Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

9 Ιουλ 2018

0 The Last Shadow (Game of Shadows II) (Κεφάλαιο 20) - "Ρέικ Μάισνερ Μίλερ"

Αφήνοντας την Έρρικα πίσω μου με τις δικές της απορίες, προχώρησα και κάθισα σε ένα από τα παγκάκια κοντά στο δρόμο που οδηγούσε προς το δάσος. Το ήξερα ότι θα ερχόταν. Τον περίμενα.
               Με κοίταξε σιωπηλός και εγώ αποκρίθηκα σε αυτό το έντονο βουβό βλέμμα «Άργησες»
               «Δεν έπρεπε να τους τα πεις όλα»
               «Έπρεπε»
               «Δεν καταλαβαίνεις; Αυτός θα εξαφανιστεί, αν δεν το έχει κάνει δηλαδή. Ο χρόνος του είναι ελάχιστος»
               «Το ίδιο κι ο δικός σου»
               «Τι λες;»
               «Ξέρεις εσύ»
               «Να ξέρω τι;»
               «Δε μας βοήθησες επειδή είχες μετανιώσει για ό,τι έκανες, αλλά για να προστατέψεις το τομάρι σου»
               «Τι είναι αυτά που ξεστομίζεις μικρέ;»
               «Η πικρή αλήθεια!»
               «Η δική σου αλήθεια»
               «Και η δική σου πατέρα» μετά από τόσα χρόνια ξεφούρνισα αυτή τη λέξη «Θέλω να μου μιλήσεις για τον μύθο του στρατιώτη, ή αλλιώς τη σκιά του τελευταίου στρατιώτη»
               Γούρλωσε τα μάτια του «Πώς;»
               «Η αλήθεια δε μένει ποτέ στο σκοτάδι. Λέγε τώρα τι γνωρίζεις»
               Δε μιλούσε. Προτίμησε τη σιωπή, μα εγώ εκνευρίστηκα  «Άκου! Ή θα μιλήσεις τώρα, ή αλλιώς σε προδίδω όπως σου αξίζει»
               «Δεν είναι απλά ένας μύθος. Η ιστορία είναι αληθινή»
               «Ωραία! Ακούω»
               «Ο νεαρός στρατιώτης, στον οποίο αναφέρεται ο μύθος, ήταν ο πρώτος στον οποίο έκαναν πειράματα. Παλιά, εδώ υπήρχε μια βάση με το όνομα Ιχθείς. Σκοπός ήταν να δημιουργήσουν τους πιο δυνατούς και σκληρούς στρατιώτες για να πολεμούν. Οι Ναζί είχαν σαν θεό τους τον Χίτλερ και πίστευαν σε αυτόν και τις αδίστακτες πράξεις του»
               «Όλη αυτή η ιστορία με εμάς και κυρίως με εμένα πώς σχετίζεται; Γιατί είπες κι εσύ αλλά και ο Τζόναθαν πως εγώ είμαι η τελευταία σκιά; Πρέπει να μου πεις όλη την ιστορία! Για τα πειράματα που κάνατε κι εσείς. Για μια φορά στη ζωή σου μίλα κι εσύ ειλικρινά. Άσε τις δειλές σιωπές και τα ψέματα»
               «Δε θα καταλάβεις ποτέ Ντέρεκ!»
               «Δοκίμασε με!»
               «Ο στρατιώτης αυτός κι εσύ...»
               «Μίλα επιτέλους! Έχουμε φτάσει ένα βήμα πριν το τέλος. Πες μου τι διάολο έχει γίνει γιατί έχω κι εγώ αυτές τις καταραμένες ικανότητες. Που δεν ξέρω καν να διαχειρίζομαι»
               «Εμείς απλώς...»
               «Απλώς τι; Μίλα γαμώτο»
