, συνεχίζω την αφήγησή μου;»
 «Βεβαίως, αν και μέχρι στιγμής όλα αυτά που ακούω δεν λειτουργούν ελαφρυντικά».
 Βγάλ’ τον σκασμό ζουμπά! μου ήρθε να ουρλιάξω μα περιορίστηκα σε ένα αχνό αλά Τζοκόντα χαμόγελο.
 «Ω, μα είμαστε ακόμη στην αρχή» πρόσθεσα.

 «Σωστό κι αυτό» απάντησε η ποντικομαμή.



Χριστίνα Καρρά

2 σχόλια:

  1. Πολύ ωραίο. Οι περιγραφές της Μάρθας είναι πολύ ζωντανές και έχω ήδη σχηματίσει μια αντιπάθεια για την Κυρία Αντζελίνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ω σε ευχαριστώ πολύ!Όσο για την Αντζελίνα μου είπε να σου μεταφέρω:"Do not judge me honey!"
    Χ.Καρρά

    ΑπάντησηΔιαγραφή