Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

26 Ιαν 2020

0 Παρουσίαση του κεφαλαίου 969 - One Piece


Ο Oden, έχοντας γυρίσει στη Wano, έρχεται αντιμέτωπος με τον Orochi. Η χώρα βρίσκεται σε μια αμφιλεγόμενη κατάσταση. Οι πολίτες καταπιέζονται. Ο πατέρας του αναφέρεται ως νεκρός. Η εποχή αποζητά έναν σωτήρα. Αυτό που όλοι περιμέναμε να γίνει ήταν να επιστρέψει στον θρόνο ο διάδοχος, μα τελικά έγινε κάτι το εντελώς αντίθετο…

24 Ιαν 2020

0 Παρουσίαση της τέταρτης σεζόν Rick and Morty





Wubba Lubba dub dub, η τέταρτη σεζόν Rick and Morty έχει ήδη προβάλλει τα πρώτα πέντε της επεισόδια αν δεν το πήρατε χαμπάρι. Σκέφτεστε αν πρέπει να κάνετε binge watch τώρα ή περιμένετε και τα υπόλοιπα κάποια στιγμή μέσα στο 2020; Αυτή η σύντομη παρουσίαση ίσως σας βοηθήσει να αποφασίσετε.

20 Ιαν 2020

0 Παρουσίασης της πρώτης σεζόν The Mandalorian


 
Περάσαμε μεγάλο ζόρι οι φαν του Star Wars, μιας και το Disney+ δεν έχει ξεκινήσει την συνδρομητική του ύπαρξη στη χώρα μας ακόμη. Αναγκαστικά, έπρεπε κάθε εβδομάδα να αλλάζουμε χώρα ώστε να παρακολουθούμε νόμιμα την σειρά από την πλατφόρμα της Disney σε μέρη που επιτρεπόταν. Έτσι, σήμερα θα σας παρουσιάσω το φωτογραφικό υλικό που συγκέντρωσα απ’ τα ταξίδια μου κατά τη διάρκεια της πρώτης σεζόν του The Mandalorian.

16 Ιαν 2020

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 4 - Κεφάλαιο 6)

ΜΕΪΝΛΟΟΥΝ
    Η ΈΙΣ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΕ ΈΝΑ ΒΑΘΡΟ. Τα μάτια της είχαν εκείνες τις ρυτίδες έκφρασης στα πλάγια. Τα μαλλιά της κυμάτιζαν ακριβώς όπως και της Άισλιν. Όχι, ήταν λίγο πιο έντονες οι καμπύλες που σχημάτιζαν. Το χρώμα των ματιών της ήταν το ίδιο ξεφτισμένο καστανό με των μαλλιών της. Αν κάποιος την κοίταζε θα σκεφτόταν πως δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο. Μα όταν εκείνη θα έριχνε πάνω του το βαρύ της βλέμμα θα ήξερε πως ήταν γεννημένη αρχηγός. Γιατί όταν κοιτούσε ζωγράφιζε έναν ολόκληρο κόσμο. Η Άισλιν παγιδεύτηκε στην εικόνα της. Δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο την είχε νοσταλγήσει. Φορούσε ένα μακρύ γαλαζοπράσινο φόρεμα. Το χοντρό του ύφασμα απλωνόταν γύρω της σαν να ήταν φτιαγμένο από νερό. Σήκωσε το ποτήρι της στον αέρα. Ένα άσπρο-κίτρινο υγρό πάφλασε μέσα από το γυαλί. Ο κόσμος έκανε το ίδιο και η Άισλιν συνειδητοποίησε πως ήταν από τους λίγους που δεν κρατούσαν ποτήρι. Αναρρίγησε αισθανόμενη άβολα. Είχε αργήσει αρκετά, τελικά.

15 Ιαν 2020

0 Η κατάρα του ορφανού - Η άνοδος του Κεναρντ (Κεφάλαιο 2)

Κάποιοι το αποκαλούσαν οδηγό του θανάτου, ωστόσο το Ντούμγκαρντ ήταν κάτι πολύ χειρότερο από αυτό. Ήταν το ζοφερό μονοπάτι της ίδιας της Κόλασης, ήταν ο χάρτης ή το αόρατο εκείνο χέρι που χάραζε τον δρόμο για τις κολασμένες ψυχές. Το Ντούμγκαρντ είχε γραφτεί με μελάνι άλικο, που μύριζε αίμα και αποσύνθεση. Κάθε του σελίδα ήταν και ένας φόνος, μία κραυγή. Αν το κρατούσες στα χέρια σου και πολύ κοντά στο πρόσωπό σου, θα ένιωθες στα σίγουρα τις ανάσες των νεκρών, το κλάμα τους και την απελπισία τους. Μέσα λοιπόν σε αυτές τις σελίδες φυλασσόταν το μυστικό για την επαναφορά ενός προσώπου πολύ σκοτεινού, ενός προσώπου που έγραψε τα πιο ισχυρά ξόρκια στη γλώσσα των ρούνων.
Αν αυτό το βιβλίο έπεφτε σε λάθος χέρια, εκτός από εκείνα στα οποία ήταν προγραμματισμένο να βρεθεί, τότε οι σελίδες του φαίνονταν λευκές και το εξώφυλλό του διέθεται ένα χρυσό μονότονο χρώμα. Τουναντίον, στα χέρια του προσώπου για το οποίο προοριζόταν έπαιρνε ζωή απεικονίζοντας το ζοφερό, το βέβηλο, το μιαρό του παρελθόν. Στα σκοτεινά και σχεδόν απάτητα εδάφη του Αντίστροφου Χρόνου, το Ντούμγκαρντ καρτερούσε τον ιδιοκτήτη του, βολεμένο στα σκελετωμένα χέρια του Θανάτου, της αμείλικτης μοίρας. Μα ο Θάνατος είναι σκληρός και δεν χωρούν διαπραγματεύσεις. Κατοικεί στα δάση των αμέτρητων προβολών και ψευδαισθήσεων, τα οποία είναι ικανά να τρελάνουν ακόμη και τους τυχαίους διαβάτες.

14 Ιαν 2020

0 Summer solstice (Κεφάλαιο 12)

ΓΚΑΣΠΑΡΝΤ

Ανοίγω την σκαλιστή πόρτα της ταβέρνας και μπαίνω μέσα θέλοντας, να κρυφτώ από την δυνατή βροχή και το κρύο, που κάνει απόψε. Το φεγγάρι στον ουρανό, λάμπει με έναν τρόπο, που γεμίζει ενοχές την ψυχή μου. Με κατηγορεί για κάτι, που κομματιάζει στα δύο την καρδιά μου. Θυμάμαι τα λόγια της Σελέστ στην κηδεία του πατέρα της, λόγια που με πλήγωσαν πολύ περισσότερο απ’ όσο νόμιζα. Η συμπεριφορά της, ο πόνος και το μίσος που βρήκα στα θλιμμένα μάτια της με σόκαραν. Δεν πίστευα, ότι θα έβρισκε την παρουσία μου τόσο ανεπιθύμητη, μόνο και μόνο από κάτι που είπα επίτηδες στον αδερφό μου, για να πάψει, να ασχολείται μαζί της. Αν ήθελα το κακό της… δε θα βρισκόμουν τώρα εδώ, δε θα προσπαθούσα, να αποτρέψω τον θάνατο, που χτυπούσε επίμονα την πόρτα της.

0 Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 17)

Βιολέτα
Ξύπνησα όπου ακριβώς περίμενα, στο κρεβάτι μου. Τεντώθηκα νιώθοντας ευχαρίστηση που επιτέλους οι μύες μου ξεπιάστηκαν και αναρωτήθηκα πόσες ώρες κοιμόμουν. Στριφογύρισα λίγο ακόμη στο κρεβάτι προτού τελικά η περιέργειά μου υπερνικήσει τη βαρεμάρα και σηκώθηκα. Περπάτησα με μισόκλειστα μάτια μέχρι τις σκάλες κοπανώντας σε πόρτες, κορνίζες και οτιδήποτε άλλο είχε την ατυχία να βρεθεί στον δρόμο μου, και κατέβηκα τα σκαλιά χωρίς ευτυχώς να πέσω. Περίπου στα μισά της σκάλας, η μυρωδιά του καφέ άρχισε να γαργαλάει τη μύτη μου. Μπήκα στην κουζίνα παραπατώντας ακόμη και συνειδητοποίησα πως ήταν ακόμη πρωί. Κάθισα στο τραπέζι και η κούπα του καφέ μετακινήθηκε στα χέρια μου. Ήπια λαίμαργα πολλές γουλιές και τότε μόνο κατάφερα να ανοίξω κανονικά τα μάτια μου. Τον κοίταξα αγουροξυπνημένη και ένα χαμόγελο φώτισε το πρόσωπό του. Ήταν τόσο όμορφος όταν χαμογελούσε.

8 Ιαν 2020

0 Το μαύρο ρόδο (Κεφάλαιο 14)

Ο Άγγελος με αργά βήματα κατευθύνθηκε ξανά προς την υποδοχή. Το σκηνικό ήταν σαν μία σκηνή από κάποια ταινία ή τηλεοπτική σειρά που κάποιος είχε παγώσει χρησιμοποιώντας το τηλεκοντρόλ, επειδή ήθελε να κάνει μία δουλειά.
Ο Γκρέις μιλούσε με την Τζόουνς, δύο αστυνομικοί περνούσαν χειροπέδες στην Κασακιάν, η Μυρτώ φαινόταν έτοιμη να σηκωθεί από την καρέκλα.
Αλλά δεν είχε παγώσει το χρόνο για να παρατηρεί απλά τους γύρω του.
Πρώτα, επιδιόρθωσε τη γυάλινη πόρτα, η οποία είχε γίνει θρύψαλα και μάζεψε και τις σφαίρες από το δάπεδο.
"Και τώρα σειρά έχουν οι ηθοποιοί", μουρμούρισε και στάθηκε στο κέντρο του χώρου.
***

0 Crown of blood (Κεφάλαιο 2)


1 Ιαν 2020

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 4 - Κεφάλαιο 5)

ΜΕΪΝΛΟΟΥΝ
    Η ΆΙΣΛΙΝ ΈΦΕΡΕ το σεντόνι της Μία στο πρόσωπό της και το σκέπασε. Δεν ήθελε να σηκωθεί από το μαλακό στρώμα. Κυρίως τώρα που γνώριζε πως έπρεπε να δει το μόνο άτομο που την τρόμαζε. Ανακάθισε και κοίταξε τη Λύριο. Ήταν μια πολύ ιδιαίτερη μάγισσα. Η Άισλιν διαισθανόταν πάνω της πολλή μαύρη μαγεία, μα τα μάτια της ήταν καθαρά σαν την θάλασσα. Καταλάβαινε πως κάτι της είχε συμβεί και την είχε αλλάξει. Κάτι που της είχε δωρίσει το χάρισμά της και την ίδια στιγμή την κατάρα της μαύρης μαγείας. Η γυναίκα κοίταζε την κρυστάλλινη σφαίρα που είχε δείξει στην Άισλιν το πρόσωπο του Κίλιαν την προηγούμενη μέρα. Φαινόταν ιδιαίτερα εύθυμη και συνεχώς κινούσε το δάχτυλό της από τα αριστερά προς τα δεξιά, σαν να έσερνε κάτι. Η περιέργεια της Άισλιν νίκησε την ληθαργικότητα της. Πλησίασε την γυναίκα με τα υπερμεγέθη μωβ μάτια και κάθισε στη καρέκλα δίπλα της.
«Χμ, ξύπνησες βλέπω.» Της είπε τραγουδιστά αφού ταράχτηκε από το απρόσμενο τρίξιμο της καρέκλας.
    Η Άισλιν κοίταξε καλύτερα μέσα στο κρύσταλλο. Αμέσως μετά ξέσπασε σε γέλια. Η Λύριο έψαχνε για το τέλειο φόρεμα. Όχι για τον εαυτό της αλλά για τη κοπέλα. Είχε μάθει πόσο σημαντική μέρα ήταν, και ακόμη κι αν δεν την ήξερε καλά προσπαθούσε να βοηθήσει. Δοκίμαζε φορέματα μακριά και κοντά, σε διάφορες αποχρώσεις. Ξαφνικά με την ίδια μονότονη κίνηση του δαχτύλου της, η κοπέλα είδε τον εαυτό της μέσα στη σφαίρα πιο όμορφο από ποτέ. Κράτησε το χέρι της Λύριο κι εκείνη την κοίταξε κατεργάρικα.

0 Insomnia (Επίλογος)

ΕΠΙΛΟΓΟΣ


            Αφότου πέθαναν οι γονείς μου και το ορφανοτροφείο ανέλαβε την φροντίδα μου, ένα μόνο πράγμα είχε σημασία για μένα. Το μόνο που με ένοιαζε, ήταν το πώς θα με επιλέξει μια καινούρια οικογένεια και θα μου δώσει την ευκαιρία για μια φυσιολογική ζωή. Φυσικά ποτέ δεν φανταζόμουν μια οικογένεια σαν τους Γιογκασάκι. Δε θα έλεγα ότι υπήρξαν οι καλύτεροι κηδεμόνες, αλλά… με έκαναν κάτι άλλο. Κάτι καλύτερο. Υποθέτω.
            Όμως… οι άνθρωποι δεν έχουν δικαίωμα να παρεμβαίνουν στις ζωές των άλλων. Ακόμα και σε άτομα όπως η Μία. Όταν υπάρχει συνείδηση, όταν υπάρχουν συναισθήματα, η οποιαδήποτε ανάμιξη θεωρείται εγκληματική. Οι εταιρείες όπως αυτή που δημιούργησε τη Μία, εκείνη των Γιογκασάκι και πάρα πολλές άλλες που κατασκευάζουν άτομα σαν τη Μία και εμένα. Μας χρησιμοποιούν για οτιδήποτε παράνομο μπορούν να σκαρφιστούν και αυτό είναι απαράδεκτα εξωφρενικό. Είμαστε άνθρωποι που να πάρει!
            Η Μία αφήνει το σακίδιό της και αυτό σκάει με δύναμη στο πάτωμα βγάζοντάς με βίαια από τις σκέψεις μου. Με τρομάζει, αλλά καταβάλω κάθε προσπάθεια, ώστε να παραμείνω ήρεμος. Σηκώνομαι από τον καναπέ και πιέζω ένα χαμόγελο στα χείλη μου. Γιατί πανικοβάλλομαι τόσο που φεύγει;

30 Δεκ 2019

0 Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 16)

Απόλλωνας
Οι υποψίες μου δεν ήταν αβάσιμες· πράγματι οι δυνάμεις της ήταν τόσες πολλές και ο χρόνος δεν επαρκούσε. Δεν ήταν έτοιμη, ήταν ακόμη ανεξέλεγκτη και επικίνδυνη και κανείς δεν μπορούσε να την κατηγορήσει. Ήταν σαν παιδί που ξαφνικά απέκτησε τρομερές δυνάμεις, χρειαζόταν χρόνο. Ο αυτοέλεγχός της χρειαζόταν πολύ δουλειά, ειδικά με τη φωτιά. Η φωτιά ήταν καθαρή δύναμη, ατρόμητη και παιχνιδιάρα. Ήθελε να ξεφεύγει και, αν οτιδήποτε μπλόκαρε την ενέργεια της Βιολέτας από το να ρέει ομοιόμορφα, η φωτιά ξεπηδούσε μακριά.
Αναστέναξα και γύρισα να την κοιτάξω. Έμοιαζε τόσο αγγελική και ήρεμη όταν κοιμόταν. Έμεινα να παρακολουθώ το στήθος της να ανεβοκατεβαίνει νιώθοντας ξαφνικά έναν αβάστακτο φόβο μην το επόμενο δευτερόλεπτο, δεν έχει ανάσα, μην τη χάσω ξαφνικά και δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Καθησύχασα τους παράλογους φόβους μου και συνέχισα να την κοιτάζω. Δε θα χόρταινα ποτέ την όψη της, τη χάρη και τον τσαμπουκά της. Δε θα χόρταινα ποτέ τη φωνή της και τα σ’ αγαπώ που μοίραζε τόσο δύσκολα, μα τόσο αληθινά. Για πάντα δικός της, είτε ζωντανός, είτε νεκρός!

0 Summer Solstice (Κεφάλαιο 11)

ΦΟΣΤΕΡ

Ένας πλατύς ογκόλιθος στο σκοτεινό βουνό υποδηλώνει την έξοδο από αυτά τα μπουντρούμια ή προς απογοήτευση όλων την είσοδο σε έναν ακόμα άγνωστο χώρο. Πέρα από τον ογκόλιθο βρίσκεται ένα αρχαίο, σχεδόν γκρεμισμένο δωμάτιο, που φωτίζεται από το φως του φεγγαριού ψηλά στον ουρανό. Η κρύα, γκρίζα πέτρα είναι καλυμμένη με βρύα και το έδαφος με λακκούβες γεμάτες βρόχινο νερό. Σπασμένα κόκαλα ζώων και ανθρώπων είναι πεταμένα εδώ και εκεί, λες και αυτό το μέρος ανήκει σε κάποιο τέρας, που τρέφεται με τα χαμένα στις στοές θύματά του. Στρέφω τον πυρσό μου τριγύρω και κοιτάζω με περιέργεια το δωμάτιο. Στους τοίχους είναι στοιβαγμένα σε σωρούς άδεια μπαούλα και σεντούκια, που κάποτε θα φιλοξενούσαν αμύθητα πλούτη, αγάλματα που στέκονται παγωμένα στον χρόνο, ενώ τα πάντα καταρρέουν γύρω τους. Τα χρόνια λεηλάτησαν αυτό το μέρος, το έκλεψαν και το άφησαν, να σαπίσει παραδίδοντάς το στην κρίση της φύσης.

25 Δεκ 2019

0 Η κατάρα του ορφανού - Η άνοδος του Κεναρντ (Βιβλίο 2) (Κεφάλαιο 1)

Είχε μόλις αρχίσει να γλυκοχαράζει και οι μικρές κραυγές από τα νίγκους μού έφτιαχναν τη διάθεση. Μάλιστα, με το ένα είχαμε αποκτήσει και φιλικές επαφές, καθώς ερχόταν στο παράθυρο κάθε πρωί καρτερώντας τους πιπερόσπορούς του. Τα νίγκους ήταν μικρά πουλάκια τα οποία είχαν ένα έντονο πράσινο χρώμα και τα λεπτά τους πούπουλα άστραφταν κάτω από το αδύναμο φως της αυγής. Ο ήχος από ένα κουδουνάκι με έκανε να ανοίξω τα πατζούρια και να αντικρίσω τον Μόρθιλ να ανοίγει την μικρή, ξύλινη αυλόπορτα.
«Καλημέρα, Κένταλ» μου είπε πρόσχαρα το Ντουένον. Ο Μόρθιλ κάθε πρωί με καλωσόριζε με το πιο ζεστό του χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που συχνά συνόδευε όλη του σχεδόν τη φυλή.
«Γεια σου, Μόρθιλ. Μας κάνει υπέροχες μέρες και θαρρώ πως οι γλυκιές μέντες είναι σχεδόν έτοιμες για να τις ξεχωρίσουμε, να τις καθαρίσουμε και αύριο το πρωί να γίνει η διανομή τους στην αγορά της Βέρνια» του είπα και τον είδα να χαμογελά καλοσυνάτα.

0 Η καταραμένη βασίλισσα (Κεφάλαιο 8) - "Αντίστροφη μέτρηση"

Lilian's POV
Κούμπωσα τα κουμπιά με άχαρες κινήσεις. Τα χέρια μου είχαν μάθει σε μαχαίρια και χειρωνακτικές δουλειές. Δεν είχε χρειαστεί να τα χρησιμοποιήσω ποτέ ξανά για μια τόσο λεπτεπίλεπτη δουλειά. Το ύφασμα είχε μια υπέροχη, μεταξένια υφή κάτω από τα δάχτυλα μου και δεν το χόρταινα. Ήταν ότι πιο καθαρό και λευκό είχα ποτέ στην κατοχή μου. Αλλά και πάλι... 
Δεν ήταν δικό μου. Τίποτα από αυτά δεν ήταν δικό μου. Για μια στιγμή είχα απολαύσει την πολυτέλεια. Τη μαρμάρινη μπανιέρα. Το ξύλινο δάπεδο. Τα μεγάλα ανοιχτά παράθυρα που άφηναν τόσο φως να μπει μέσα. Το φως. 

23 Δεκ 2019

2 Crown of Blood (Κεφάλαιο 1)


Ο ήχος από τις βόμβες που σκάνε με μανία στο έδαφος ακούγεται πιο πολύ αυτήν την περίοδο. Όλα τον τελευταίο καιρό έχουν αγριέψει πιο πολύ, περισσότερες βόμβες πέφτουν, περισσότεροι νεκροί είναι μαζεμένοι στο κέντρο της πόλης, από όπου οι συγγενείς τους πηγαίνουν να τους αναγνωρίσουν και να τους πάρουν, για να τους κάνουν μια κηδεία όπως τους αρμόζει. Ακόμη πιο πολλά παιδιά τρέχουν στους δρόμους και φωνάζουν δυνατά τα ονόματα των γονιών τους ελπίζοντας ότι θα τους βρουν, αλλά κάποιοι από αυτούς βρίσκονται ανάμεσα στους πεθαμένους. Όλα είναι μια τραγωδία, γίνεται ένας πόλεμος μόνο και μόνο επειδή το αποφάσισαν δύο άνθρωποι και κανένας από αυτούς δε δίνει ένα τέλος. Εδώ και δέκα χρόνια συμβαίνουν τα ίδια, ακόμη και αν ηρεμούν όλα για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Το μόνο που βλέπει ο κόσμος είναι αίμα, νεκρούς και τον μαύρο ουρανό, του οποίου το γαλάζιο χρώμα έχει χαθεί από τις βόμβες.

0 Το μαύρο ρόδο (Κεφάλαιο 13)

"Οι άντρες της Κασακιάν έχουν περικυκλώσει το κτίριο και μαζί τους είναι και η Φέλτερ!", ανακοίνωσε ο Άγγελος.
"Ορίστε;", έκανε ο επιθεωρητής Γκρέις με ήρεμη φωνή, όμως η Χλόη μπορούσε να καταλάβει πως ήταν εξοργισμένος.
"Η Μυρτώ τους εντόπισε από τις κάμερες κυκλοφορίας, κύριε. Είναι πάνω στις ταράτσες των διπλανών και απέναντι κτιρίων και σε όλο το τετράγωνο"
Ο άντρας χτύπησε με τη γροθιά του το τραπέζι στο οποίο ακουμπούσε. "Πού να πάρει ο διάολος!" Έβγαλε το κινητό από το παντελόνι του και πληκτρολόγησε τον αριθμό της Μπρέντα Τζόουνς. "Απομακρυνθείτε από τα παράθυρα!", τους πρόσταξε πριν εξαφανιστεί για να μιλήσει στο τηλέφωνο και τα παιδιά υπάκουσαν.

19 Δεκ 2019

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 4 - Κεφάλαιο 4)


ΣΟΝΤΕΡΝ

    Η ΆΙΣΛΙΝ ΚΟΙΤΑΞΕ ΜΑΚΡΙΑ και κράτησε τα μάτια της κλειστά. Θυμήθηκε πώς ήταν όταν τον είχε δει δεμένο στη μέση του στρατοπέδου. Είχε αισθανθεί τόσο ζαλισμένη. Την ίδια στιγμή ήθελε να τον βοηθήσει να αποδράσει και να τον αφήσει εκεί να υποφέρει. Τα χείλη του έσταζαν αίμα και είχε αρκετές γρατζουνιές στο πρόσωπό του. Μερικοί μώλωπες σε μωβ και σκούρες καφέ αποχρώσεις παραμόρφωναν τα χαρακτηριστικά του. Αλλά εκείνη βρισκόταν διχασμένη μέσα στο κεφάλι της για άλλη μια φορά. Οι δύο εαυτοί της ψιθύριζαν στο μυαλό της αντικρουόμενες απόψεις. Κι εκείνη ζαλιζόταν.

    Σε άφησε να υποφέρεις στα χέρια του κυνηγού. Της θύμιζε η υστερική φωνή. Πονάει Άισλιν. Της ψιθύριζε η άλλη. Η αλήθεια ήταν πως το μαύρο του πουκάμισο ήταν μουσκεμένο με αίματα. Πήρε μια βαθειά ανάσα για να διώξει την εικόνα του από το μυαλό της. Όπως και τότε, έτσι και τώρα δεν κατάφερνε να του μιλήσει. Είχε τραπεί γρήγορα σε φυγή αφήνοντας τα μάτια του να την παρακολουθήσουν να χάνεται. Απλώς δεν μπορούσε να διώξει την οργή που πλημμύριζε την καρδιά της. Ήθελε να την είχε εμπιστευτεί. Έπρεπε να την είχε αφήσει ήσυχη. Έπρεπε. Έκλεισε τα μάτια της και η θέρμη των χειλιών του επέστρεψε σαν ζεστή ανάμνηση. Όμως δεν μπορούσε να αφήσει τα αισθήματά της να την ελέγξουν. Δεν μπορούσε να ξεχάσει πως όσα είχε περάσει τις περασμένες εβδομάδες ήταν δικό του φταίξιμο. Κρύφτηκε πίσω από ένα δέντρο και άφησε το σώμα της να καταρρεύσει κουρασμένα.

0 Η κατάρα του ορφανού - Η άνοδος του Κεναρντ (Βιβλίο 2) - "Πρόλογος"


5 χρόνια μετά...



Έξω ήταν ακόμη σκοτάδι. Το αντιλαμβανόταν από τα υπέροχα βιτρώ που πότε-πότε άφηναν να περάσουν από μέσα τους τις ηλιαχτίδες. Όποτε δηλαδή είχε ήλιο, καθώς στο Γιαροζίλ, τη ρωσική μαγική πόλη, σπάνια υπήρχε ηλιοφάνεια κατά τους μήνες της χειμερινής περιόδου. Βρισκόταν με την αφρόκρεμα των Εβένινων, μέσα στο μεγάλο, εγκαταλελειμμένο παλάτι των τσάρων-μάγων του παρελθόντος. Έτσι γινόταν. Τους μισούς μήνες έμεναν στην Ένταρταουν και συγκεκριμένα εκείνος και ο Άϊνταν, στην έπαυλη του αδερφού του, που ήταν σχετικά κοντά στην πόλη και τους άλλους μισούς μετακόμιζαν μαζί με τους υπόλοιπους στα ανάκτορα του Πρόσχωβ, στις ρωσικές, παγωμένες εκτάσεις, όπου προπονούνταν σκληρά κάτω από φονικές, καιρικές συνθήκες. Οι μάγοι και οι κοινοί θνητοί γενικότερα, είχαν ιστορία σχεδόν παράλληλη και ας μην το αντιλαμβάνονταν. Όπως υπήρχαν τσάροι και βασιλικές οικογένειες στη Ρωσία του κάποτε και οι οποίοι φυσικά δολοφονήθηκαν, περίπου το ίδιο πράγμα είχε συμβεί και με την περίπτωση των μάγων. Στην ιστορία τη δική τους, οι γαλαζοαίματοι τσάροι ανήκαν κυρίως στη φυλή των Λευκών μάγων, των οποίων η μαγεία είχε να κάνει με την πνευματικότητα και τη φύση σε αρκετά μεγάλο βαθμό.

11 Δεκ 2019

0 Insomnia (Κεφάλαιο 16)

«Η καλύτερη εκδίκηση είναι η μαζική επιτυχία»- Frank Sinatra

            Χτυπάω νευρικά τα δάχτυλά μου στο τιμόνι του αυτοκινήτου χαζεύοντας βλοσυρός τις σταγόνες τις βροχής να σκάνε πάνω στο τζάμι του οδηγού. Δαγκώνω τα χείλη μου και ξεφυσάω περιμένοντας με ανυπομονησία το κινητό μου να χτυπήσει επιτέλους. Η Μάκινο έχει καθυστερήσει. Μήπως οι Γιογκασάκι αποφάσισαν να μη φύγουν σήμερα από το σπίτι; Όχι, αυτό θα ήταν καταστροφικό.
            Μέσα στην εβδομάδα που πέρασε προσπαθήσαμε άπειρες φορές να προσεγγίσουμε την Τούκα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ποτέ δεν ήταν μόνη ή κάποιος από εμάς δε βρισκόταν στον σωστό τόπο τη σωστή στιγμή. Απόψε είναι το γκαλά στο νοσοκομείο και αν δεν πάρουμε την Τούκα ότι έχουμε οργανώσει για να σταματήσουμε τους Γιογκασάκι θα πάνε όλα χαμένα. Ο Τόγκα και οι δίδυμοι Χάκου και Αόι συγκέντρωσαν έναν εύλογο αριθμό ατόμων που επιθυμούν την κατάρρευση της αυτοκρατορίας των Γιογκασάκι, ενώ η Κρυστάλ έχει γίνει μια καταπληκτική κατάσκοπος. Οτιδήποτε κάνουν και λένε δεν περνάει απαρατήρητο από τη μητέρα της. Η κόρη της είναι πανέξυπνη για να την ψαρέψει δίχως εκείνη να καταλάβει το τι γίνεται. Όταν έρθει η ώρα, η Μία θα κάνει τα υπόλοιπα. Με το που θα μπει στο σώμα της θα έχουμε οπτική και ακουστική επαφή, ενώ ανά πάσα στιγμή θα ξέρουμε πού είναι και τι κάνει.

0 Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 15)

Βιολέτα
Ξημέρωνε σε μερικές ώρες και ένιωθα μια αγαλλίαση στην ψυχή. Ένιωθα αναγεννημένη και κυρίως τυχερή που είχα την ευκαιρία να βιώσω κάτι τόσο μοναδικό. Ίσως ήταν η τελευταία φορά που θα ένιωθα έτσι, μιας και δε θα ξαναγυρνούσα ποτέ στο σπίτι και οι πιθανότητες να σώσω τον μπαμπά δεν ήταν πολλές. Επιπλέον είχα κάψει το πατρικό μου, δεν μπορούσα να ελέγξω τις δυνάμεις μου και σύντομα θα γινόμουν η επόμενη διακοσμητική βασίλισσα ενός παράλληλου σύμπαντος για το οποίο δεν ήξερα τίποτα, εκτός κι αν βέβαια νικούσα έξι πανίσχυρους άρχοντες και γινόμουν κανονική βασίλισσα, που και πάλι δεν ήξερα πόσο καλύτερο μπορούσε να είναι αυτό για τη σωματική και ψυχική μου υγεία.

10 Δεκ 2019

0 Το μαύρο ρόδο (Κεφάλαιο 12)

Παρασκευή 23 Ιουνίου, 14:00
Ημέρα τρίτη
Η Μυρτώ δεν περίμενε να γνωρίσει τόσο σύντομα την κοπέλα που είχαν υπό την προστασία τους τα Φαντάσματα. Και έψαχνε τρόπους για να αθωώσει τη Χλόη Βαμβοπούλου, παρόλο που ο Μαξ της είχε απαγορεύσει ρητά να εμπλακεί στην υπόθεση, όταν η αρχιφύλακας Τζέσσικα Φέλτερ μπήκε μέσα στο χώρο της κεντρικής δημοτικής βιβλιοθήκης, συνοδευόμενη από δύο ένστολους αστυνομικούς. Αμέσως παράτησε ό,τι έκανε και στο πρόσωπό της χαράχτηκε ένα ψεύτικο χαμόγελο. "Καλησπέρα σας, πώς μπορώ να σας βοηθήσω;"
"Καλησπέρα Μυρτώ", απάντησε η αρχιφύλακας.
"Τι βιβλίο ψάχνετε;", την πρόλαβε η Μυρτώ.
"Δεν ψάχνουμε κάποιο βιβλίο"

9 Δεκ 2019

0 Summer Solstice (Κεφάλαιο 10)

ΣΕΛΕΣΤ

Στέκομαι στην πόρτα κάτω από τη σκάλα και κοιτάζω το άδειο γραφείο του πατέρα μου, δίχως να ξέρω, για ποιο λόγο. Δεν υπάρχει κανείς εδώ και εκείνος δε θα ξαναγυρίσει, για να δουλέψει ή για να με σφίξει στην αγκαλιά του. Νιώθω τόσο κουρασμένη μετά απ’ αυτά, που συνέβησαν στην κηδεία. Οι τόσες χειραψίες και τα λόγια λύπης διέλυσαν την προσωρινή ηρεμία μου. Τελικά αποφασίζω, να μπω μέσα στο γραφείο και ο Σιρκάν κλείνει ήσυχα την πόρτα πίσω του. Κάνω τον κύκλο στο μικρό δωμάτιο και κάθομαι στην δερμάτινη πολυθρόνα του πατέρα μου. Υπάρχει ένα κενό μέσα μου, που κατατρώει την ψυχή μου. Μαζεύω τα γόνατά μου ως το στήθος μου και χαμηλώνω βλέφαρά μου.

4 Δεκ 2019

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 4 - Κεφάλαιο 3)

ΜΕΪΝΛΟΟΥΝ
«ΦΙΕΡΑ.»
    Η Μία έσφιξε το παιδί και το τράβηξε κοντά της. Έμοιαζε άψυχο. Κειτόταν στο έδαφος και όσο κι αν του μιλούσε η κοπέλα, δεν συνερχόταν. Στην αρχή είχε σκεφτεί πως κοιμόταν βαριά. Μα όταν προσπάθησε να ακούσει την ανάσα της Φιέρας τρόμαξε. Ανάπνεε πολύ αργά, σαν να αργοπέθαινε. Ο Σάντεν ωρυόταν δίπλα της. Ούρλιαζε, βρυχούταν και αμέσως μετά κοπανούσε το σώμα του στους τοίχους του δωματίου. Ολόκληρο το δωμάτιο έμοιαζε να ξεχειλίζει με τρόμο και ανησυχία. Άφησε τη Φιέρα στο πάτωμα. Η καρδιά της έσπασε όταν το σώμα του παιδιού έπεσε χωρίς καμία αντίδραση, χωρίς καμιά αυθόρμητη κίνηση. Ο πανικός της Μία έμοιαζε με τυφώνας που απειλούσε να την ξεσκίσει. Αν το κορίτσι πάθαινε κάτι, αν δεν γινόταν καλά, θα ένιωθε για πάντα πως ήταν δικό της φταίξιμο. Ακόμη κι αν την είχε βρει έτσι. Σηκώθηκε όρθια και έτρεξε προς την πόρτα. Τράβηξε το χερούλι και η πόρτα τινάχτηκε προς το μέρος της. Δεν την είχε τραβήξει τόσο δυνατά. Όχι. Κάποιος άλλος άνοιγε την πόρτα. Απέφυγε το τερατώδες ξύλο που απειλούσε να την λιώσει και βρέθηκε μπροστά στον Κλέιν.
«Γλυκιά μου, το φαντάστηκα πως θα ήσουν εδώ.» Η Μία κούνησε το χέρι της για να τραβήξει τη προσοχή του αγχωμένα.

0 Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 14)

Βιολέτα
Ξύπνησα το πρωί τυλιγμένη στην αγκαλιά του και αμέσως ένα μεγάλο χαμόγελο χαράκτηκε στο πρόσωπό μου. Σήμερα ήταν μεγάλη μέρα, θα τελείωνα επιτέλους τη βασική εκπαίδευση των στοιχείων. Γινόμουν καλύτερη, ο έλεγχος έβγαινε πιο φυσικά και οι μέρες πλησίαζαν. Η μαμά μου ήταν στη Γη με τον Ιάκωβο και το προηγούμενο βράδυ είχα την ευκαιρία να ξαναζήσω μερικές από τις πιο ωραίες μου στιγμές με τον Απόλλωνα. Όλα αυτά μου είχαν χαρίσει μπόλικη αυτοπεποίθηση και ένιωθα πολύ δυνατή. Ένιωθα πως μπορούσα να πάρω τη μοίρα στη χέρια μου για πρώτη φορά από τότε που έφυγα από τη Γη. Πίστευα πλέον στον εαυτό μου και τις δυνάμεις μου, όμως ίσως και να πίστεψα υπερβολικά, διότι από τη στιγμή που βγήκαμε έξω για να εξασκηθώ, όλα πήραν την κάτω βόλτα. Οι εφιαλτικές σκηνές που ακολούθησαν περνούσαν σαν ταινία στο μυαλό μου για μέρες μετά το συμβάν.

27 Νοε 2019

0 Το μαύρο ρόδο (Κεφάλαιο 11)

Η Χλόη σταμάτησε το διάβασμα για μερικά δευτερόλεπτα για να ξεκουράσει τα μάτια της και για να αφομοιώσει τις πληροφορίες. Όχι πως δεν τις γνώριζε, προς Θεού, όλοι στην οργάνωση του Μαύρου Ρόδου ήξεραν για το μύθο γύρω από το ξίφος, απλά έπρεπε να τα ξαναθυμηθεί όλα αυτά.
Γύρισε και κοίταξε το τετράδιο που είχε ανοιχτό δίπλα από το βιβλίο. Ακόμα δεν είχε σημειώσει τίποτα στις λευκές του σελίδες και υπέθεσε πως αυτό θα συνεχιζόταν για λίγο ακόμα. Μέχρι, δηλαδή, να βρει κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό.
Συνέχισε την ανάγνωση από εκεί που την είχε αφήσει.
«Δικό μου;» επανέλαβε τα λόγια του Σεμπάστιαν η νεαρή κοπέλα και δοκίμασε το ξίφος στον αέρα. «Και πώς ακριβώς ένα απλό ξίφος θα με βοηθήσει να πραγματοποιήσω τις ευχές μου;»
«Δεν είναι ένα απλό ξίφος, Κριστίν, αλλά ένα μαγικό ξίφος. Βλέπεις, όποιος το έχει στην κατοχή του αποκτά δύναμη, γίνεται ισχυρός. Πες μου, αυτό δεν θέλεις· να γίνεις ισχυρή και να διοικήσεις τη χώρα»

0 Summer Solstice (Κεφάλαιο 9)

ΓΚΑΣΠΑΡΝΤ

            Γέρνω νωχελικά πάνω στην κουπαστή και παρατηρώ από το κατάστρωμα του Τίβερτον το μακρινό λιμάνι του Κρέομορ. Άργησα πολύ. Η πόλη είναι έρημη και η νεκρική σιγή που την έχει καλύψει, μοιάζει το δρεπάνι του θανάτου, που από στιγμή σε στιγμή θα την θερίσει. Εκεί που άλλοτε κυμάτιζαν περήφανα τα λάβαρα της Δημοκρατίας της Μπουργκότζια, τώρα κρέμονται άψυχα μαύρα πανιά. Το Κρέομορ είναι μια από τις περιφέρειες της Μπουργκότζια και φέρει την ίδια σημαία με την πρωτεύουσα. Είναι κόκκινη, μαύρη και άσπρη. Έχει δυο κόκκινες λωρίδες δεξιά και αριστερά, άλλες δύο λεπτές άσπρες κοντά στις κόκκινες και μια χοντρή, μαύρη στο κέντρο, ενώ άλλη μια μαύρη κόβει οριζόντια στη μέση όλη τη σημαία. Το σύνολο το τελειώνει ένα σχέδιο. Είναι μια τριγωνική καμάρα και περιλαμβάνει δύο σύμβολα. Έναν σταυρό που δηλώνει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του κράτους και ένα σπαθί για την προστασία του.

0 Συνέντευξη με τη Μαντώ Χαζάπη

Η Δωροθέα είναι στην τελευταία τάξη του Λυκείου και κάνει όνειρα για το μέλλον της. Η ζωή της θα ανατραπεί όταν δεχθεί μία πρόσκληση να μεταβεί σε έναν κόσμο διαφορετικό από αυτόν που γνωρίζουμε. Η Δωροθέα θα μάθει ότι ανήκει στους Εκλεκτούς, με ιδιαίτερες δυνάμεις που αγγίζουν το υπερφυσικό και ζωντανεύουν σε ένα νησί όπου ο χρυσός ρέει άφθονος.



Εκεί, θα βρεθεί ανάμεσα σε δύο νεαρούς άνδρες, τον Άρη και τον Ορέστη, που μάχονται για την καρδιά της και τον θρόνο του ισχυρού βασιλείου. Η Δωροθέα θα βιώσει πρωτόγνωρες εμπειρίες και συναισθήματα, με μία διφορούμενη, σκοτεινή προφητεία να πυκνώνει το μυστήριο.

25 Νοε 2019

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 4 - Κεφάλαιο 2)


ΜΕΪΝΛΟΟΥΝ
    Η ΜΙΑ ΚΟΙΤΑΞΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ το πρόσωπο της Άισλιν όσο εκείνη ήταν απασχολημένη. Είχε καθίσει μέσα στη σκηνή και μελετούσε τον χώρο. Τα μάτια της εστίαζαν μια στον πυρσό και τις αλυσίδες και μια στην κρυστάλλινη μπάλα της Λύριο. Ναι η γυναίκα είχε οικειοποιηθεί το δωμάτιο της Μία όπως είχε κάνει και ο Εστέφαν με τη Φιέρα. Τα μαλλιά της Άισλιν έπεφταν στην πλάτη της, μακρύτερα από όσο τα θυμόταν.

    Τα μάτια της είχαν αλλάξει επίσης. Τότε φαίνονταν πιο θλιμμένα. Αυτή τη φορά όμως ήταν φωτεινά και κοίταζαν με αποφασιστικότητα. Όσο την κοίταζε η Μία ανατρίχιαζε. Ήταν περίεργο για εκείνη να βρίσκεται στον ίδιο χώρο με ένα φάντασμα. Γιατί για εκείνη, η Άισλιν ήταν ένα φάντασμα του μυαλού της. Την ίδια μέρα που την είχε γνωρίσει είχε πεθάνει και είχε επανέλθει στη ζωή.

    Η εικόνα της κοπέλας είχε αποκρυσταλλωθεί και είχε παραμείνει στο μυαλό της. Μόνο που ύστερα από εκείνη τη μέρα δεν την είχε συναντήσει ποτέ ξανά. Έτσι είχε καταλήξει στο συμπέρασμα πως όλα όσα είχαν συμβεί ήταν στο κεφάλι της. Είχε πιστέψει πως η πεντακάθαρη εικόνα της ξανθής κοπέλας ήταν ένα φάντασμα που στοίχειωνε τις σκέψεις της. Πρόσφατα αυτό είχε αλλάξει. Η Λύριο την είχε επιβεβαιώσει πως όσα θυμόταν ήταν αληθινά. Αλλά ακόμη και τότε δεν περίμενε πως θα έβλεπε ξανά αυτό το πρόσωπο. Αναστέναξε κουρασμένα. Όχι, δεν είναι το ίδιο πρόσωπο. Αυτή είναι μια διαφορετική κοπέλα μέσα στο ίδιο σώμα. Έχει άλλα μάτια, δεν μπορεί να είναι η ίδια. Κατέληξε.