Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

17 Απρ 2019

0 Μάχη για επιβίωση (Κεφάλαιο 4)

Με το που φτάνουν στη φάρμα, η Ελπίδα οδηγεί τον Δρομέα μπροστά στην πόρτα του αγροτόσπιτού της. Λύνει προσεκτικά το αυτοσχέδιο φορείο από τα χάμουρα του αλόγου και το σύρει προσεκτικά στο εσωτερικό του σπιτιού μέχρι το δωμάτιο φιλοξενίας που είχε ετοιμάσει για τον Αλεχάντρο. 

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 3ο - Κεφάλαιο 11)

ΌΡΗ ΧΙΛΓΚΡΙΜ

    Η ΆΙΣΛΙΝ ΔΙΣΤΑΣΕ κοιτάζοντας την τεράστια, σκοτεινή σπηλιά που ανοιγόταν απόκοσμη μπροστά τους. Πάνω από εκείνη, υψώνονταν οι μυτεροί πρόποδες των τρομακτικών βουνών. Ακόμη ψηλότερα, έκρυβαν τον γαλάζιο ουρανό οι μεγάλες και απόκρημνες κορυφές τους. Η τεράστια σκιά της οροσειράς, κάλυπτε μια μεγάλη περιοχή πίσω τους. Η κοπέλα αισθανόταν πως το σκοτάδι την τύλιγε απειλητικά. Είχε ακούσει ιστορίες για αυτά τα όρη. Πολλοί είχαν χάσει αγαπημένους τους σε αυτά. Στο Σόντερν οι παραμυθάδες τραγουδούσαν για τα καταραμένα όρη Χίλγκριμ. Όσο περισσότερη ώρα ατένιζε το νεκρό τοπίο, τόσο πιο πολύ τρεμούλιαζε φοβισμένη. Ο Ίθαν την κοίταξε δύσπιστα και τα χείλη σου σχημάτισαν ένα αυτάρεσκο χαμόγελο.

14 Απρ 2019

0 Χρονικές Παρεμβολές (Κεφάλαιο 24) Μια νέα περιπλοκή


Τις επόμενες ημέρες, όλα έγιναν σύμφωνα με το πρόγραμμα. Ο Άρης έκανε ανάπλαση, και η Καίτη, αφού έκανε ανάπλαση του νευρικού συστήματος, υποβλήθηκε σε επιλεκτική απώλεια μνήμης. Όλα εκείνα που την χώριζαν από τον Άρη και την παρέα του, σβήστηκαν από τη μνήμη της. Όσο για τον Κώστα, θα της ήταν ένας αδιάφορος άγνωστος, που νοσηλευόταν σε κάποιο νοσοκομείο τής γης, νομίζοντας πως έχασε τη μνήμη του σε εργατικό ατύχημα. Αμέσως μετά, ο Άρης τής 4ης εκδοχής, έφυγε με την Καίτη για ένα μακρύ ταξίδι στη γη, για να περάσουν ένα δεύτερο ταξίδι τού μέλιτος, που θα τροφοδοτούσε την άδεια μνήμη τής Καίτης με αξέχαστες νέες αναμνήσεις.
Η 5η εκδοχή κρίθηκε η καταλληλότερη γι’ αυτό το νέο μακρύ  ταξίδι του μέλιτος της Καίτης και του Άρη, επειδή ήταν η παλαιότερη στο παρελθόν, κοντά στις εποχές που πρωτογνωρίσθηκαν.

1 Τιμωρημένος και από τους δύο κόσμους (Κεφάλαιο 2) - "Ένα επτάχρονο κοριτσάκι"

Η καλύτερη ώρα της ημέρας είναι το τέλος της. Δεν υπάρχει πιο όμορφο και ήρεμο θέαμα, από ένα ηλιοβασίλεμα.
Καθόταν έξω στο μπαλκόνι της ξύλινης καλύβας, πάνω στην ξύλινη κουνιστή καρέκλα του, πίνοντας τον ζεστό καφέ του και καπνίζοντας το τσιγάρο του. Εκεί έμεινε όλη την νύχτα, με το βλέμμα του στον νυχτερινό ουρανό. Του έλειπε το παλιό του σπίτι. 

Ας εκμεταλλευτούμε τη σκηνή, για να κάνουμε μία μικρή περιγραφή του πρωταγωνιστή μας.

13 Απρ 2019

0 Διηγήματα Φαντασίας από τα όρια της ύπαρξης και της ζωής (Διήγημα 14ο) - "Το πείραμα της χιλιετίας"

Καταλαβαίνω ότι θα σας φανεί παράξενο, όμως γεννήθηκα σε αυτόν ακριβώς τον πλανήτη, τη Γη, το 2018 μ.Χ., δηλαδή τρεις περίπου δεκαετίες πριν από την εποχή σας, και ήμασταν εκείνοι οι δύο υποψήφιοι που προκρίθηκαν να φέρουν σε πέρας το σημαντικότερο ως τότε πείραμα της ιστορίας. Το ονομάσαμε: «Το πείραμα της χιλιετίας».

0 Το μαύρο ρόδο (Κεφάλαιο 2)

Σταμάτησε μισή ώρα αργότερα μπροστά από έναν τοίχο, έβγαλε τον μαρκαδόρο από την τσέπη από το τζιν σορτσάκι της και αφού έγραψε κάτι, εξαφανίστηκε την ώρα που ο ουρανός έπαιρνε μία πιο ανοιχτή απόχρωση του μπλε και έδινε σιγά σιγά τη θέση του στην αυγή.

10 Απρ 2019

0 Insomnia (Κεφάλαιο 4)

Ρουθ

«Φαίνεται πάντα αδύνατο, μέχρι να γίνει» - Nelson Mandela

            Κοιτάζω μαγεμένη έναν σκοτεινό, μπλε ουρανό, διάσπαρτο με εκατομμύρια μικρά και μεγάλα αστέρια. Αναβοσβήνουν παιχνιδιάρικα και τα φαντάζομαι να μιλούν και να γελούν. Ακόμα και να τραγουδούν τους δικούς τους σκοπούς. Η μαμά συνηθίζει να μου λέει, πως όταν κάποιος δεν μπορεί να κοιμηθεί να ξαπλώνει από κάτω τους και να αρχίσει να τα μετρά. Εκείνα θα φροντίσουν να του χαρίσουν τα πιο όμορφα όνειρα. Χαμογελάω γεμάτη δέος. Σε μένα μέχρι στιγμής δεν έχει πιάσει, όμως δεν πρόκειται να της το πω. Έτσι και αλλιώς ο ουρανός είναι πανέμορφος το βράδυ για να επιτρέψω στα μάτια μου να κλείσουν.

0 Αυγούστα Θεοφανώ η Λάκαινα (Κεφάλαιο 3 - Του Έρωτος θελήματα - μέρος 2)


Για δυο ολόκληρους μήνες, ο Ρωμανός με τους φίλους του περιόδευαν στα θέματα του σημερινού ελλαδικού χώρου, από τη Μακεδονία ως την Πελοπόννησο, ανακαλύπτοντας νέους κυνηγότοπους, κι όποτε βρισκόταν η ευκαιρία εντρυφούσαν και στις άλλες ηδονές του σώματος. Αύγουστο πια, η στράτα τους τούς έφερε στη Λακωνία, και βγήκαν ένα πρωινό να εξασκήσουν το αγαπημένο τους άθλημα στον κατάφυτο και πλούσιο σε πανίδα Ταΰγετο. Η μέρα ήταν αίθρια, ζεστή και ποιητική με ευχάριστο δροσερό αεράκι, μόνο λίγα σύννεφα είχαν γαντζωθεί εδώ κι εκεί στον γαλανό καμβά του ουρανού, και το άπλετο φως του ήλιου που έλουζε πέρα προς την ανατολή τον κάμπο του Ευρώτα μάγευε το βλέμμα των τριών παλικαριών και γέμιζε τα κορμιά τους ευφορία και οργασμό δυνάμεων.
«Λοιπόν, αδέλφια, ας μη χασομεράμε» πρότεινε ο Μηνάς. «Καλή λεία μας περιμένει εδώ πέρα σ’ αυτά τα δάση, είμαι σίγουρος, και ζώα και πουλιά…»

9 Απρ 2019

0 Μάχη για επιβίωση (Κεφάλαιο 3)

Παρόν…
Όσο κι αν ο Αλεχάντρο πιέζει το αμάξι να ξεκινήσει, αυτό κάνει απλώς μερικές έντονες κινήσεις μπρος – πίσω και μετά σταματά. Δεν λέει με τίποτα να προχωρήσει. Τελικά, μετά από πολλή προσπάθεια, ακόμα κι ο κινητήρας σταματά ν’ ανταποκρίνεται. Είναι πια επίσημο: η απόφασή του να διασχίσει το ρέμα μέσα στην κακοκαιρία ήταν εντελώς λανθασμένη και τώρα θα πληρώσει τις συνέπειες. Πρέπει να βγει γρήγορα από το αμάξι του γιατί σε λίγο δεν θα μπορεί ούτε την πόρτα ν’ ανοίξει.

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 3ο - Κεφάλαιο 10)


ΜΕΪΝΛΟΟΥΝ
«Ο ΣΑΝΤΕΝ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΠΩΣ ο Εστέφαν είναι μαζί σου. Μπορείς να με πας σε αυτόν;» Η Φιέρα κοίταζε κατάματα τη Μία με πολύ σοβαρό βλέμμα. Εκείνη ξεροκατάπιε έκπληκτη.
«Γνωρίζεις τον Εστέφαν;» Τη ρώτησε βραχνά.

0 Το άστρο που έδυσε (Κεφάλαιο 8 - Μέρος 1) - Αφήστε κάθε ελπίδα, εσείς που μπαίνετε

«Ο Παράδεισος είναι πιο ένδοξος και η Κόλαση πιο τρομερή από ό,τι η ανθρώπινη γλώσσα μπορεί να εκφράσει»

8 Απρ 2019

0 Χρονικές Παρεμβολές (Κεφάλαιο 23) Η Φυγή

Όταν η Σοφία ήρθε στη δική της βάρδια, η αδελφή της η Αφροδίτη έφυγε για να κοιμηθεί. Ο Άρης είχε πάλι την ταινία στο στόμα, και έκανε πως κοιμόταν, ώσπου κοιμήθηκε στ’ αλήθεια, μέχρι την ώρα που η Καίτη τον ξύπνησε για την ανάκριση. Έδιωξε από το δωμάτιο την Αφροδίτη και τη Σοφία, ενώ ο Κώστας έλειπε. Έκανε μία ένεση στον Άρη με τον ορό τής αλήθειας, και κάθισε δίπλα του. Προτού η ένεση ενεργήσει, του είπε με τόνο απολογητικό:
«Συγνώμη για όσα σου έκανα. Δεν γνώριζα πως είσαι στην αποθήκη τών ρομπότ. Μόνο να φύγω ήθελα, και να χαλάσω το διαστημόπλοιο και τα ρομπότ, για να μη με κυνηγήσετε».
«Σε πιστεύω!» τής είπε ο Άρης μ’ ένα χαμόγελο συμπάθειας, και αμέσως ένοιωσε τη σκέψη του να θολώνει.
Η Καίτη ήταν μόνη στο δωμάτιο, και του έκανε διαρκώς ερωτήσεις. Αυτά που άκουγε, ήταν συγκλονιστικά, και η έκπληξή της μεγάλη, επειδή δεν είχε φανταστεί ποτέ, πως τα ταξίδια μεταξύ τών εκδοχών ήταν εφικτά, και μάλιστα ήταν πια γεγονός.

0 Παρεκκλίνων φύλακας (Κεφάλαιο 4) - "Μοναξιά"

Η σιωπή είναι ηχηρή.
Έχει τη δύναμη να σπάσει τις μάσκες.
Μπορεί να κλονίσει την ψυχραιμία.
Έχεις ακούσει ψυχή να ουρλιάζει
για να καλύψει το κενό;

«Άντριαν!» τσιρίζει το μικρό και ενοχλητικό πλάσμα με τα πράσινα μάτια.
Έχει δανειστεί ένα μπλε κοστούμι μου και επιπλέει μέσα σε αυτό. Τα μαλλιά της έχουν σχηματίσει έναν κότσο. Τα έχει κρύψει κάτω από έναν μπερέ που δε γνώριζα πως διέθετα. Τοποθετεί τα χέρια στις τσέπες και μου κλείνει το μάτι όλο νόημα.
«Δε θα ήμουν ωραίος άντρας;»
«Αν είχες λίγο περισσότερο όγκο και κάμποσα εκατοστά ύψους ακόμα, μπορεί».
Με ταρακουνάει, ώστε να με εξαναγκάσει να την προσέξω. Αφήνω τις παρτιτούρες μου στην άκρη, για να στραφώ προς το μέρος της βαριεστημένα. Το υπνοδωμάτιό μου μου τραβά την προσοχή. Είναι βομβαρδισμένο. Η ντουλάπα μου είναι ορθάνοιχτη και το περιεχόμενό της έχει κουβαριαστεί σε τραγικό βαθμό. Από εκεί απορρέουν διάφορα ρούχα, τα οποία είναι πεταμένα στο κρεβάτι, στο πάτωμα και στην καρέκλα. Ευτυχώς για την ψυχική μου γαλήνη, η βιβλιοθήκη που χωρίζει το υπνοδωμάτιο από την κουζίνα και η γωνιά με το πιάνο μου είναι ανέγγιχτες. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και δοκιμάζω να της δώσω την προσοχή που αποζητά.

6 Απρ 2019

0 Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 35) - "Always"

Damian's POV

Τη στιγμή που αντίκρισα τους δυο φύλακες που είχαν τοποθετηθεί στην είσοδο της αίθουσας του θρόνου να σαστίζουν στη θέα μου, ήξερα ότι η εντολή του αδερφού μου είχε ακουστεί ηχηρά σε κάθε δαίμονα αυτού του πλανήτη. Πλησίαζα αργά και με σταθερά βήματα και ο πανικός τους όλο και θέριευε. Τον μύριζα στον αέρα, στο πηχτό αίμα που κυλούσε στις φλέβες τους. Φέρανε τα δόρατα που κρατούσαν μπροστά, σχηματίζοντας ένα Χ, εμποδίζοντας μου την είσοδο στην αίθουσα. Χαμογέλασα.

0 Διηγήματα Φαντασίας από τα όρια της ύπαρξης και της ζωής (Διήγημα 13ο) - "Ο συλλέκτης"

Παρατηρούσα την καμπυλότητα της Γης να μειώνεται, αφού αφήσαμε το φορτηγό σκάφος σε τροχιά, και οι επιβάτες του Δυτικού ημισφαιρίου αρχίσαμε την κάθοδο προς την Ασία με το διαστημοπλάνο. Σε λίγα λεπτά θα προσγειωνόμασταν στο διεθνές κοσμοδρόμιο του Μπαγκλαντές.

3 Απρ 2019

0 Το Άστρο που έδυσε (Κεφάλαιο 7 - Μέρος 5) - Το σπαθί του Αρχάγγελου


Καθόταν μονάχη της, έχοντας το μυαλό της προσηλωμένο στη θάλασσα και στα κρωξίματα των γλάρων που πετούσαν ελεύθεροι ψηλά στον ουρανό. Η καθημερινότητά της στη δουλειά είχε αλλάξει, καθώς τον αλλοτινό «Λύαμ» είχε αντικαταστήσει ένας μεσήλικας λογιστής. Πάραυτα, ο κύριος Μίλερ ακόμη ήλπιζε στην επιστροφή του λαμπρού του άστρου, του κυρίου Χελ. «Εδώ που τα λέμε, με το θέμα του χαρακτηρισμού ως άστρου, δεν είχε πέσει και πολύ έξω»  σκέφτηκε προσπαθώντας να χαμογελάσει. Κάποιες φορές, άπλωνε το χέρι της μπροστά, σαν να προσπαθούσε να αγγίξει έναν αόρατο τοίχο. Σαν να ήλπιζε πως από κάπου αλλού, ίσως από κάποια άλλη διάσταση, ένα άλλο χέρι θα απλωνόταν για να κρατήσει το δικό της σφιχτά. Στο μυαλό της έτρεχαν όλες οι στιγμές που είχε ζήσει με αυτό το τόσο αλλόκοτο πλάσμα.

0 Αυγούστα Θεοφανώ η Λάκαινα (Κεφάλαιο 3 - Του Έρωτος θελήματα - μέρος 1)




Καλοκαίρι 956 μ. Χ.

Είχανε πανηγύρι κείνες τις μέρες στη Λακεδαίμονα, και κόσμος πολύς είχε συναχθεί, οι ντόπιοι που βρίσκανε την ευκαιρία για σχόλη, έμποροι και μικροπωλητές που διαλαλούσαν τις πραμάτειες τους και κάθε λογής θαυματοποιοί απ’ όλο τον Μορέα αλλά και πιο μακρινά ίσως μέρη. Τα παιδιά τραβάγανε από το χέρι και τα ιμάτια τους γονιούς, οσάκις ήτανε μαζί τους, ζητώντας να τους αγοράσουνε παστέλι, ή λεπτά για να ρίξουνε στον αρκουδιάρη, κουρελή και μισοφαφούτη, που όμως τα έκανε να γελάνε και να φωνασκούν αφιονισμένα, σαν χτύπαγε το ντέφι του κι η καδενωμένη αρκούδα έσειε το βαρύ ταλαίπωρο τομάρι της στο ρυθμό του.

2 Απρ 2019

0 Πρόγραμμα Fantasmagoria 2019




Οι μέρες πλησιάζουν για το 3ο Fantasmagoria στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Όσοι λάτρεις του Φανταστικού θα παρευρεθείτε, ρίξτε μια ματιά στο πρόγραμμα και σημειώστε τις αγαπημένες σας δράσεις. 










0 Παρεκκλίνων φύλακας (Κεφάλαιο 3) - "Απάρνηση"

Τι σημαίνει να αγαπάς;

Να χτίζεις τοίχους μέσα στην καρδιά σου.
Να σφραγίζεις δωμάτια γεμάτα με συναισθήματα.
Επειδή στο ζητά εκείνος που αγαπάς.
Να τσακίζεις εσένα, για να σώσεις εκείνον.
Και ύστερα να κλαις σιωπηρά,
Για να μην καταλάβει πως πονάς.

0 Insomnia (Κεφάλαιο 3)

Μερικές φορές χρειάζεται να βαδίσουμε στο σκοτάδι, για να φτάσουμε στο φως…

            Ο ουρανός είναι γκρι, γεμάτος με διάστικτα μπαλώματα που θα μπορούσαν να είναι σύννεφα, ενώ μια δυνατή βροχή επιβάλλει την παρουσία της χτυπώντας με μανία τα παραθυρόφυλλα της
μπαλκονόπορτας του σαλονιού. Ωραία! Ο καιρός ταιριάζει γάντι με τη διάθεσή μου.

1 Απρ 2019

0 Επικίνδυνες Σκιές (Μέρος 3ο-Κεφάλαιο 9)


ΛΕΡΝΙΑΡ

    Ο ΚΙΛΙΑΝ ΉΤΑΝ ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΣΤΙΣ ΣΚΙΕΣ. Η πόλη που ονομαζόταν Λέρνιαρ έσφυζε από ζωή. Ο κόσμος δεν συνειδητοποιούσε πως βρισκόταν μέσα στην εμπόλεμη ζώνη. Η Έις είχε καταλάβει το Μέινλοουν και το είχε μετατρέψει σε στρατόπεδο. Αν έκανε κάποια κίνηση, θα καταλάμβανε την κοντινή του πόλη, Λέρνιαρ. Ο Κίλιαν δεν ενοχλούταν από την άγνοιά τους. Ο συνωστισμός τον βοηθούσε να περάσει απαρατήρητος από τα βλέμματα. Φορούσε έναν μαύρο μανδύα που σκέπαζε το κεφάλι και το σώμα του. Είχε ανακαλύψει ένα στενό, σκιερό σοκάκι που του επέτρεπε να παρατηρεί τους περαστικούς. Έτσι, όποιος περπατούσε στον μεγάλο και πολυσύχναστο δρόμο δεν θα τον πρόσεχε.
    Οι σκέψεις των ανθρώπων βούιζαν στο κεφάλι του. Μια γυναίκα ήθελε να χωρίσει τον άντρα της. Ένας γελωτοποιός έκλαιγε από μέσα του. Μία κοπέλα είχε την αδιάσειστη πεποίθηση πως ήταν μάγισσα, μα ήταν λανθασμένη. Κάπου ανάμεσα στην βουή των ανθρώπινων σκέψεων, τον βρήκε.

0 Pisces (Κεφάλαιο 5) (Game of Shadows III) "Επιστροφή στην Αρχή- Μέρος Γ: Το γράμμα"

H αλήθεια μερικές φορές μπορεί να είναι και θέμα οπτικής γωνίας, μου είχε πει κάποτε ένας φίλος. Εγώ πάλι θα έλεγα πως η αλήθεια μοιάζει και με πάζλ. Δεν έχει σημασία πόσα κομμάτια έχεις στη κατοχή σου, ακόμα και αν τα έχεις όλα… Το θέμα είναι να τα τοποθετείς με τη σωστή σειρά. Έπειτα συνεχίζεις με τα κομμάτια που ίσως δεν έχεις. Αν το πάζλ που έχεις να τελειώσεις είναι τεράστιο, υπάρχει περίπτωση να χαθείς μέσα στα κομμάτια του… Αυτό κυρίως αν δεν έχεις την υπομονή.
 Λένε πως ο χρόνος και η υπομονή τα βάζουν όλα στη θέση τους. Είναι αλήθεια... Το  πάζλ με το όνομα Ιχθείς που ουσιαστικά ήταν ένα κακόγουστο παιχνίδι των σκιών μας ανάγκασε να φτάσουμε μέχρι και τη τελευταία σκιά για να συλλέξουμε όλα τα στοιχεία μας. Είχε έρθει η ώρα το παρελθόν να θαφτεί για τα καλά, χωρίς άλλα φαντάσματα να μας στοιχειώνουν.

29 Μαρ 2019

0 Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 34) - "The truth that you will never know"


Liliana's POV

«Τι είναι εδώ;» Στεκόμουν στη μέση μιας υγρής, βρώμικης σήραγγας. Τα γκράφιτι στους τοίχους φαίνονταν καχύποπτα ζωγραφισμένα με κάτι που δεν ήταν κόκκινη μπογιά, ενώ η μυρωδιά της σήψης σε συνδυασμό με τα κόκκαλα που βρισκόντουσαν σε κάθε γωνιά που μπορούσε να φτάσει το μάτι σου μου έδιναν μια πολύ καλή εικόνα σχετικά με το ότι δεν έπρεπε να βρισκόμουν εδώ. Ο Ντάμιαν ήταν ανήσυχος όλο το πρωί. Δεν είχε πάρει τα μάτια του από την οθόνη του κινητού του και είχε αποτύχει να μεταφερθεί και τις δέκα φορές που το είχε προσπαθήσει. Επέστρεφε πάντα θυμωμένος και κλοτσούσε τα πόδια του καναπέ μου με μανία. Δεν είχα πει τίποτα. Καταλάβαινα ότι δεν ήμουν εγώ η πηγή του εκνευρισμού του και δεν ήθελα να ξεσπάσει πάνω μου. Πριν από μισή ώρα είχε ουρλιάξει από χαρά και είχε αρπάξει το χέρι μου προτού προλάβω να διαμαρτυρηθώ. Βρισκόμουν τώρα σε μια υπόγεια τρύπα που βρωμούσε, ντυμένη με τις πιτζάμες μου και ξυπόλητη. Φανταστικά!

0 Διηγήματα Φαντασίας από τα όρια της ύπαρξης και της ζωής (Διήγημα 12ο) - "Το μυστικό τέλος του κόσμου"

Τη νύχτα αυτή δεν έχω κοιμηθεί. Πέρασα την τελευταία νύχτα προσευχόμενος. Τι να τον κάνω πια τον ύπνο, όταν τα πάντα σε λίγες ώρες θα τελειώσουν; Ξημερώνει η τελευταία ανατολή του Ήλιου και τίποτα δε δείχνει ότι αυτή θα είναι η τελευταία μέρα. Τίποτα δε μαρτυράει αυτό που θα συμβεί σήμερα, στην πιο ξεχωριστή ημέρα της ιστορίας.
Έξω από το παράθυρό μου, ένας πεντακάθαρος ουρανός χρωματίζεται από τον ήλιο που ανατέλλει και τα πουλιά πετάνε και κελαηδούν χαρούμενα στο πρώτο φως. Τα πρώτα αυτοκίνητα, χερσαία και ιπτάμενα, μεταφέρουν τον ανύποπτο κόσμο στις δουλειές του όπως κάθε μέρα και ο κυρ’ Αντωνης σκουπίζει τον δρόμο έξω από το καφενείο του. Τίποτα δε φαίνεται διαφορετικό από τις τόσες άλλες μέρες, όταν νομίζαμε ότι ακόμα υπήρχε χρόνος!

0 Summer Solstice (Κεφάλαιο 5)

ΡΑΙΝΑ

Είναι πρωί και δεν έχω καμία διάθεση να σηκωθώ από το κρεβάτι. Απλώνω το χέρι μου στην άλλη πλευρά του στρώματος, όμως ο Κάλντερ δεν είναι εκεί. Πάλι παρακοιμήθηκα και εκείνος δεν τόλμησε να με ξυπνήσει, για να τον καλημερίσω με το καθημερινό φιλί. Γυρνάω ανάσκελα και αναστενάζω, πιάνοντας το μέτωπό μου. Το νιώθω καυτό, αλλά μάλλον είμαι ακόμα από τον ύπνο. Τις τελευταίες μέρες νιώθω αδύναμη, κάτι που δεν έχω δείξει, ούτε έχω τολμήσει να αποκαλύψω στον Κάλντερ. Έχει τα δικά του, δε θέλω να τον προβληματίσω με ένα ασήμαντο κρυολόγημα. Εφόσον δεν έχω υποχρεώσεις σήμερα και οι πρίγκιπες θα φύγουν το μεσημέρι, ίσως μπορώ να κοιμηθώ παραπάνω.