Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

17 Ιουλ 2019

0 Pisces (Κεφάλαιο 9) (Game of Shadows III) - "Όσα δε γνωρίζει ο αφηγητής - Αποφάσεις"

Καθόμουν στο σαλόνι με τον  Μαξ να με κοιτάζει με μια περιέργεια. Η αγωνία είχε γίνει ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Κοιτούσα από τον διάδρομο, όπου βρισκόμουν, την πόρτα και ξεφυσούσα σαν τρένο.
«Είσαι καλά;» δεν κρατήθηκε να μη ρωτήσει.
«Μπορείς  να παραμείνεις στη σιωπή και να μη μου μιλάς;» αποκρίθηκα με ειρωνικό βλέμμα.
«Κίμπερλι, γιατί μου μιλάς έτσι;»
«Γιατί δε σε ξέρω».
«Και εσύ μιλάς απότομα σε όποιον δε γνωρίζεις;»
Εκεί που ήμουν έτοιμη να του απαντήσω, ο Ντέρεκ  βγήκε με φόρα από το δωμάτιο και βρόντηξε, βιαστικός  σαν αστραπή, την πόρτα της εισόδου ξοπίσω του.  Εγώ, χωρίς δεύτερη σκέψη, έτρεξα στο δωμάτιο. Η φίλη μου με χρειαζόταν.
«Έρρικα;»

0 Η καταραμένη βασίλισσα (Κεφάλαιο 3)


«Λίλιαν...» δοκίμασε το όνομά του στη γλώσσα της. «Όπως το λουλούδι; Μου αρέσουν πολύ τα λουλούδια!» Το αγόρι την κοίταξε και χαμογέλασε δειλά. Φαινόταν τόσο γλυκιά και αθώα, με τα μεγάλα μάτια της στο χρώμα του πάγου και όμως, πριν μερικές ώρες την είχε δει να παλεύει και να κομματιάζει το θύμα της. Ένα θύμα όμως που για εκείνον ήταν θύτης. Οι μακριές μαύρες μπούκλες της έφταναν στο ύψος της μέσης της και τώρα ήταν καλυμμένα με το αίμα της και το αίμα του θύτη του. Τα μεγάλα γκρίζα μάτια της τον κοιτούσαν με περιέργεια και του χαμογέλασε. Το χαμογελό της... Θεά, πώς γινόταν να είναι πλάσμα του σκότους με τέτοιο χαμόγελο; Φώτιζε το δωμάτιο με το χαμόγελό της. Και κάπως έτσι ένιωσε την παλάμη του να φλέγεται να την αγγίξει. Να ακουμπήσει ξανά το δροσερό δέρμα της και να την καθησυχάσει. Θα έφτανε στην άκρη του κόσμου για εκείνη. Τι στο καλό; Ούτε καν την ήξερε. Έσφιξε τα χέρια του σε γροθιές και προσπάθησε να ελέγξει την παρόρμησή του. Του φέρθηκε σαν ίσο, τον φρόντισε και ούτε καν ήξερε ποιος ήταν. Άραγε θα έτρεχε μακριά του, εάν μάθαινε; Θα τρόμαζε ή θα προσπαθούσε να τον σκοτώσει; Δεν μπορούσε να σταματήσει να την κοιτάζει. Φαινόταν τόσο αιθέρια. Θεϊκή. Έπρεπε να συνεχίσει να μιλάει. Δεν έπρεπε να ξεφύγει από τον ειρμό του προσώπου... Της σκέψης του. Τον ειρμό της σκέψης του. Πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Η μητέρα μου λάτρευε τους κρίνους. Έτσι αποφάσισε να με ονομάσει Λίλιαν...» ήταν χαζή ιστορία και το ήξερε. Θα γελούσε μαζί του όπως όλοι οι άλλοι; Θα τον κορόιδευε; Ήταν το πιο σημαντικό κομμάτι του παρελθόντος. Η μόνη ανάμνηση από εκείνη. Θα τρελαινόταν εάν και εκείνη...

15 Ιουλ 2019

0 Τιμωρημένος και από τους δύο κόσμους (Κεφάλαιο 4) - "Χλωμό φεγγάρι"

Δεν μπορούσε να καταλάβει σε ποια εποχή βρισκόταν. Εάν ήταν καλοκαίρι ή χειμώνας. Δεν  μπορούσε να αισθανθεί τίποτα απολύτως. Η όραση του είχε θολώσει. Έβλεπε συνέχεια σκιές, πότε πιο πυκνές και πότε να αναφαίνονται. Το στόμα του ήταν ξερό, στεγνό. Είχε διαγραφεί από τη μνήμη του η τελευταία φορά που μάσησε κάτι.

      «Σου έχω έτοιμο το γεύμα σου», της είπε, κάνοντας μία υπόκλιση όλο χάρη.
      Εκείνη γύρισε να δει στο πλάι και αντίκρισε ένα μεγάλο σιδερένιο κλουβί με έναν παγιδευμένο άντρα μέσα. «Είναι ζωντανός; τον ρώτησε.

0 Η κατάρα του ορφανού - Το πετράδι του Βαλιμάρ (Κεφάλαιο 7)

“Πάντοτε θα έχουμε το Παρίσι… Η Πόλη του Φωτός, της μαγείας, που ο αέρας της σε λούζει με τα αρώματα του παλαιού και του καινούργιου. Σε δένει με την τέχνη, με τα μικρά σοκάκια γύρω από την Βασιλική της Ιερής Καρδιάς, μέχρι και το λαμπερό κτίριο της Όπερας. Σε κάνει να μη γυρέψεις τον χάρτη σου, καθώς θα επιθυμήσεις να χαθείς επίτηδες, κυνηγώντας εκείνο το μαγικό ρεύμα αέρα, μέχρι που τα βήματά σου θα σε οδηγήσουν στις όχθες του Σηκουάνα, χαζεύοντας τα ποταμόπλοια. Κάπου εκεί, θα λοξοκοιτάξεις τη σιδερένια Γέφυρα των Τεχνών πάνω στην οποία κρέμονται τα λουκέτα της αγάπης. Τότε θα θέσεις στον εαυτό σου κρυφά την ερώτηση. Τι είναι η αγάπη; Αφού εσύ είσαι στην Πόλη του έρωτα...”

10 Ιουλ 2019

0 Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 5)

Βιολέτα
Ξαφνικά ένιωσα να πετάγομαι πάλι πίσω στο σκοτεινό δωμάτιο. Ό,τι και αν ήταν αυτό που είχα παρακολουθήσει, είχε ξεκάθαρα τελειώσει και τώρα έπρεπε να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα. Σηκώθηκα από το στρώμα νιώθοντας ακόμη λίγο ζαλισμένη και ούρλιαξα το όνομα του Βύρωνα. Περίμενα μερικά δευτερόλεπτα ελπίζοντας πως με κάποιο μαγικό τρόπο θα κατάφερνε να με ακούσει και ας βρισκόμουν βαθιά μέσα στη γη. Όμως ο Βύρωνας δεν μπορούσε μήτε να με ακούσει μήτε να με σώσει. Ψηλαφώντας γύρω μου προσπάθησα να βρω κάποια πηγή φωτός. Ένα κερί και μερικά σπίρτα ήταν ακουμπισμένα στο κομοδίνο και, αφού τα άνοιξα, το λιγοστό φως του κεριού σκόρπισε στο δωμάτιο και μου επέτρεψε να καταλάβω πού ήμουν. Βρισκόμουν σε ένα απλό, μικρό δωμάτιο με λιγοστά έπιπλα και ένα μεγάλο καθρέφτη. Κοίταξα το είδωλό μου που ήταν θαμπό εξαιτίας της σκοτεινιάς. Μόνο τα μάτια μου ξεχώριζαν έντονα, γυάλινα, σχεδόν σαν δύο χάντρες. Ανοιγόκλεισα τα μάτια και όλα είχαν χαθεί. Το μυαλό μου έπαιζε άσχημα παιχνίδια.

0 Pisces (Κεφάλαιο 8) (Game of Shadows III) - "Η απόλυτη σιωπή"

«Πάλι μυστικά, Ντέρεκ» ακούστηκε η φωνή του Τζάκσον γεμάτη απογοήτευση.
Το βλέμμα του θυμωμένο. Κούνησε το κεφάλι αρνητικά και με προσπέρασε. Δεν ήθελε να ακούσει τίποτα εκείνη τη στιγμή. Η Σίσι έτρεξε ξοπίσω του βιαστικά, για να τον προφτάσει. Η Κιμ βαριαναστέναξε και κοίταξε την Έρρικα, η οποία  δεν τόλμησε να με κοιτάξει εκείνη τη στιγμή.
«Δε θέλω να σκορπίσω το χάος ανάμεσα σας αλλά ούτε και να σας φέρω σε κάποια σύγκρουση, Ντέρεκ».
«Το έκανες όμως» αποκρίθηκε ειρωνικά η Κιμ στον Μαξ.
«Εγώ απλώς  θέλω να ακούσω τη δική σου αλήθεια ή, μάλλον, τη δική σου εκδοχή της ιστορίας, όχι του πατέρα σου». Με κοίταξε έντονα «Τι είναι αυτό που κρύβει; Τι γνωρίζεις εσύ;» ρωτούσε και ξαναρωτούσε με επιμονή.
«Λοιπόν, αρκετά» φώναξε η Έρρικα. «Ντέρεκ, πάμε μέσα να μιλήσουμε».
Την κοίταξα. Είχα κομπλάρει.
«Τώρα!» πρόσθεσε και προχώρησε με θυμό προς το δωμάτιο.
«Ωχ» ξεστόμισε αγχωμένα η Κιμ.

7 Ιουλ 2019

0 Η κατάρα του ορφανού - Το πετράδι του Βαλιμάρ (Κεφάλαιο 6)

«Γιατί ποτέ σου δεν ρώτησες κάτι για εμένα;» Πρόφερε ο μάγος κοιτάζοντας τον Βαν και εκείνος του επέστρεψε το βλέμμα.
«Γιατί δεν είμαι περίεργος εκ φύσεως. Θεωρώ πως το σωστό είναι να σου ανοιχτεί ο άλλος από μόνος του, δίχως να παλέψεις να χωθείς στα προσωπικά του» απάντησε το Γουέντιγκος και ο Άινταν ένευσε ευχαριστημένος.

0 Το μαύρο ρόδο (Κεφάλαιο 7)


Η διαδρομή στον αέρα κράτησε περίπου έξι με εφτά λεπτά και ο Άγγελος προσγειώθηκε σε ένα μικρό και έρημο δρομάκι.



«Αχ, πόνεσαν τα χέρια μου...», είπε ψέμματα, καθώς άφηνε κάτω τη Χλόη κι εκείνη τον χτύπησε μαλακά στο μπράτσο. «Έι, αυτό πόνεσε!»

3 Ιουλ 2019

0 Το αηδόνι του αυτοκράτορα (Κεφάλαιο 3) - "Η γιορτή των γιασεμιών" (Μέρος 3)

Ο νεαρός υπηρέτης χώθηκε μέσα στις πυκνές σκιές του άδειου ορόφου. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα και οι διάδρομοι ήταν έρημοι, σχεδόν εγκαταλελειμμένοι. Όλοι οι ένοικοι βρίσκονταν στα κρεβάτια τους και ταξίδευαν στον κόσμο των ονείρων. Κανένας δεν τολμούσε να βρίσκεται ξύπνιος τη στιγμή που ο μεγάλος άρχοντας αναπαυόταν. Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί του Γουέι καθώς κρυβόταν πίσω από σχεδόν κάθε κολώνα για να μη γίνει αντιληπτός. Οι κινήσεις του ήταν γρήγορες και κοφτές. Δεν προκαλούσε τον παραμικρό θόρυβο και η ανάσα του ήταν απόλυτα συγχρονισμένη με τους παλμούς του. Μα, σιγά σιγά, η ψυχραιμία του χανόταν. Είχε ακούσει πολλές ιστορίες να λέγονται όσον αφορά το παλάτι και τους απρόσκλητους επισκέπτες του κατά τη διάρκεια της νύχτας. Απόκοσμοι ήχοι και φωνές αντηχούσαν όταν όλοι βρίσκονταν στα κρεβάτια τους και μαύρες μορφές περιπλανιόνταν άσκοπα τριγύρω, παρασέρνοντας στις κολάσεις τα τρομοκρατημένα θύματά τους: εικασίες για τους νεκρούς του παρελθόντος, για βασανισμένες ψυχές που βρήκαν άδικο θάνατο σε ετούτο το κτίριο και που απεγνωσμένα έψαχναν για εκδίκηση. Ο νεαρός δεν ήθελε να συναντήσει κανένα φάντασμα ή κάποιον δαίμονα που θα του έπαιρνε τη λαλιά και θα του τρέλαινε το μυαλό, πόσο μάλλον να ταξιδέψει με τη βία στον κόσμο των δαιμόνων και να βιώσει αιώνια καταδίκη.

0 Insomnia (Κεφάλαιο 8)

«Υπάρχει ένας τρόπος για ν’ αποφύγεις την κριτική. Να μην κάνεις τίποτα, να μη λες τίποτα, να είσαι ένα τίποτα»- Αριστοτέλης

            «Γιατί το κάνεις αυτό; Ποιο το νόημα να τη στείλεις σχολείο;» φωνάζει πεισμωμένα ο Τόμας.
            «Αυτή το ζήτησε. Εξάλλου δεν το βρίσκω καθόλου κακή ιδέα και εσύ ο ίδιος ήσουν ανοιχτός σε αυτό το ενδεχόμενο. Ό,τι και αν άλλαξε τη γνώμη σου μέσα σε έναν χρόνο από τη μέρα της μεταφοράς της στην Ιαπωνία» απαντάει ήρεμα ο Σον Γιογκασάκι κάνοντας τον Τόμας να ρουθουνίσει βράζοντας στο ζουμί του. «Εξάλλου σε τρεις μήνες το σχολικό έτος τελειώνει. Ας δούμε τη συμπεριφορά της».
            «Και από πότε ένα ρομπότ μπορεί να αποφασίζει για το τι θέλει; Ναι, έχει περάσει ήδη ένας χρόνος από τότε που στην έφερα και παιδευόμαστε ακόμα με τα καπρίτσια της. Το πείραμά μου καθυστερεί όλο και περισσότερο».
            «Υπομονή, Τόμας. Θα τη χρησιμοποιήσεις μόνο, όταν θεωρήσω πως είναι έτοιμη για τη δουλειά σου» χτυπάει με δύναμη τη γροθιά του. «Η συζήτηση τελειώνει εδώ και δε θα ανεχτώ την ανυπακοή».

1 Ιουλ 2019

0 Η Μάγισσα του Αέρα (Κεφάλαιο 32) Μέρος 1ο - Μαρτύριο η ίαση τελικά

«Δεν χρειάζομαι τη βοήθεια σου» λέω με τον πιο εχθρικό τόνο που θα μπορούσα να υιοθετήσω. «Ρίκα, γιατί τον κάλεσες αυτόν
Ο Τάι έχει κατεβάσει το βλέμμα στο έδαφος και δεν έχει βγάλει άχνα από την ώρα που του ανακοίνωσα ότι δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσει τις καταραμένες τις δυνάμεις του πάνω μου. Πρόλαβε βέβαια να εξαμολύσει δυο τρεις κατηγορίες στην Ρίκα για την κατάσταση στην οποία του παραδίδεται η προστατευόμενη του αλλά μέχρι εκεί. Αφού έσπευσα να τον πληγώσω με τα λόγια μου γι ακόμα μια φορά.  Βέβαια δεν είμαι σίγουρη τι από τα δυο τον πλήγωσε πιο πολύ: η άρνηση μου να με βοηθήσει ή η λέξη που χρησιμοποίησα για να περιγράψω τις δυνάμεις του;
«Για να σε θεραπεύσει» μου απαντά η Ρίκα με μια απλότητα. «Σε λίγα λεπτά που το ξόρκι μου θα λυθεί το σώμα σου θα σφαδάζει από πόνο και δυστυχώς δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου για να σε αφήσουμε να γιατρευτείς μόνη σου».

30 Ιουν 2019

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 3ο - Κεφάλαιο 16)

ΜΕΪΝΛΟΟΥΝ

Η ΜΙΑ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ μέσα σε ένα πράσινο τούνελ. Όπου και αν κοιτούσε, έβλεπε πράσινα φύλλα. Προχώρησε βαθύτερα και πρόσεξε πως τα φύλα ξεκινούσαν να αλλάζουν χρώμα. Έπαιρναν κίτρινες και κόκκινες αποχρώσεις. Επίσης, ο αέρας γινόταν ψυχρότερος. Είχε περάσει από το καλοκαίρι στο φθινόπωρο. Περπάτησε κι άλλο και γύρω από τα φύλλα σχηματίστηκε πάγος. Ύστερα από αρκετά βήματα ήταν περιτριγυρισμένη από χιονισμένα φύλλα. Αυτήν τη φορά, το τοπίο ήταν λευκό και επικρατούσε τσουχτερό κρύο.
Η κοπέλα φορούσε μόνο ένα αμάνικο μπλουζάκι, το οποίο κάλυπτε το στήθος της και άφηνε την κοιλιά της εκτεθειμένη. Το δέρμα της έγινε ακόμη λευκότερο και ολόκληρο το κορμί της ανατρίχιασε από το κρύο. Ο αέρας ήταν τόσο παγωμένος, ώστε η υγρασία  έπαιρνε τη μορφή κρυστάλλων πάγου. Έτσι, δεν ήταν μόνο τα φύλλα λευκά, αλλά τα πάντα. Μερικά βήματα μακρύτερα, η Μία διέκρινε μια μαύρη σιλουέτα. Ο αέρας ήταν πυκνός και θαμπός, μα ήταν σχεδόν σίγουρη πως τα μάτια της δεν την εξαπατούσαν.

29 Ιουν 2019

0 Τα μυστικά των κόσμων (Κεφάλαιο 4) - Αποκλειστικά αποσπάσματα


Στιγμές μαγείας;

     MΠΡΟΣΤΑ στο καλοαναμμένο τζάκι έπινα το φρέσκο χυμό πορτοκάλι, αργά, βαθιά συλλογισμένος. Πέντε ημέρες από την εμποροπανήγυρη κι ακόμα πάλευα να λύσω το γρίφο του γέρο-παράξενου. Αν ήταν γρίφος κιόλας!
Γιατί εμένα μου φάνηκε σαν να διάβασε το πεπρωμένο μου, αλλά ό,τι κι αν πραγματικά ήταν, με μπέρδευε και με δυσκόλευε. Αφήστε που κάποιους απ’ τους στίχους δεν τους θυμόμουν καν.
Κατέβασα μια γουλιά χυμού.
      «Πιες τον πιο σύντομα! Χάνει τις βιταμίνες του».
Σήκωσα τα μάτια και χαμογέλασα στον παππού Γκέρμι.
      «Κάτσε πλάι μου, Άβους!»
Έκατσε στη σκαλιστή, κουνιστή καρέκλα. Ήταν καλοδιάθετος με βλέμμα χαρωπό.

28 Ιουν 2019

0 Τα μυστικά των κόσμων (Κεφάλαιο 3) - Αποκλειστικά αποσπάσματα


Στη γιορτή του Ανέμου

    AΥΤΗ ΕΙΝΑΙ η ζωή του γεράκου-Γκέρμι. Λίγα όμως έχουμε πει για τον τόπο του, το Έιμερν και τα γύρω χωριουδάκια. Το Έιμερν ήταν ένα μικρό χωριό, το μικρότερο απ’ τα πέντε χωριά που όλα μαζί βρίσκονταν στη νοτιοδυτική μεριά του κόσμου, σε τόπους καταπράσινους, με λοφίσκους πού και πού και μικρά δασάκια, σαν δακτυλίδια να στολίζουν την εξοχή, που τα χρώματά τους εναλλάσσονταν ανάμεσα στο βαθύ πράσινο του καλοκαιριού και το κόκκινο-κίτρινο του φθινοπώρου.
     Ένα τέτοιο δασάκι είχε και κοντά στο Έιμερν. Το ονόμαζαν «Στεφανή» (παράξενο όνομα για δάσος, αν μου δοθεί η ευκαιρία θα σας διηγηθώ τη μικρή ιστορία του).
     Οι τόποι εκείνοι αποκαλούνταν «Σύμπλεγμα του Ανέμου» και η ονομασία αυτή δεν ήταν καθόλου τυχαία. Εκεί συναντιούνταν οι δυο μεγάλοι άνεμοι, ο Άρτις, ο βορινός και ο Ελμίνεος, ο νότιος. Οι μεγάλες συναντήσεις τους γίνονταν δυο φορές το χρόνο, Φθινόπωρο και τέλη Μάη. Και όταν συνέβαινε αυτό, σάρωναν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, διέλυαν και τσάκιζαν τα πάντα. Κι ύστερα οι φοβερές καταιγίδες που ακολουθούσαν αποτελείωναν ό,τι είχε απομείνει. Οι θρύλοι λένε πως το φαινόμενο αυτό είναι απομεινάρι μιας αρχαίας μάχης που συνέβη σ’ αυτά τα μέρη. Μια φοβερή μάχη ανάμεσα στο Φως… και το Σκοτάδι! Όπως και να χει όμως, ο κόσμος του «Συμπλέγματος» είχε συνηθίσει πια να ζει κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες.
     Τα υπόλοιπα χωριά ήταν: Γκρέι, Μόρβι, Μπάνχαντ, Φάρον με πρωτεύουσα τη Σνόρια Ιθ. Οι κάτοικοι στο Έιμερν ζούσαν απλά. Οι περισσότεροι δούλευαν σε κομμάτια γης που τους ανήκαν, άλλοι έτρεφαν ζώα, ενώ άλλοι εργάζονταν στις γειτονικές πόλεις, λίγο έξω απ’ τα χωριά του «Συμπλέγματος του Ανέμου».

26 Ιουν 2019

1 Σελήνη (Διήγημα 1ο) - "Εφιάλτες στο Έρεβος"

Ο πόνος ήταν αβάσταχτος και κανείς δεν είχε σκοπό να τον ελευθερώσει από τα δεσμά του σύντομα. Χιλιάδες κοφτερά νύχια βυθισμένα μέσα του τον έγδερναν χωρίς έλεος. Δε σταματούσαν˙ τα έτρεφαν οι κραυγές απόγνωσης και τα δάκρυα απελπισίας του θύματός τους. Αυτή η εικόνα τον στοίχειωνε κάθε βράδυ. Αυτή η εικόνα είχε δημιουργηθεί στο μυαλό του σε μια άκαρπη προσπάθεια του να περιγράψει αυτό το βασανιστήριο. Ήταν αδύνατο να εξηγήσει διαφορετικά το τι του συνέβαινε. Τα μάτια του δεν ήταν διατεθειμένα να κοιτάξουν και να παρατηρήσουν. Το μυαλό του είχε ταλαιπωρηθεί σε τέτοιο βαθμό, που δεν μπορούσε να σκεφτεί καθαρά.
            Ανάθεμα!
            Κανένα μέλος του σώματος του δε βρισκόταν υπό τον έλεγχό του. Εκείνο μονάχα τιναζόταν και τρανταζόταν ασταμάτητα, χειροτερεύοντας το μαρτύριό του. Είχε κουραστεί.
 Το αίμα έρεε άφθονο από τις πληγές. Το αισθανόταν να τον περιλούζει. Κάθε δύναμη, σωματική και ψυχική, τον είχε εγκαταλείψει. Η σάρκα του έκαιγε σαν φλόγες τυλιγμένες σε ολόκληρο το σώμα του να τον μαστίγωναν. Ήταν πεινασμένες και δαιμονισμένες. Δε θα σταματούσαν εάν δεν κατασπάραζαν κάθε σπιθαμή.

0 Η καταραμένη βασίλισσα (Κεφάλαιο 2)

Χρειάστηκαν μερικά λεπτά για να μπορέσει η Μίνα να συνέλθει. Το αγόρι είχε βυθίσει τους κυνόδοντές του στη σάρκα του λαιμού της για ελάχιστα δευτερόλεπτα και είχε καταφέρει να πιεί μερικές μονάχα σταγόνες από το πολύτιμο αίμα της, πριν χάσει για ακόμα μια φορά τις αισθήσεις του. Ωστόσο, αυτό της είχε χαρίσει μια ελαφριά ζαλάδα και μια αίσθηση ευχαρίστησης είχε πλημμυρίσει όλο της το κορμί. Σηκώθηκε αργά και, αφού βεβαιώθηκε ότι τα πόδια της ήταν ικανά να στηρίξουν το βάρος της, έπιασε το αγόρι και ξεκίνησε να βαδίζει προς τη θάλασσα, αφήνοντας πίσω της το σκοτεινό δάσος. Προχωρούσε προς το καταφύγιό της. Στο μόνο μέρος που μπορούσε να είναι ο εαυτός της. Δεν το είχε μοιραστεί ποτέ με κανένα, αλλά η κατάσταση απαιτούσε δραστικά μέτρα και γρήγορες κινήσεις. Ποιος μπορούσε να γνωρίζει, εάν υπήρχε κάποιος λύκος εκεί κοντά;
Κατάφερε να φτάσει χωρίς κανένα πρόβλημα μπροστά στην ογκώδη πέτρα στην άκρη της ακροθαλασσιάς. Ήταν στους πρόποδες του ψηλότερου γκρεμού του νησιού, ανάμεσα σε 2 ψηλές πέτρες, λαξευμένες από τη θάλασσα και τα ψηλά βράχια που τους περιτριγύριζαν, τους έκρυβαν από όλα τα αδιάκριτα μάτια. Αυτό ήταν το μυστικό μέρος της μητέρας της. Της το είχε περάσει στις αναμνήσεις της μέσω του αίματος της λίγο πριν πεθάνει.

24 Ιουν 2019

0 Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 4)

Βιολέτα
Το αγόρι δε μίλησε ούτε δυσανασχέτησε. Απλώς ήρθε δίπλα μου και κάθισε στην κουβέρτα απλώνοντας τα πόδια του και ξαπλώνοντας πίσω στηριζόμενος στους αγκώνες του.
«Ο ήλιος εδώ είναι υπέροχος, δε συμφωνείς;» ρώτησε τελικά.
«Είναι πολύ ζεστός, είναι σχεδόν αφύσικο. Πώς βρέθηκα εδώ;»
«Έπεσες. Όλοι όσοι έρχονται σε μας από τη Γη πέφτουν. Το λιβάδι είναι κάτι σαν χώρος υποδοχής» είπε λες και μιλούσε ακόμη για τον καιρό.
«Δεν καταλαβαίνω τίποτα» είπα έτοιμη να κλάψω πάλι.
«Μην κλαις, Βιολέτα. Ξέρεις βαθιά μέσα σου. Το έχεις ξαναδεί το λιβάδι, σωστά;» ρώτησε και με άφησε άφωνη. Το είχα ξαναδεί στο νοσοκομείο. Ήταν το μόνο που θυμόμουν όταν ξύπνησα.

0 Η κατάρα του ορφανού - Το πετράδι του Βαλιμάρ (Κεφάλαιο 5)

Eιλικρινά δυσκολευόταν να υπολογίσει πόση ώρα βρισκόταν σχεδόν αναίσθητος. Από το μέτωπό του κυλούσε κρύος ιδρώτας, ωστόσο οι κραυγές και οι λυγμοί συνεχίζονταν κανονικά. Κοίταξε το πόμολο της πόρτας και στα δικά του μάτια φάνταζε διπλό και τριπλό. “Κρατήσου…” ψέλλισε στον εαυτό του θαρρείς για να πάρει δύναμη. “Αperuit” φώναξε λαχανιασμένος και η πόρτα επιτέλους υποχώρησε. Όχι όμως και το αγκάθι που τον κέντριζε στο στήθος. Τα πόδια του σχεδόν λύγιζαν, όταν έφθασε στο κρεβάτι και βρήκε μία Κένταλ να υποφέρει από κάποιον απόκοσμο εφιάλτη. Σε σημείο που το πρόσωπό της είχε μελανιάσει από τις κραυγές και το κλάμα.
«Ξύπνα, σε παρακαλώ» προσπαθούσε να ακουστεί, καθώς ο πόνος του απαγόρευε ακόμη και να μιλήσει. «Ξύπνα, προτού πεθάνω» συνέχισε να τη σκουντά, έχοντας σκαρφαλώσει στο πλάι της και ταρακουνώντας την διαρκώς.
Τη στιγμή που η τελευταία του πνοή ήταν έτοιμη να βγει, η κοπέλα άνοιξε επιτέλους τα μάτια της και τον κοίταξε σαστισμένη.
«Κένταλ… Πεθαίνω» ήταν οι τελευταίες του κουβέντες και το σώμα του κατέρρευσε άψυχο πάνω στο στρώμα της.

22 Ιουν 2019

0 Τα μυστικά των κόσμων (Κεφάλαιο 2) - Aποκλειστικά Αποσπάσματα


Ένας νέος κόσμος
  
TΑ ΠΑΝΤΑ ΗΤΑΝ ΣΚΟΤΕΙΝΑ. Ήμουν μόνος. Πονούσα και κρύωνα. Δεν μπορούσα να μένω άλλο σε αυτή την κατάσταση. Άνοιξα τα μάτια μου. Όλα γύρω έμοιαζαν με ζωγραφιά. Από παντού ορθώνονταν τεράστιες πολύχρωμες φιγούρες. Το χώμα ήταν δροσερό κάτω απ’ το κάλυμμά μου. Το καθαρό γαλάζιο χρώμα ψηλά, ήταν πολύ όμορφο. Κούνησα τα χέρια μου άτακτα. Άφησα μια ιαχή γέλιου.
      «Αρφ!! Αρφ! Πού είσαι;»
Γαβ Γαβ!!
     Η φασαρία χάλασε τη διάθεσή μου. Μόρφασα ενοχλημένος και τότε άρχισα να κλαίω. Το κλάμα μου ήταν δυνατό. Κάποιος πλησίαζε και δε μου άρεσε καθόλου.
Ξαφνικά ένα πλάσμα στάθηκε πάνω απ’ το κεφάλι μου. Με επεξεργαζόταν καθώς ένιωθα την ανάσα και τα σάλια του στο μέτωπό μου.
      «Αρφ! Ωωω!» Τότε ένας άλλος που θα έλεγα ότι έμοιαζε εξωτερικά μ’ εμένα, μα ήταν αρκετά πιο μεγάλος, πήρε το πλάσμα από πάνω μου. Δυο ζευγάρια μάτια με κοιτούσαν. Ο ψηλός έσκυψε προς το μέρος μου και με πήρε στην αγκαλιά του. Η ζεστασιά που ένιωσα, με ηρέμησε. Τον άφησα να με χαζεύει.
      «Μέγας είσαι Κύριε!! Ένα μωρό μόνο του εδώ στο δάσος; Πάμε Αρφ!»
Ήταν τα τελευταία λόγια που άκουσα πριν κλείσω τα μάτια μου και χαθώ στα άχρωμα μα ασφαλή όνειρά μου.

19 Ιουν 2019

0 Η καταραμένη βασίλισσα (Κεφάλαιο 1)

Ο ουρανός ήταν σκοτεινός εκείνη τη νύχτα. Κανένα αστέρι δε φαινόταν να θέλει να συντροφεύσει το ταξίδι του και μονάχα ένα φεγγάρι, μεγάλο και κατακόκκινο, έστεκε να φωτίζει το δύσβατο μονοπάτι του. Μπορούσε να νιώσει στο κορμί του την ισορροπία να αλλάζει. Μπορούσε να νιώσει την αλλαγή που ετοιμαζόταν να συμβεί και τον πόλεμο των δυνάμεων έτοιμο να ξεσπάσει ταράζοντας τον κόσμο του. Κοίταξε πίσω του τρομαγμένος. Μπορούσε να ακούσει τα ποδοβολητά των διωκτών του και να μυρίσει στον αέρα τη μυρωδιά τους αναμεμειγμένη με εκείνη της θάλασσας. Προσπάθησε να τρέξει πιο γρήγορα, να φτάσει πιο γρήγορα στον προορισμό του. Μπορούσε να διακρίνει καθαρά τώρα το επιβλητικό κάστρο που έστεκε σκοτεινό στην κορυφή του βουνού. Το ηθικό του αναπτερώθηκε, το ίδιο και οι δυνάμεις του, όμως δεν ήταν αρκετό. Πυκνό σκοτάδι κάλυψε τα μάτια του και έπεσε αναίσθητος στο υγρό χώμα.

0 Το αηδόνι του αυτοκράτορα (Κεφάλαιο 3) - "Η γιορτή των γιασεμιών" (Μέρος 2)

«Ο ερχομός της καινούριας εποχής έχει φέρει μεγάλη ευημερία στη φύση και στην τάξη…» σχολίασε στοχαστικά ο γέροντας, ρουφώντας δυο σταγόνες από το καυτό τσάι που μόλις του είχαν σερβίρει. Η ευγενική παρουσία απέναντί του κούνησε καταφατικά το κεφάλι και έτριψε το πιγούνι του.
      «Όντως. Είναι το τέλειο ξεκίνημα για τη Γιορτή» συμφώνησε.
 
      «Αχ, σε όλα μου τα ταξίδια άκουγα για τη γιορτή των γιασεμιών και πάντα ευχόμουν σε θεούς και δαίμονες να μπορούσα να παρευρεθώ κάποια στιγμή... και να που το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Έχω ακούσει πως η πόλη ευωδιάζει από τα άνθη και τα μαγειρευτά» τόνισε με ύφος ονειροπόλο. «Μα το πιο αξιοσημείωτο γεγονός είναι η μεγάλη παρέλαση και η περιφορά της Αυτοκρατορικής Δράκαινας» ο γέρος αναφερόταν στο πιο σημαντικό γεγονός της Γιορτής. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, πριν αλλάξει η μέρα και σημάνει τη λήξη της Γιορτής, μια μεγαλειώδης παρέλαση ξεκινούσε με ταχυδακτυλουργούς να δημιουργούν οφθαλμαπάτες και τεράστιες φλόγες, ακροβάτες να ισορροπούν πάνω σε πελώριες ράβδους από ξύλο και να εκτελούν επικίνδυνα κόλπα, όμορφες γυναίκες να λικνίζονται στον ήχο των τύμπανων και των φλάουτων, ενώ από πίσω τους να ακολουθούν πενήντα έξι άνδρες κάτω από τη μορφή ενός μεγαλοπρεπούς λευκού δράκου. Μα ο άνδρας δε φάνηκε να αντιδράει στα λεγόμενα του γέρου. Συνήθως μιλούσαν για ώρες ατέλειωτες και ο Τζιάο μάθαινε πολλά πράγματα για τον έξω κόσμο, πράγματα που οι δάσκαλοί του δεν είχαν τολμήσει ποτέ να του δείξουν. Μπορούσε και ξεχώριζε τις φατρίες των δυτικών, τα πλάσματα που κατοικούσαν σε κάθε άλλη Ήπειρο ακόμα και τις θρησκείες που επικρατούσαν, όλες τους παρόμοιες, μα η κάθε μία κουβαλούσε και κάποιο ξεχωριστό μυστικό. Αισθανόταν σαν παιδί που ανακάλυπτε μέσα από τις εξιστορήσεις των παλαιότερων τον κόσμο έξω από τους πολυτελείς τοίχους του Παλατιού. Η συμπάθεια που έτρεφε για τον γέρο ήταν μεγάλη, όπως και ο σεβασμός προς το πρόσωπό του, μα εκείνο το πρωινό, ζοφερές σκέψεις δεν τον άφηναν να ευχαριστηθεί την κουβέντα τους όσο ήθελε.

17 Ιουν 2019

0 Insomnia (Κεφάλαιο 7)

«Χτίσε τα δικά σου όνειρα, αλλιώς κάποιος άλλος θα σε προσλάβει για να χτίσει τα δικά του».

            «Ο κύριος Γιογκασάκι σαν οικοδεσπότης θα καθίσει πρώτος στο τραπέζι και έπειτα εσείς με τους υπόλοιπους καλεσμένους. Μόλις καθίσετε, απλώνετε την πετσέτα που βρίσκεται κοντά στο σερβίτσιο σας και ποτέ δεν τη δένετε πάνω σας, ούτε τη στερεώνεται στο ρούχο σας. Φροντίζετε να σκουπίζετε σε αυτή διακριτικά τα χείλη σας κάθε φορά που ετοιμάζεστε να πιείτε από το ποτήρι σας. Στην περίπτωση που χαλάσει το μακιγιάζ σας και επιθυμείτε να το διορθώσετε, λέτε συγγνώμη και σηκώνεστε. Δίχως να αναφέρετε τον λόγο, ούτε και να ζητήσετε την άδεια». Η δασκάλα των καλών τρόπων πίνει δυο γουλιές νερό από το ποτήρι της και με ξανακοιτάζει. «Την πετσέτα θα πρέπει να την ακουμπήσετε ξανά στο τραπέζι, μόνο όταν τελειώσει το γεύμα, οπότε την τοποθετείτε στα αριστερά του πιάτου σας φροντίζοντας, αν την έχετε λερώσει να την ακουμπήσετε με τέτοιον τρόπο, ώστε να μη φαίνονται οι λεκέδες.

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 3ο - Κεφάλαιο 15)

ΛΕΡΝΙΑΡ

Ο ΑΝΤΡΕ ΠΕΤΑΞΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΆΙΣΛΙΝ το δερματόδετο βιβλίο. Είχε στραμμένο το σώμα του προς τη φωτιά και έστεκε σιωπηλός. Το βιβλίο χτύπησε πάνω στο σώμα της και ύστερα κύλησε στο πάτωμα. Τα χέρια της ήταν ακόμη δεμένα με εκείνο το σχοινί που την απέτρεπε από το να χρησιμοποιήσει μαγεία. Η κοπέλα το παρατήρησε κουρασμένη. Απόρησε πόσες μέρες είχαν περάσει. Αισθανόταν πως ήταν μια αιωνιότητα. Θα έλεγε κανείς πως είχε αποκτήσει αντοχές από τη φυλάκισή της  και μετά. Αλλά δεν ήταν έτσι. Τώρα είχε αναμνήσεις, καινούριες και παλιές. Αυτή τη φορά υπήρχαν πράγματα που έπρεπε να κάνει. Δεν είχε χρόνο να σπαταλήσει σε ένα μέρος σαν κι αυτό. Ο κυνηγός γύρισε προς το μέρος της κι εκείνη στραβοκατάπιε.

15 Ιουν 2019

0 Faded Memories - "Ένα σεντούκι αμαρτίες" (Διήγημα 18ο / Μέρος Β)

Δεν είχε τίποτα άλλο σημασία, πέρα από το να καταφέρει να αναπνεύσει ξανά. Ο πόνος που ένιωθε στους πνεύμονές της όλο και δυνάμωνε, κάνοντας τα μάτια της να τσούζουν και να δακρύζουν. Όταν το δυνατό του κράτημα έφυγε από τα μαλλιά της και επέστρεψε στον λαιμό της, κατάφερε να υψώσει ξανά το κεφάλι της και να τον αντικρίσει.
«Δεν ξέρω τι άλλο θες να σου πω. Σου εξήγησα τα πάντα. Τώρα θέλω να δω την κόρη μου!» ούρλιαξε με οργή κι ένιωσε ένα δυνατό χαστούκι στο πρόσωπό της.

14 Ιουν 2019

0 Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 3)

Βιολέτα
Μισή ώρα αργότερα βρισκόμασταν και οι δύο στο αυτοκίνητο. Αμίλητες, η κάθε μία βυθισμένη στις σκέψεις της. Το ραδιόφωνο έπαιζε σιγανά ένα παλιό, σχεδόν ξεχασμένο τραγούδι, ενώ το μυαλό μου ταξίδευε στον Απόλλωνα και την αντίδραση της μαμάς. Κουλουριασμένη στο μπροστινό κάθισμα με τα γόνατα αγκαλιά μου και τα μάτια μου καρφωμένα στο παράθυρο, προσπαθούσα να ηρεμήσω τους χτύπους της καρδιάς μου, χωρίς επιτυχία. Η διαδρομή αποδείχτηκε αρκετά μεγάλη, πάνω από πέντε ώρες βόρεια από το Λιτλ Φολς. Στην αρχή προσπαθούσα να θυμάμαι λεπτομέρειες και να κοιτάω τις ταμπέλες και τον δρόμο, μα μετά από λίγο τα παράτησα. Ήταν αχανείς εκτάσεις γης και ένα σωρό πόλεις από τις οποίες καμία δεν ήταν ο προορισμός μας. Τελικά το αυτοκίνητο σταμάτησε λίγες δεκάδες μίλια μακριά από τα σύνορα του Οντάριο. Τι κάναμε στον Καναδά, αναρωτήθηκα, μα δεν τόλμησα να ρωτήσω.

0 Τα μυστικά των κόσμων (Φυλές) - Αποκλειστικά αποσπάσματα


Φυλές από το βιβλίο "Τα μυστικά των κόσμων" του Βασίλη Αλεξανδρόπουλου
*Το βιβλίο κυκλοφορεί*



Οι Γκραντς είναι μια ιδιαίτερη/μυστήρια φυλή με βαθιές ρίζες μέσα στην ιστορία του χρόνο!

Αστάρι είναι Τάξη των Γκραντς, φύλακες του Βόρειου Φρουρίου: Τάουρ Ντεθ! Σκληρή ράτσα, αφύσικα γρήγοροι πολεμιστές, άριστοι χειριστές του τόξου !Η Φολνς τους (μανδύας) είναι χρώματος μπλε! Έχουν τη σπάνια δυνατότητα να αποκρυπτογραφούν τα Όκσταβιρ, σύμβολα με τα οποία σφραγίζει τα συναισθήματά της η Φύση!

Φυλή: Γκραντς!
Τάξη: Αστάρι!
Σχέδιο/Μολύβι: Ελενη Στα

0 Τα μυστικά των κόσμων (Κεφάλαιο 1) - Αποκλειστικά αποσπάσματα

*Το βιβλίο κυκλοφορεί*

Άις εν Έλεγκο: Το βλέμμα ενός βρέφους

 ΕΜΟΙΑΖΑΝ όλα ήρεμα εκείνη τη νύχτα. Το τεράστιο κιτρινωπό φεγγάρι βασίλευε στον ξάστερο ουρανό. Κάτω απ’ την ομπρέλα του δάσους όμως, η ζωή έδειχνε παγωμένη και φοβισμένη.
 «Αααα!!»
Ένα ουρλιαχτό έσπασε τη σιωπή. Κάπου μέσα στα αδιαπέραστα σπλάχνα του δάσους βρισκόταν καμουφλαρισμένη μια παλιά καλύβα με στρογγυλά παράθυρα και ξύλινη σκεπή, που κρατούσε ζεστό τον εσωχώρο. Το φως των αναμμένων κεριών τρεμόπαιξε στο άνοιγμα της βαριάς ξύλινης πόρτας.
 «Τι έγινε;»
Απ’ το σκοτάδι ξεπρόβαλε ένας άντρας ντυμένος με παλιά κουρελιασμένη κάπα. Το χρυσό φως των κεριών χάιδεψε το πυκνό του μούσι. Τα λιγδωμένα μαύρα μαλλιά του έπεφταν στα μάτια του.
 «Η Έλινς γεννάει! Πώς πάνε τα πράγματα έξω;»
Ο νεοφερμένος γύρισε και κοίταξε τη νεαρή γυναίκα, ξαπλωμένη σ’ ένα σωρό από κουρέλια και μια μαυροντυμένη γριά, γονατισμένη μπροστά της να της δίνει συμβουλές για το τι έπρεπε να κάνει ώστε να γεννήσει.
 «Όλα καλά! Οι Μόλναρς1 είναι σ’ επιφυλακή!»

12 Ιουν 2019

0 Η κατάρα του ορφανού - Το πετράδι του Βελιμάρ (Κεφάλαιο 4)

“Τόσο θαυμαστοί και δυνατοί, τόσο σοφοί και γηραιοί και ας έμειναν κάποιοι μοναχά μία ανάμνηση ενός κόσμου μαγικού, ενός παραμυθιού, ενός θρύλου”
                                  Κέντρα Σούπινγκερ, δρακολόγος


Το πρωινό με βρήκε καθισμένη στο κρεβάτι μου να κοιτάζω ξανά και ξανά τη στολή μου. Η αλήθεια, δεν είχα καταφέρει να κοιμηθώ ούτε μισή ώρα, αναλογιζόμενη την τιμωρία του Γουίλ και φοβούμενη τυχόν αντίποινα από την πλευρά του Σκορπιού. Αχ, αν δεν ήταν η Κριστιέλα και η κοριτσίστικη αντίδρασή της μπροστά στη γοητεία του αδερφού μου, θα είχα με βεβαιότητα γλιτώσει από πολλά βάσανα.
Στο κρεβάτι μου βρισκόταν διπλωμένη ακόμη η στολή της λευκής μάγισσας για την Επινουά. Αποτελούνταν από ένα λευκό πουλόβερ, με λευκό πουκάμισο και από κάτω μία γκρίζα φούστα, προκειμένου να έρχεται σε αντίθεση με τα υπόλοιπα και να μη μοιάζω σαν να έχω ντυθεί φάντασμα τις απόκριες. Επάνω στο πουλόβερ, στη δεξιά πλευρά του στήθους ήταν κεντημένο το σήμα της Σχολής. Μία κορώνα δράκου. Για την ακρίβεια, όχι οποιουδήποτε, αλλά του βασιλιά δράκου της Γροιλανδίας και απεικόνιζε δύο άλλους, μικρόσωμους του είδους του, να στηρίζουν δεξιά και αριστερά, ένα πολύτιμο πετράδι. Αυτή ακριβώς η αναπαράσταση κοσμούσε τόσο τις σημαίες της Σχολής μας, όσο και τα ρούχα μας.
Τα φόρεσα διακριτικά, μαζεύοντας ταυτόχρονα και τα λιγοστά μου υπάρχοντα μέσα στη δερμάτινη βαλίτσα μου. Τη στιγμή που άνοιγα την πόρτα, ταυτόχρονα έβγαινε και ο Σκορπιός ντυμένος με την ενδυμασία του γκρίζου μάγου και τα καστανόξανθα μαλλιά του περιποιημένα και χτενισμένα. Τον κοίταξα για μερικά δευτερόλεπτα θέλοντας να ψελλίσω ένα “καλημέρα” ωστόσο, σύντομα το μετάνιωσα και τον είδα να κοκκινίζει και να εξαφανίζεται, δίχως να στρέφει ξανά το βλέμμα του προς την κατεύθυνσή  μου.

0 Το μαύρο ρόδο (Κεφάλαιο 6)

«Άγγελε!», αναφώνησε η Χλόη και εκείνος γύρισε να την κοιτάξει, με αποτέλεσμα τα βλέμματά τους να διασταυρωθούν.
«Πες το».
«Νομίζω πως αποκρυπτογράφησα τις πρώτες φράσεις και λέξεις».
Ο Άγγελος ύψωσε το ένα του φρύδι ως ένδειξη ενδιαφέροντος και την παρότρυνε να συνεχίσει. «Για λέγε».
«Η πρώτη-πρώτη λέξη είναι η πλάση».
«Ναι, και;»
«Πλάση ήταν το υποκοριστικό που με φώναζε όταν ήταν στις καλές της η Ισμήνη, λόγω του ονόματός μου».

10 Ιουν 2019

0 Συνέντευξη με τον Ηλία Στεργίου

Καμιά φορά, είναι καλύτερο η αλήθεια να μένει για πάντα κρυμμένη…

«Δεν είναι ο φόβος αυτός που κατοικεί στα παλιά σπίτια, σε σκονισμένες σοφίτες και σκοτεινά υπόγεια. Ο πραγματικός τρόμος, είναι εκείνος που φωλιάζει στο νου, στην καρδιά, το τέρας που καραδοκεί στο βάθος του ανθρώπινου μυαλού. Είναι η συνείδησή του».


Η εύρεση ενός ασημένιου μενταγιόν και η εμφάνιση ενός μικρού κοριτσιού στο δάσος μιας μικρής επαρχιακής πόλης του βορρά, σηματοδοτεί την απαρχή παράξενων και τρομακτικών γεγονότων στους κατοίκους της. Ένα φοβερό μυστικό που παρέμενε κρυφό για χρόνια, έρχεται ξανά στο φως, για να ξυπνήσει εφιαλτικές μνήμες που κάποιοι πάσχιζαν πάση θυσία να κρατήσουν κρυμμένες.


Πέντε άνθρωποι θα κληθούν να έρθουν αντιμέτωποι με το παρελθόν τους, παλεύοντας ο καθένας με τους δαίμονές του.


Δεν είναι όμως η αλήθεια εκείνη που θα τους σώσει…


Ο αληθινός τρόμος, παίρνει σάρκα και οστά, καθώς ο αναγνώστης βυθίζεται όλο και πιο πολύ, στον δυσοίωνο λαβύρινθο της ανθρώπινης ύπαρξης…





Ο Κωνσταντίνος, είναι ένας οργισμένος εσωστρεφής έφηβος, που ζει σε μια οικογένεια που έχει πληγεί από την οικονομική κρίση. Η γνωριμία του με μια ομάδα ‘περιθωριακών’ συμμαθητών του, θα του αλλάξει την ζωή. Θα του μάθουν πως είναι να ‘ταξιδεύει’ κανείς και να ονειρεύεται. Μια εμπειρία που θα του αλλάξει την ζωή.  Σύντομα όμως θα μάθει πως τα ‘ονειρικά’ του ταξίδια, εκτός από όμορφα,  μπορούν να γίνουν και πολύ επικίνδυνα.
Μπορούν να γίνουν εφιάλτες…















Γεννημένος το 1975 στο St. Louis των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι λάτρης του παράξενου, του μεταφυσικού και των ιστοριών τρόμου. Ο « Γητευτής Ονείρων», είναι το δεύτερο του μυθιστόρημα (Μικρά Ένοχα Μυστικά 2018), ενώ διηγήματα του, έχουν διακριθεί και δημοσιευθεί σε συλλογικές εκδόσεις. Εργάζεται ως ιδιωτικός υπάλληλος σε εταιρεία τηλεπικοινωνιών και αγαπημένη του ασχολία, εκτός από το διάβασμα, είναι η αρχιτεκτονική ονειρικών τοπίων στο χαρτί. Παντρεμένος με μια γυναίκα που μπορεί και ανέχεται τα φανταστικά του ταξίδια και με δυο υπέροχα αγόρια, ζει τα τελευταία χρόνια στο Άργος Ορεστικό της Καστοριάς.








1. Πες μας δυο λόγια για τα βιβλία σου.

Τα «Μικρά Ένοχα Μυστικά» είναι το πρώτο βιβλίο που εξέδωσα και πρόκειται για ένα μυθιστόρημα τρόμου. Όπως αναφέρεται και στο οπισθόφυλλο, «Ο πραγματικός τρόμος, είναι εκείνος που φωλιάζει στο νου, στη καρδιά, το τέρας που καραδοκεί στο βάθος του ανθρώπινου μυαλού. Είναι η συνείδησή του». Είναι η ιστορία πέντε ανθρώπων που καλούνται να έρθουν αντιμέτωποι με το παρελθόν τους και να παλέψουν με τον χειρότερο εφιάλτη τους: Με την κόλαση της συνείδησής τους.

Ο «Γητευτής Ονείρων» είναι το δεύτερο βιβλίο που εκδίδω από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Πρόκειται για ένα μεταφυσικό θρίλερ που μιλάει για την κακοποίηση τόσο την ψυχολογική όσο και την σωματική και για την εξάρτηση.

2. Ποια είναι η κυριότερη πηγή έμπνευσής σου και τι σε έκανε να ξεκινήσεις τις συγκεκριμένες ιστορίες;

Μπορεί να είναι κάποιο άρθρο στην εφημερίδα, μια ταινία που είδα, ένα τραγούδι που άκουσα, ο τρόπος που γέλασε ένα κορίτσι που καθόταν δίπλα μου στο λεωφορείο, η γραμμή που άφησε μια σταγόνα βροχής πάνω στο τζάμι. Τα πάντα μπορεί να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης για μια νέα ιστορία. Ό,τι μου κινήσει το ενδιαφέρον, καταγράφεται σε ένα από τα αμέτρητα σημειωματάρια που κουβαλάω πάντα επάνω μου και περιμένει την σειρά του να γίνει -ίσως- το επόμενο μυθιστόρημα. Το έναυσμα για το πρώτο μου έργο ήταν μια τρομακτική εμπειρία που είχα πριν μερικά χρόνια και μου γέννησε εφιάλτες. Την εμπλούτισα και κάπως έτσι γράφτηκαν τα «Μικρά Ένοχα Μυστικά».
Όσο για τον «Γητευτή Ονείρων» ήταν ένα όνειρο που είχα δει πριν από χρόνια και με επηρέασε στο να πάρω μια πολύ σημαντική απόφαση σε κάποια φάση της ζωής μου. Με γοήτευσε η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να πάρει τον έλεγχο των ονείρων και έτσι γεννήθηκε η ιστορία.

3. Αν μπορούσες, τι συμβουλή θα έδινες στον εαυτό σου όταν ξεκίνησες να γράφεις;

Γράφε περισσότερο! 

4. Τι λογοτεχνικό είδος σού αρέσει να διαβάζεις και ποιο προτιμάς όταν γράφεις;

Το αγαπημένο μου είδος, είναι ο γοτθικός τρόμος, λατρεύω τον H.P. Lovecraft. Μου αρέσει να γράφω οτιδήποτε έχει σχέση με το μεταφυσικό τρόμο και ότι είναι αυτό που ξυπνά τα πρωτόγονα και αρχέγονα ένστικτα των ανθρώπων.

5. Επίλεξε ένα: τι είναι πιο σημαντικό σε μια ιστορία; Ο πρωταγωνιστής, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ή ο ανταγωνιστής; 

Θα έλεγα ο ανταγωνιστής. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο όλα τίθενται σε κίνηση. Αν δεν ήταν εκείνος, δεν θα υπήρχε η σύγκρουση και κατά επέκταση δεν θα υπήρχε και η ιστορία.

6. Σε ποια ηλικία ξεκίνησες να γράφεις;

Από όσο μπορώ και θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν συνεχώς με ένα μολύβι στο χέρι σκαρώνοντας ιστορίες. Την συγγραφή την είδα πιο «σοβαρά» πριν τρία χρόνια περίπου, όταν παρακολούθησα ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής. Από τότε, η συγγραφή έγινε ο δεύτερος μεγάλος έρωτας της ζωής μου.

7. Επίλεξε ένα: τι είναι πιο κρίσιμο για την επίτευξη ενός καλού βιβλίου; Η ικανότητα γραφής, η φαντασία ή η σκληρή δουλειά;

Νομίζω ότι είναι γενικός κανόνας σε ό,τι και αν κάνεις. Μόνο με επιμονή και υπομονή καταφέρνεις να πετύχεις τους στόχους σου. Και όπως λένε, ότι δεν κατάφερες, είναι αυτό για το οποίο δεν προσπάθησες αρκετά. 

8. Γιατί γράφεις;

Αυτή μου η ανάγκη έκφρασης, γιατί περί ανάγκης πρόκειται, λειτουργεί ως βαλβίδα ασφαλείας, ένας τρόπος εκτόνωσης από ότι με στρεσάρει στην καθημερινότητα Η συγγραφή για μένα, είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας. Είναι ένας τρόπος να μοιραστώ σκέψεις και συναισθήματα με τον κόσμο καθότι σαν άνθρωπος, είμαι εσωστρεφής, στον κόσμο μου όπως θα έλεγαν κάποιοι. Προσπαθώ να γράφω συνέχεια, όπου και αν είμαι. Στον ελεύθερο χρόνο μου, στο λεωφορείο για την δουλειά, στην σειρά μου στο ταμείο, ακόμα και στον ύπνο μου θα έγραφα αν μπορούσα!

9. Πρότεινε ένα βιβλίο που θεωρείς ότι πρέπει να διαβάσει κάθε συγγραφέας και ένα κάθε αναγνώστης. 

Ένα βιβλίο που θα πρότεινα τόσο στους συγγραφείς, όσο και στους αναγνώστες, είναι ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες. Ένας ήρωας σύμβολο, ένας τρελός ονειροπόλος. Αυτός που ζει όπως θέλει και όλοι τον ζηλεύουν γιατί θα ήθελαν να κάνουν το ίδιο, αλλά ντρέπονται. Αυτός που ζει ακολουθώντας έναν τρόπο ζωής που κανείς μας δεν τολμά να ακολουθήσει. Ίσως κατά βάθος, να θέλουμε και εμείς να κυνηγήσουμε ανεμόμυλους μα δεν έχουμε το θάρρος να το παραδεχτούμε.

10. Τι πρέπει να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον;

Μία επικείμενη ταινία του πρώτου μου βιβλίου «Μικρά Ένοχα Μυστικά» και περισσότερα βιβλία φυσικά!

11. Πώς μπορούν να επικοινωνήσουν οι αναγνώστες μαζί σου;

Στο προσωπικό μου λογαριασμό στο facebook και στη σελίδα του βιβλίου https://www.facebook.com/stergiouiliasbooksnnovels/



Αν το βιβλία σάς κίνησαν το ενδιαφέρον, πάρτε μέρος στην κλήρωση του Moonlight Tales, για να κερδίσετε από 1 αντίτυπο πατώντας εδώ.