               «Ο πατέρας του Τζάκσον σε χρησιμοποίησε. Μας κορόιδεψε όλους. Ήξερε πως εσύ είσαι η τελευταία σκιά και εν αγνοία σου θα τελειοποιούσε αυτό που είχαμε όλοι αρχίσει»
               «Δηλαδή τι; Άσε τους γρίφους και πες μου»
               Ξαφνικά η φωνή της Έρρικα ήχησε και μας διέκοψε «Η κοπέλα σου σε ψάχνει. Θα τα πούμε ξανά» ξεστόμισε και χάθηκε μέσα στο δάσος
               «Ντέρεκ, ποιος ήταν αυτός;»
               «Γιατί ήρθες;» ξεστόμισα εκνευρισμένος.
               «Γιατί με άφησες με απορίες ίσως;»
               «Έρρικα!»
               «Γιατί υψώνεις το τόνο της φωνής σου; Να βοηθήσω θέλω»
               «Ε λοιπόν εγώ αυτή τη στιγμή δε θέλω τη βοήθεια σου»
               «Πάλι τα ίδια;» με κοίταξε με θυμό αλλά και με απογοήτευση «Τι σε έχει πιάσει ρε Ντέρεκ; Γιατί το κάνεις αυτό;»
               «Σου είπα πως απόψε θα βρισκόμασταν όλοι σπίτι μου. Δε στο είπα;»
               «Λοιπόν άκου! Θα σου πω κάποια πράγματα κι αν θες απαντάς αν πάλι όχι δικαίωμα σου. Έχω κουραστεί με τις αντιδράσεις σου και με τα ξεσπάσματα σου. Έχεις κλειστεί για άλλη μια φορά στον εαυτό σου και με απομακρύνεις ακόμα περισσότερο. Δεν ξέρεις τι θέλεις, έχεις μπερδευτεί με την υπόθεση και απομακρύνεσαι από όλους. Εγώ όμως Ντέρεκ στο έχω ξαναπεί. Γνωρίζω τι θέλω, αλλά δε θα ανεχτώ μια τέτοια συμπεριφορά. Δε θες να είσαι μαζί μου; Ωραία δεκτό. Δεν μπορώ να σε δω σαν φίλο, όχι δηλαδή ότι εσύ με βλέπεις σαν φίλη. Αυτό το ξέρουμε και οι δύο πολύ καλά. Έχεις αρχίσει να με κουράζεις με αυτή τη συμπεριφορά. Θα είμαι πλάι σου γιατί σε νοιάζομαι, είτε αυτό σου αρέσει, είτε όχι! Λυπάμαι... ξέρεις, το ότι σε νοιάζομαι, δε σημαίνει πως θα είμαι πάντα εδώ» τα λόγια της κοφτά και σκληρά. Είχε δίκιο. Όσο περισσότερα συναισθήματα είχα για εκείνη τόσο πιο πολύ φοβόμουν.
               «Δεν το κάνω επίτηδες»
               «Με πληγώνεις όμως. Πολύ! Αποφάσισε τι θέλεις… Σου δίνω το χώρο που χρειάζεσαι, αλλά δε θα περιμένω για πολύ»
               «Έρρικα έχουν συμβεί αρκετά. Και…» πήρα μια βαριά ανάσα «...το ξέρω πως συμπεριφέρομαι λάθος. Θα ξεκαθαρίσουν όλα»
               «Το ελπίζω... Όπως και να ‘χει, ο λόγος που ήρθα να σε βρω τώρα είναι αυτή η φωτογραφία. Πρέπει να το δεις αυτό»
               Μόλις μου έδωσε τη φωτογραφία έμεινα άναυδος «‘1945’ Ρέικ Μάισνερ Μίλερ»
               «Αυτός…» δεν μπόρεσα να ολοκληρώσω την πρόταση μου. Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί μου.
               «Γερμανός στρατιώτης της Χιτλερικής νεολαίας. Είναι ολόιδιος εσύ». 


CHARA CHRIST

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου