Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

5 Αυγ 2018

0 The Last Shadow (Game of Shadows II) (Κεφάλαιο 22) - "Το Τελευταίο Αντίο. Μέρος 1"


Ντέρεκ

               «Μην κλείσεις τα μάτια! Κρατήσου. Έχω καλέσει ασθενοφόρο. Σε παρακαλώ! Μη!» τα μάτια μου βούρκωσαν. Το πρόσωπο μου χρωμάτισε ο φόβος σε συνδυασμό με τη θλίψη.
               «Το... το έκρυψα» μουρμούρισε, ενώ βρισκόταν στη φοβισμένη αγκαλιά μου. Τα χέρια μου βάφτηκαν κόκκινα από το δικό του αίμα. Είχα σοκαριστεί. Δεν άντεχα να χάσω ακόμα έναν αληθινό φίλο. Ο κόσμος έγινε για ακόμα μια φορά θρύψαλα. Μόνο που τώρα δεν ξέρω αν έχω το κουράγιο να μαζέψω και πάλι αυτά τα κομμάτια και να ξανακτίσω.
               «Προσπάθησε ν’ αντέξεις» αποκρίθηκα και βρήκα ξανά την ψυχραιμία μου. Έβγαλα τη ζώνη από το παντελόνι μου και την έδεσα σφιχτά γύρω από την πλάτη του για να σταματήσω την αιμορραγία. Ήταν το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ για να κερδίσω λίγο χρόνο. Αυτός για άλλη μια φορά ξέφυγε, σπέρνοντας πάλι το χάος.
               «Ντέ-Ντέρεκ» μίλησε με αδύναμη φωνή.
               «Σσς… Όλα θα πάνε καλά»
               «Το... το ημερολόγιο… κατάφερα να... να το κρύψω προτού…» η ανάσα του έγινε πιο αδύναμη και ξαφνικά έκλεισε τα μάτια. Τα δάκρυά μου δεν άντεξαν άλλο και γλίστρησαν γρήγορα στο θλιμμένο πρόσωπο μου.

               12 ώρες πριν

Έρρικα

               «’Ερρικα;» άκουσα τη φωνή της Κίμπερλι να με περιμένει έξω από την πόρτα «Έρρικα;»
               «Είμαι καλά» ξεστόμισα και άνοιξα αμέσως την πόρτα του δωματίου μου.
               «Ναι, το βλέπω. Γι’ αυτό είχες κλειστεί τόσες ώρες στο δωμάτιο σου;»
               «Κίμ…»
               «Δεν είσαι καλά, το βλέπω. Τα μάτια σου είναι κατακόκκινα… Έκλαιγες έτσι;» συνέχιζε, ενώ εγώ ζαλίστηκα πάλι και έτρεξα προς το μπάνιο κρατώντας το στόμα με το χέρι μου.
               «Πού πας;» φώναξε και με ακολούθησε αγχωμένη «Δεν πιστεύω να…» σταμάτησε απότομα καθώς της έκλεισα την πόρτα στα μούτρα. Δεν έφυγε. Εξακολουθούσε να φωνάζει το όνομα μου κι όταν βγήκα έξω την κοίταξα με φοβισμένο βλέμμα.
               «Έρρικα είσαι… έγκυος;» έκανε διστακτικά την ερώτηση.
               Έγνεψα καταφατικά και τα μάτια μου δάκρυσαν. Είχε μείνει άναυδη μα αποκρίθηκε στο δακρυσμένο βλέμμα μου με μια στοργική αγκαλιά και μου ψιθύρισε «Ηρέμησε. Όλα θα πάνε καλά. Εγώ θα είμαι εδώ»
               «Το ξέρω, αλλά φοβάμαι Κίμπερλι. Φοβάμαι πολύ...» της απάντησα, κρύβοντας το γεγονός ότι δεν ήμουν απλά φοβισμένη, μα είχα τρομοκρατηθεί «και ο Ντέρεκ με μπερδεύει. Δεν ξέρω τι να κάνω. Τα παιδιά είναι δώρο, αλλά στη δική μου ηλικία…»
               «Έπρεπε να ήσασταν πιο προσεκτικοί. Καλά κι εσείς, δεν έχετε ακουστά τα μέσα προφύλαξης;» ξεφύσηξε.
               «Μια νύχτα ήταν!»
               «Μια νύχτα Έρρικα; Ακόμα και μια στιγμή είναι αρκετή!»
               «Τι θα κάνω; Κι από το πρωί έχω ένα άσχημο προαίσθημα. Δεν ξέρω»
               «Αχ! Το μόνο που μπορώ να σου πω και να σου υποσχεθώ, είναι πως θα είμαι κοντά σου, πλάι σου. Θα σε στηρίξω. Οι φίλοι είναι για τα δύσκολα κι όχι μόνο για τα εύκολα»
               «Σε ευχαριστώ Κίμπερλι» της χάρισα κι εγώ μια τρυφερή αγκαλιά.
               Ξαφνικά το κινητό της Κίμ ήχησε.
               «Ο Τζάκσον!» αναφώνησε με ένα μικρό ενθουσιασμό «Ναι;»
               «Κίμπερλι, σε 2 ώρες να είστε όλοι στο σπίτι του Ντέρεκ! Έχουμε νέα. Θα είναι και ο Τόμας» ξεστόμισε γρήγορα και με ένα τόνο διαταγής.
               «Εντάξει» αποκρίθηκε εκείνη και με κοίταξε «Σε 2 ώρες στο σπίτι του Ντέρεκ» είπε κι έκλεισε το τηλέφωνο.
               «Λες να βρήκαν κάτι συνταρακτικό;»
               «Προφανώς! Θα το μάθουμε σύντομα. Θα είναι και ο αδελφός σου»
               «Δε μου μιλάει. Κρατάει ακόμα απόσταση»
               «Ούτε τα τυπικά; Ένα γεια, κάτι;»
               «Καμιά φορά στο σχολείο. Αλλά εξακολουθεί να είναι απόμακρος»
               «Χρειάζεται χρόνο»
               «Το ξέρω, μα ο χρόνος… δεν είναι πια σύμμαχος μας»
               «Αυτό είναι αλήθεια»

2 ώρες μετά

Ντέρεκ

               Κάθισαν όλοι στο τραπέζι μου με αγωνία για να μάθουν τα νέα.
               «Μη φοβάσαι την αλήθεια όταν είναι στην αρχή. Να τη φοβηθείς όταν περάσει καιρός. Τότε έρχεται με φόρα. Λένε...»
               «Πρόλογος;» ξεστόμισε ειρωνικά ο Τόμας.
               «Ναι» αποκρίθηκα μονολεκτικά.
               «Τι, θα μας κάνεις κι εδώ μάθημα;»
               «Όχι. Και τώρα στο θέμα μας!»
               «Που είναι η αλήθεια;»
               «Ναι, και φέρει το όνομα Ρέικ Μάισνερ Μίλερ. Ένας Γερμανός στρατιώτης όμοιος με εμένα και έχουμε και το ίδιο επίθετο»
               «Τι ανακαλύψατε λοιπόν;»
               «Αρκετά σημαντικές πληροφορίες»
               «Όπως;»
               «Τόμας, θα τον αφήσεις επιτέλους να μιλήσει;» ξεστόμισε θυμωμένα η Κίμπερλι.
               «Τόμας, εδώ σ’ αυτήν την πόλη γινόταν κάτι πολύ χειρότερο απ’ ό,τι φανταζόμασταν. Αυτός ο στρατιώτης ήταν ένα πείραμα όπως κι εγώ. Το πραγματικό μου όνομα είναι Ντόμινικ Ντόρναν. Η αληθινή μου μητέρα πέθανε στη γέννα κι τότε με υιοθέτησαν οι Μίλερ»
               «Ντέρεκ τι είναι αυτά που λες;»
               «Η αλήθεια. Οι γονείς όλων μας ασχολούνταν με πειράματα γι’ αυτούς. Οι Ιχθείς χρησιμοποίησαν την αληθινή μου μητέρα προσθέτοντας DNA από αυτόν τον στρατιώτη που ήταν το μεγαλύτερο πείραμα τους. Προσπαθούσαν για μήνες να πετύχουν έναν κλώνο του με καλύτερες ικανότητες»
               «Δεν καταλαβαίνω, έχω μπερδευτεί» ξεστόμισε η Σίσι.
               «Όταν πέθανε το πείραμα τους, αυτός ο στρατιώτης δηλαδή, ήξεραν πως έπρεπε με κάποιο τρόπο το έργο τους να ολοκληρωθεί»
               «Στόχος τους ήταν να φτιάξουν τον πιο δυνατό άνθρωπο, συγκεκριμένα στρατιώτη, με παράξενες ικανότητες, ώστε να κερδίζουν κάθε πόλεμο» συμπλήρωσε τα λόγια μου ο Τζάκσον.


CHARA CHRIST

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου