Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

14 Οκτ 2019

0 Συνέντευξη με τη Στέλλα Καραμπακάκη


Φτάνει η άτιμη η ώρα που πρέπει να προχωρήσεις τη ζωή σου κάπως διαφορετικά απ' ό,τι υπολόγιζες. Η ώρα της απώλειας. Το άλλο σου μισό σε χωρίζει και, αντί να το φάει το μαύρο χώμα, μένεις εσύ να σε τρώει η στενοχώρια που ζείτε χώρια κάτω απ' τον ίδιο ουρανό.

Και, τώρα, πώς ξεπερνάς τον χωρισμό; Υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος; Ποιος ξέρει το μυστικό για να ζήσουμε όλοι λίγο καλύτερα; Ο χωρισμός έχει πέντε στάδια που μοιάζουν πολύ με τα στάδια του πένθους. Ακριβώς πέντε -όπως τα δάκτυλα μίας ανοιχτής παλάμης που στρέφεται προς το μέρος σου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένας ξεκαρδιστικός οδηγός για το πώς να ξεπεράσεις έναν χωρισμό.
Τρεις ιστορίες χωρισμού γράφουν: Βαγγέλης Γαροφάλλου, Κατερίνα Μαργαριτοπούλου, Βασίλης Παρασκευάς (Sexpyr)

9 Οκτ 2019

0 Η κατάρα του ορφανού - Το πετράδι του Βαλιμάρ (Κεφάλαιο 10)


Το Βερθάλ ήταν πολύ γραφικό κατά τη διάρκεια του χειμώνα και μύριζε ψημένο κάστανο. Η Εμίλια περπατούσε σε έναν χωματόδρομο, φορώντας γαλότσες και ζεστές κάλτσες, καθώς το χιόνι πάγωνε τα πόδια της και τα έκανε να γλιστρούν. Η ζωή της κυλούσε σχετικά ήσυχα. Το πρωί πήγαινε στο ορφανοτροφείο, για να διδάσκει τα παιδιά και τα απογεύματα γευμάτιζε στο εστιατόριο του πανδοχείου της Γκράντυ, που ετοίμαζε υπέροχα, παραδοσιακά μαγειρευτά φαγητά. Η γυναίκα έβλεπε πάντοτε την Εμίλια να γευματίζει μονάχη της. Παρά το γεγονός πως στο ορφανοτροφείο εργαζόταν με μία ακόμη κοπέλα περίπου στην ηλικία της, η παρέα τους περιοριζόταν στα όρια των ωρών εργασίας. Εκείνη την ημέρα είχε κοτόπουλο στο φούρνο και η Γκράντυ, αφού πλησίασε την Εμίλια για να της το σερβίρει, έκατσε για λίγο μαζί της.
«Πώς τα πας στη δουλειά;» τη ρώτησε καλοσυνάτα η γυναίκα.
«Είναι μία χαρά και τα παιδιά υπέροχα. Ευτυχώς με βοηθά και η Υρβίν με τις δουλειές εκεί» απάντησε η Εμίλια ελαφρώς άκεφα και η Γκράντυ έβαλε το χέρι της στο δικό της.

0 Το αηδόνι του αυτοκράτορα (Κεφάλαιο 4) - "Φλόγες επανάστασης" (Μέρος 2)

«Γρήγορα!» παρακίνησε ο γέρος τη νεαρή κοπέλα, καθώς έτρεχαν μέσα στους διαδρόμους φορώντας τα πολιτικά τους ρούχα. Είχαν γίνει ένα με το πανικόβλητο πλήθος˙ ήταν ασφαλείς όσο τους θεωρούσαν υπηρετικό προσωπικό. Όσο δεν κινούσαν υποψίες, τόσο πιο ελεύθεροι ήταν στο να περιφέρονται μέσα στο παλάτι και σε κάθε γωνιά του. Ο Κίσε ήταν μονάχα εκείνος που είχε πάρει την απόφαση να επιτεθεί κατά μέτωπο μαζί με τα υπόλοιπα αδέρφια της οργάνωσης. Ο καυγάς τους το πρωί της ίδιας ημέρας ήταν αρκετά έντονος, μα ο χρόνος έτρεχε και δε θα περίμενε κανέναν τους. Ο ατίθασος και αδάμαστος χαρακτήρας του Κίσε βρέθηκε μεγάλος νικητής απέναντι στη λογική και καθαρή σκέψη του Ζιάν. Ο τελευταίος απλώς του έδωσε εντολή να φύγει με τη δύση του ηλίου και να τρέξει στα ανάκτορα, όσο οι υπόλοιποι θα συντόνιζαν την επίθεση. Όμως, αυτό που τον έθλιβε περισσότερο δεν ήταν το πείσμα του μαθητευόμενού του, παρά η ακαταλόγιστη επιθυμία να χάσει τη ζωή του στο όνομα της εκδίκησης… και του έρωτα. Είχε προσέξει πόσο μεγάλος ήταν ο πόθος του για την Τσιάν και πως παραέβλεπε τη σχέση της με τον Γουέι. Δυστυχώς για όλους, ο Κίσε θα προστάτευε την Τσιάν με κόστος ακόμα και την ίδια του τη ζωή. Ο γέροντας έριξε μερικές ματιές πίσω του για να βεβαιωθεί πως η νεαρή κοπέλα τον ακολουθούσε γοργά. ¨Έπρεπε πάση θυσία, όσο όλοι έτρεχαν να σωθούν, να φτάσουν στα μπουντρούμια του παλατιού για να ελευθερώσουν τον Γουέι.

8 Οκτ 2019

0 Η καταραμένη βασίλισσα (Κεφάλαιο 5)

Οι σκέψεις της είχαν πάψει προ πολλού να χάνονται στο βιβλίο που ήταν τώρα ανοιχτό στα πόδια της. Με το ένα χέρι να καλύπτει τα κατακόκκινα χείλη της και με το άλλο να σχεδιάζει ακανόνιστα σχέδια στο τζάμι, είχε καρφώσει το βλέμμα στον ορίζοντα. Βρισκόταν καθισμένη στο εσωτερικό περβάζι του παραθύρου της, ενώ οι κόκκινες βελούδινες κουρτίνες ήταν τραβηγμένες και το φως του ήλιου έμπαινε διάχυτο στο δωμάτιό της. Οι ειδικές διαφάνειες που υπήρχαν σε όλα τα παράθυρα, προστάτευαν όλους τους ενοίκους από τις ενοχλητικές ακτίνες του ήλιου, ενώ επέτρεπαν στο φυσικό φως να μπαίνει μέσα ζεσταίνοντας λίγο το παγωμένο κάστρο. Θα περίμενε κανένας ότι οι δαίμονες θα μισούσαν τον ήλιο. Όμως ο σφετεριστής της περιουσίας της και βασανιστής της απολάμβανε τις θερμές ακτίνες στο δέρμα του. Η Μίνα είχε ευχηθεί πολλές φορές να καεί ζωντανός από αυτή του την απόλαυση. Το τζάκι της σιγόκαιγε από τα χαράματα, όπου είχε επιστρέψει. Ο Κρίστιαν είχε επιμείνει να το ανάψει, αφού είχε τρομάξει με το πόσο παγωμένο ήταν το δέρμα της και πόσο χλωμή φαινόταν. Ειρωνικό για μια βρικόλακα. Είχε τραφεί και διώξει από πάνω της το αίμα και τις λάσπες. Τώρα φορούσε ένα μακρύ, κόκκινο βελούδινο φόρεμα με σφιχτό μπούστο τονίζοντας το λευκό της δέρμα. Τα ξανθά μαλλιά της έπεφταν σε στιλπνές, χαλαρές μπούκλες και μαβιοί κύκλοι στόλιζαν τα ψυχρά γαλάζια  μάτια της. Ο Κρίστιαν τράβηξε το χέρι της από το τζάμι, αλλά εκείνη δε γύρισε να τον κοιτάξει.

0 Το μαύρο ρόδο (Κεφάλαιο 10)

Έπιασε αποφασιστικά το πόμολο της εξώπορτας και βγήκε από το διαμέρισμα του Άγγελου. Ωστόσο δίστασε να το αφήσει και να κλείσει τελείως την πόρτα πίσω της. Μπορεί ο νεαρός να της είχε πει να τον πάρει τηλέφωνο για να έρθει να την πάρει, πράγμα περίεργο για το άτομο του Άγγελου, αλλά κάτι μέσα της την έκανε να μην χαλαρώσει το κράτημά της.
«Ελα, Χλόη, σύνελθε, είπε πως θα έρθει να σε πάρει, άσε το πόμολο στην ησυχία του!» μουρμούρισε στον εαυτό της η κοπέλα και με βαριά καρδιά άφησε το πόμολο. Είχε να ασχοληθεί με σοβαρότερα πράγματα.
Βασικά, εδώ που τα λέμε
, την έψαχνε η αστυνομία, ο στρατός και το Μαύρο Ρόδο και αυτή θα πήγαινε μέχρι την κεντρική δημοτική βιβλιοθήκη σαν να μην έτρεχε τίποτα;
«Είμαι χαζή, αλλά το κάνω για καλό σκοπό», έλεγε και ξανάλεγε όσο κατέβαινε τις σκάλες. Έπρεπε να μάθει όσα περισσότερα μπορούσε για το καλό της πόλης. Έπρεπε να ψάξει, καθώς ήταν ο μόνος τρόπος για να θυμηθεί, να σπάσει το ξόρκι που σφράγιζε τις αναμνήσεις της.

2 Οκτ 2019

0 Insomnia (Κεφάλαιο 10)

«Όταν όλα δείχνουν να κινούνται εναντίον σου, θυμήσου ότι το αεροπλάνο απογειώνεται ενάντια στον άνεμο»- Henry Ford

            Πνίγομαι σε ένα ατελείωτο σκοτάδι με τις αισθήσεις μου πιο νεκρές από ποτέ. Το λειτουργικό μου έχει καταρρεύσει και νιώθω σαν ξεχαρβαλωμένο αυτοκίνητο έτοιμο για απόσυρση. Όμως δεν μπορεί η ζωή μου να διαρκέσει τόσο λίγο. Αλλιώς ο δημιουργός μου δε θα έμπαινε καν στον κόπο να με κλέψει από την εταιρεία, στην οποία εργαζόταν. Κάτι θα πρέπει να υπάρχει για μένα. Κάτι που πρέπει να ανακαλυφθεί.
«Γη καλεί Μία». Η γνώριμη φωνή της Τούκα γεμίζει απρόσκλητη τ’ αυτιά μου. Με τραντάζει. «Έλα… Αφού δεν κοιμάσαι. Βαρέθηκα τόσες ώρες μόνη μου. Ο Σότζι μπορεί να γίνει απίστευτα βαρετός, ξέρεις. Έλα, σήκω!»
Με τραβάει από το μπράτσο και με σέρνει κάτω από το νοσοκομειακό κρεβάτι που με έβαλε ο Σότζι. Το μόνο που αισθάνομαι από κει και έπειτα είναι ο γδούπος του κορμιού μου στο πάτωμα και η έξαλλη φωνή του Σότζι. Για κάποιο λόγο καβγαδίζει με την Τούκα που φέρεται σαν μωρό παιδί, κανένας όμως από τους δύο δεν μπαίνει στον κόπο να με σηκώσει. Ενστικτωδώς κουλουριάζομαι κρύβοντας το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατά μου, καθώς το λειτουργικό μου παλεύει να πάρει μπροστά.
Χάνω και βρίσκω τις αισθήσεις σίγουρα για κάμποση ώρα, ώσπου ο Σότζι με συνδέει με μια μπαταρία υπερβολικά υψηλής τάσης, η οποία ψήνει κυριολεκτικά τα συστήματα του εγκεφάλου μου, αλλά μου δίνει την ευκαιρία να σηκωθώ. Ανοίγω τα μάτια μου και τον κοιτάζω.
«Μμμ, αυτό και αν ήταν περίεργο» σχολιάζει τσιμπώντας σκεφτικός το σαγόνι του. «Είσαι ακόμα η Μία εκεί μέσα, ε;» ρωτάει δειλά.

0 Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 8)

Βιολέτα
Βγήκαμε μαζί από την πόρτα της κουζίνας και πήγαμε στην πίσω αυλή. Μόλις βγήκα από το σπίτι, πρόσεξα πως κάτι είχε αλλάξει από την τελευταία φορά που ήμουν εδώ. Έβλεπα όλο το σπίτι πεντακάθαρα, μα πέρα από τον φράχτη, όλα ήταν μια θολή και ακανόνιστη μάζα. Ήταν σαν να είχε τυλιχτεί το σπίτι από μια αδιαπέραστη στρώση ομίχλης. Κοίταξα προς τα πάνω και συνειδητοποίησα πως ήμασταν περικυκλωμένοι από την περίεργη ομίχλη. Ήταν άραγε κάποιο μέτρο προστασίας ή κάποια δήλωση από τους κατοίκους γύρω μου; Γιατί αν ήταν, τότε ήταν εντελώς αφιλόξενοι απέναντι μου τη στιγμή που παρά τη θέλησή μου βρισκόμουν στον περίεργο τόπο τους για να τους βοηθήσω. Αν είναι δυνατόν, σκέφτηκα και τότε ο Απόλλωνας έλυσε την απορία μου διαψεύδοντας τις σκέψεις μου.
«Η ομίχλη δεν είναι υπέροχη; Δική μου ιδέα για να σε κρύψω όσο περισσότερο μπορώ» είπε χαρούμενος και χαμογέλασα και εγώ ενοχικά. Ίσως να μην ήταν αφιλόξενοι τελικά.

29 Σεπ 2019

0 Τιμωρημένος και από τους δύο κόσμους (Κεφάλαιο 7) - "ΛΙΘΙΘ"

( Πάρα πολλά χρόνια πίσω).

          Βέλη έπεφταν πάνω από τα δέντρα, σημαδεύοντας τα ατίθασα τετράποδα θηρία, που ρήμαζαν ότι έβρισκαν μπροστά τους.
          Οι Κυνηγοί εδώ και καιρό παρακολουθούσαν τα ίχνη τους, αναλύοντας την κάθε λεπτομέρεια. Πρώτη φορά βρίσκονταν αντιμέτωποι με κάτι τέτοιο. Παρακολουθώντας όμως το «άνοιγμα των ουρανών», ήταν προετοιμασμένοι για τα πάντα. Γνώριζαν από πριν ότι έκπτωτοι είχαν πέσει στη γη, κουβαλώντας πάνω τους την κατάρα του αφέντη τους. Δεν γνώριζαν σε τι πλάσματα μεταμορφώθηκαν. Κάποιοι όντως ήταν φαινομενικά άνθρωποι, άλλους τους έφαγε το σκοτάδι και μεταλλάχθηκαν.

0 Η κατάρα του ορφανού - Το πετράδι του Βαλιμάρ (Κεφάλαιο 9)

            Το παρελθόν αποτελεί φάρο και όχι λιμάνι”


H Επινουά ετοιμαζόταν να κλείσει για τις διακοπές των Χριστουγέννων και εκείνο το πρωινό όλα ήταν ντυμένα στα λευκά. Ο Σιμεόν ετοιμαζόταν να πάει στην αίθουσα διδασκαλίας, όταν ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα και εμφανίστηκε ο Κρίστοφερ.
«Καλημέρα» πρόφερε ο Σιμεόν.
«Καλημέρα, φίλε μου! Κανελάτο;» ρώτησε ο Κρίστοφερ με νόημα.
«Αν έχει και σαντιγύ, φυσικά. Έχει συμβεί κάτι;» ξαναρώτησε ο πορφυρός μάγος.
«Για την ακίβεια, σε ζητά ένα Ντουένον» του είπε ο Κρίστοφερ και ο Σιμεόν απόρησε.
«Θεέ μου, ξέχασα να πληρώσω τον Μόρθιλ; Αποκλείεται» μονολόγησε.
«Δεν νομίζω πως σε ζητά ο Μόρθιλ. Να του πω να περάσει;» ρώτησε ξανά ο Κρις και ο Σιμεόν ένευσε καταφατικά, μέχρι που στο κατώφλι κοντοστάθηκε ένα γέρικο και λεπτοκαμωμένο Ντουένον.
«Καλημέρα, είμαι ο Μπένταγκ, ο παππούς του Μόρθιλ. Θα μπορούσα να περάσω;» ρώτησε ευγενικά.

25 Σεπ 2019

0 Η καταραμένη βασίλισσα (Κεφάλαιο 4)

Η Μίνα στεκόταν στην άκρη του γκρεμού. Σε λίγη ώρα το πρώτο φως της ημέρας θα ξεπρόβαλε και μαζί με αυτό θα σφράγιζε την καταδίκη της. Πόσες λάθος αποφάσεις; Πόσες φορές ακόμα θα ενεργούσε με βάση το συναίσθημα και όχι τη λογική; Δεν άρμοζε στη θέση της. Δεν άρμοζε... Ο απαλός ήχος των φτερών την έβγαλε απο τις σκέψεις της. Δε χρειαζόταν να γυρίσει να κοιτάξει για να δει ποιος ήταν.
            «Είναι ώρα να γυρίσουμε σπίτι...» η φωνή του Κρίστιαν ήταν απαλή. Σχεδόν εύθραυστη. Ήταν σαν να είχε ένα πληγωμένο ζώο μπροστά του που η παραμικρή κίνηση θα το τρόμαζε και θα το έβλαπτε. Μπορούσε να τη δει να πηδάει απο αυτόν τον γκρεμό. Ήξερε ότι η πτώση δε θα της έκανε τίποτα. Ίσως να άνοιγε το κεφάλι της ή να έσπαγε καμία δεκαριά κόκαλα, αλλά δε θα πέθαινε. Όχι. Κανείς δεν μπορούσε να τη σκοτώσει. Μπορούσε όμως να την πληγώσει θανάσιμα μέσα της και αυτό ήταν που τον πονούσε περισσότερο. Σαν φύλακάς της, έπρεπε να είναι η φωνή της λογικής. Αλλά κατά πόσο ένας έκπτωτος μπορούσε να αποτελέσει φωνή λογικής;

0 Το αηδόνι του αυτοκράτορα (Κεφάλαιο 4) - "Φλόγες επανάστασης" (Μέρος 1)

Η νύχτα δεν καθυστέρησε καθόλου να φτάσει. Στο παλάτι επικρατούσε ένας ευχάριστος πανικός και όλοι έτρεχαν πάνω κάτω, για να μη λείψει τίποτα κατά τη διάρκεια της παρέλασης και της ομιλίας του Αυτοκράτορα. Τα μαγειρεία δούλευαν αδιάκοπα, οι υπηρέτες φρόντιζαν τη διακόσμηση του εσωτερικού κτιρίου μα και του κήπου, ενώ οι φρουρές στα τείχη και στην κεντρική Πύλη είχαν δεκαπλασιασθεί για την καλύτερη ασφάλεια. Η μουσική και οι χοροί είχαν ξεκινήσει από νωρίς και τα φανάρια έλαμπαν σαν άστρα σε όλη την Πόλη. Σύντομα, ολόκληρος ο λαός θα έπεφτε στα γόνατα να προσκυνήσει τον άρχοντά του.
            Το Αηδόνι κατάφερε να ρίξει μια κλεφτή ματιά στο ανοιχτό παράθυρο όσο οι κοπέλες τον ετοίμαζαν. Το ανάλαφρο αεράκι που δρόσιζε το δωμάτιο κατάφερε να διώξει από πάνω του το άγχος. Αναστέναξε αναζωογονημένος. Το πρόσωπό του είχε χαλαρώσει αρκετά, όπως και το υπόλοιπο κορμί του. Είχε συνηθίσει τα απαλά αγγίγματα των κορασίδων, ακόμα και τις αδιάκριτες ματιές τους όταν τον έντυναν. Πλέον είχε μάθει και τα ονόματά τους: η πιο μεγάλη σε ηλικία, και η πιο συγκρατημένη, ονομαζόταν Γινκ Γουε, η αμέσως μικρότερη της, με διαφορά μονάχα ένα χρόνο, ήταν η Γουαν Σιου. Έπειτα, ακολουθούσαν οι δίδυμες Μο και Τσου που λάτρευαν να περιγελούν και να κουτσομπολεύουν τους πάντες μέσα στο παλάτι: από τον ευνούχο που συνέχεια προσπαθούσε να τις βάλει σε μια τάξη, έως και τους διοικητές των φρουρών. Φυσικά για τους τελευταίους, τα πειράγματά έτειναν σε εκείνα τα παιχνιδιάρικα και ερωτικά, πάρα στα προσβλητικά. Σειρά είχε η Ρου Σι και τέλος η μικρότερη από όλες, Νιάν. Το Αηδόνι είχε πιάσει τον εαυτό του πολλές φορές να αναρωτιέται ποια θα μπορούσε να ήταν η τύχη ενός δεκατριάχρονου κοριτσιού σε ένα τέτοιο μέρος. Ήταν γνωστό πως τα περισσότερα κορίτσια στη δούλεψη του Αυτοκράτορα διατηρούσαν συχνά σχέσεις με τους άρχοντες και τους φρουρούς που υπηρετούσαν στο παλάτι. Οι συνευρέσεις τους ήταν για λόγους διασκέδασης και μερικές φορές για να φέρουν στον κόσμο απογόνους. Πώς μπορούσε λοιπόν έναν παιδί να επιβιώσει σε ένα τέτοιο - γρήγορα η σκέψη του διακόπηκε, όταν τον σκούντησε ελαφρά η Μο, κλείνοντας με νόημα το μάτι της.

18 Σεπ 2019

0 Insomnia (Κεφάλαιο 9)

«Δεν έχει σημασία το πόσο αργά πηγαίνεις, σημασία έχει να μη σταματάς ποτέ»- Κουμφούκιος.

            Ξυπνάω πριν ακόμα χαράξει. Ντύνομαι με τη σχολική στολή μου και κάθομαι στην άκρη του κρεβατιού. Πιάνω το αφύσικα βαρύ κεφάλι με τα χέρια μου. Τι συνέβη χτες μετά την εγχείρηση; Δεν θυμάμαι πολλά και οι αναμνήσεις επιστρέφουν όσο πιο αργά μπορούν, λες και το κάνουν επίτηδες. Ένα παράξενο συναίσθημα με κυριεύει. Σαν να έκανα κάτι κακό. Σαν να έβλαψαν κάποιον.
Θυμάμαι που κατέρρευσα λόγω υπερφόρτωσης συστήματος. Ο Σότζι με επανάφερε με την ίδια μπαταρία που χρησιμοποίησε για να απορροφήσει την ενέργειά μου. Και έπειτα ήταν… σαν να μην ήμουν πραγματικά εγώ. Σαν κάτι άλλο να ξύπνησε στη δική μου θέση. Με θυμάμαι να του μιλάω, να του απαντάω σε όλες τις άσχετες μεταξύ τους ερωτήσεις του, αλλά στην πραγματικότητα ήταν κάτι εντελώς μηχανικό. Σαν να απαντούσε μια μηχανή, δίχως την δική μου νοημοσύνη.

0 Νυφιάτικο τραγούδι (Διήγημα)



Το πανηγύρι στην πλατεία του χωριού είχε απ’ ώρα ανάψει, της Παναγιάς ανήμερα. Ο Βασιλικός ο Γερακάρης, τραγουδιστής γλυκόλαλος και λυράρης απ’ τους λίγους, είχε ξεσηκώσει τους χωριανούς και δεν έλεγε να τους αφήσει να σταθούν ούτε στιγμή.

Τα δάχτυλά του χόρευαν ανάλαφρα στο μπράτσο της λύρας, σαν αράχνη μεθυσμένη από φονικό οίστρο, που ύφαινε μεταξένιο ιστό τη μουσική· το δοξάρι χάιδευε τις χορδές με θριαμβικό πόθο κι απαιτητική λατρεία· τα χείλια του, μισάνοιχτα σαν αγιάτρευτη πληγή, άφηναν νότες και λέξεις να πεταρίζουν ζαλισμένες γύρω απ’ τ’ ολόφωτο μέτωπο· η καρδιά του εκστατική στον ρου της μελωδίας, που ανάβρυζε γάργαρη απ’ το βάραθρο της ψυχής του. Μα είχε στα μάτια του γαλήνη απέραντη, σάμπως η μουσική να ’ρχόταν από αλλού και το κορμί του να μην ήτανε δικό του· ο νους του, ανέμελο αλάνι, σουλατσάριζε τεμπέλικα ανάμεσα στους γλεντοκόπους.

Τότες την είδε. Πρώτο τραπέζι πλάι στην εξέδρα, το οικογενειακό του Λάμπρου του Κορωναίου, προύχοντα και πρωτόγερου του χωριού. Το Δεσποινιώ καθόταν ανάμεσα στον Πετρή, τον μεγάλο της αδερφό, και στη βάγια της, που την είχε αναστήσει από μωρό. Η μάνα της είχε ποθάνει απά στη λεχωσιά[1].

17 Σεπ 2019

0 Το μαύρο ρόδο (Κεφάλαιο 8)

Ο επιθεωρητής Γκρέις περίμενε τον Άγγελο ακριβώς έξω από το υπόγειο διαμέρισμα. Όταν τον πλησίασε αρκετά, του έκανε νόημα να τον ακολουθήσει στο εσωτερικό του και έδιωξε τους τεχνικούς της Σήμανσης, την αρχιφύλακα Ναόμι Μπρέιβ και τους ένστολους.
«Τόσο τα έπιπλα όσο και το ίδιο το σπίτι είναι κατεστραμμένα. Σημάδια μάχης με σπαθί», έδειξε ένα βαθύ κόψιμο σε ένα μαξιλάρι από τον έναν καναπέ και μετά κατευθύνθηκε προς έναν τοίχο και έδειξε το σημείο από το οποίο είχε φύγει ο σοβάς, «και με ρόπαλο. Δεν μπορώ να γνωρίζω ποιο ήταν το άτομο με το σπαθί, αλλά για αυτό με το ρόπαλο δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως ήταν ο Ρίκι».

0 Ο υιός του εφιάλτη (Διήγημα)


Μικρός υπνοβατούσα, όχι ότι με είχαν πιάσει ποτέ οι γονείς μου επ’ αυτοφώρω, αλλά ήταν βέβαιο αφού υπήρχαν πρωινά που έμπαιναν στο δωμάτιο και έβλεπαν ζωγραφισμένους του τοίχους, ενώ εγώ κοιμόμουν. Φυσικά, όταν με ξυπνούσαν, δεν είχα καμία γνώση του τι είχα κάνει το προηγούμενο βράδυ. Με έτρεχαν από την ηλικία των έξι σε παιδοψυχολόγους, οι οποίοι με έβαζαν να ζωγραφίζω. Όπως καταλαβαίνετε ως μικρό παιδάκι λάτρευα τη ζωγραφική, αλλά σχετικά σύντομα η εντολή άλλαξε.

11 Σεπ 2019

0 Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 7)

Βιολέτα
Κοίταξα γύρω μου μα έβλεπα μόνο χώμα, καθώς έπεφτα με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε μια τρύπα που εγώ η ίδια είχα ανοίξει στη γη. Η καταστροφή που προκάλεσα με έκανε στιγμιαία να αναρωτηθώ αν εγώ ήμουν υπεύθυνη για το κατεστραμμένο μου δωμάτιο το τελευταίο μου βράδυ στη Γη. Μα μετά η σκέψη χάθηκε αστραπιαία και αντικαταστάθηκε από χώμα και κενό. Δε θυμόμουν να προσκρούω στο έδαφος. Θυμόμουν μόνο το σκοτάδι που ένιωσα να πυκνώνει και να με τυλίγει. Παρέδωσα τα όπλα και σχεδόν έχασα τις αισθήσεις μου. Ένιωσα μόνο αόριστα κάποιον να με σηκώνει και να με πηγαίνει προς τα πάνω. Ώστε έτσι ήταν ο θάνατος, έτσι αποχωριζόταν η ψυχή τη φυλακή της και έτρεχε προς τη λύτρωση σε έναν άλλο κόσμο. Μια αίσθηση χαράς με κατέκλυσε και έπειτα τίποτα.

0 Η κατάρα του ορφανού - Το πετράδι του Βαλιμάρ (Κεφάλαιο 8)

“Μονάχα λίγοι γίνονται αυθεντίες δρακολόγοι και αυτοί καθρεπτίζονται στο μυστηριώδες μάτι του δράκου. Ποιος ξέρει πόσοι δράκοι θα επιβιώσουν άλλον έναν αιώνα, καθώς ο ανθρώπινος πληθυσμός αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Άραγε, θα φθάσουμε ποτέ στο σημείο να πιστεύουμε, πως οι δράκοι δεν υπήρξαν ποτέ παρά μονάχα στη φαντασία μας;”  
                                                                                                        Κέντρα Σούπινγκερ, Δρακολόγος
Θεωρώ πως αν η κυρία Σούπινγκερ με παρακολουθούσε, θα ήταν πολύ περήφανη για εμένα. Καθώς το αυγό μου βρισκόταν ξανά κοντά μου, πάλευα να ανακαλύψω τον τρόπο με τον οποίο θα το βοηθούσα να εκκολαφθεί. Η αλήθεια, ο τρόπος ήταν ολίγον ιδιόμορφος, καθώς τόνιζε πως τα αυγά έπρεπε να τοποθετούνται πάνω σε πυρακτωμένα κάρβουνα. Φυσικά, καθώς κάρβουνα δεν υπήρχαν, επέλεξα το τζάκι του δωματίου μου και με μία μεταλλική δαγκάνα, το τοποθέτησα στη μέση, ανάμεσα στα ξύλα, δίχως να προσέξω την έφοδο του Γουίλ και της Άρπιας.
«Τι συμβαίνει, Κένταλ; Ψήνεις κρυφά λουκάνικα και δεν μας φώναξες;» άκουσα την φωνή του αδερφού μου, η οποία συνοδεύτηκε από μία τσιρίδα της Κριστιέλας.
«Φιλενάδα… Φιλενάδα, πες μου πως δεν είναι αυτό που νομίζω;» μου είπε τρέμοντας.
«Και τι νομίζεις, δηλαδή;» τη ρώτησε ο Γουίλ.
«Καλά νομίζεις, Κρίστι. Αυτό είναι και λυπάμαι που το κράτησα κρυφό, ωστόσο ήταν μονάχα ένα ορφανό» συνέχισα.

9 Σεπ 2019

0 Ματωμένος Ήλιος - Σοφία Γκρέκα



Περίληψη:
«Θα σταματήσεις μόνο στον θρόνο ή στον τάφο».
Κίεβο 1017
Κάποτε η Ναντιέζα έχασε τα πάντα εξαιτίας της εγωιστικής διαμάχης για τον θρόνο. Τώρα ζει απομονωμένη στα άγρια δάση, με μια μόνο ανάγκη να βάζει φωτιά στην άδεια της ψυχή: την εκδίκηση.
Ενώ η χώρα θρηνεί ακόμη τις απώλειες μιας ματωμένης αδερφικής σύρραξης, η Ναντιέζα παρεισφρέει στο παλάτι με αθέμιτα μέσα, σκοπεύοντας να σκοτώσει τον Πρίγκιπα που της κομμάτιασε την καρδιά.
Όταν, όμως, της αναθέτουν να υπηρετήσει την αθώα Πριγκίπισσα Αναστασία, όλα της τα σχέδια καταρρέουν.
Την κρίσιμη στιγμή, εμφανίζεται ο άντρας που κάποτε αγάπησε. Ο μόνος ικανός να ανακαλύψει τα πραγματικά της κίνητρα. Αυτό που δεν είναι σε θέση να γνωρίζει, είναι πως η επέμβασή του θα την οδηγήσει σε επικίνδυνες ατραπούς, με ανυπολόγιστες συνέπειες.
Δολοπλοκίες, δηλητήρια, κατάρες, έρωτας και προδοσία, συνθέτουν μια σκοτεινή ιστορία όπου οι χαρακτήρες περπατούν στο μονοπάτι που χάραξαν οι επιλογές τους.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η Σοφία Γκρέκα έχει καταγωγή από το Αγρίνιο και μεγάλωσε στη Φλώρινα. Φοίτησε με τετραετή υποτροφία στο Anatolia College της Θεσσαλονίκης. Έχει παρακολουθήσει θερινά μαθήματα δημιουργικής δημοσιογραφίας και ρητορικής στο Πανεπιστήμιο Purdue της Ιντιάνα, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Είναι απόφοιτη του Εργαστηρίου Συγγραφής “Imaginarium” όπου ολοκλήρωσε το πρόγραμμα συγγραφής και επιμέλειας κειμένου με διδάσκουσα την Ευλαμπία Τσιρέλη. Σήμερα είναι τελειόφοιτη της Νομικής του ΑΠΘ.
Από πολύ μικρή δενόταν σε ένα βαθύ επίπεδο με φανταστικούς χαρακτήρες, πλάθοντας δικές της ιστορίες. Στην εφηβεία έκανε τις πρώτες συστηματικές απόπειρες στη συγγραφή, συνειδητοποιώντας πως αυτός ήταν ο προορισμός της.
Βρίσκει την έμπνευση παντού, κυρίως όμως στη μεσαιωνική ιστορία και τα μαθήματα ποινικού δικαίου της σχολής της. Έτσι, συχνά οι χαρακτήρες της καταρρίπτουν ηθικούς φραγμούς.
Επιμελείται λογοτεχνικά κείμενα σε ελληνικό blog φαντασίας. Έχει διακριθεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς διηγήματος και ιστορίες της περιλαμβάνονται σε συλλογικές ανθολογίες.

Moonlight Tales History:

Η ιστορία έγινε γνωστή στο κοινό του Moonlight Tales ως "Κυνηγώντας το στέμμα", αποσπάσματα της οποίας μπορείτε να βρείτε εδώ. Ξεκίνησε το ταξίδι της το 2015, ωστόσο η συγγραφέας αποτελεί πλέον και αναπόσπαστο κομμάτι της ομάδας των επιμελητών του blog μας.

4 Σεπ 2019

0 Τιμωρημένος και από τους δυο κόσμους (Κεφάλαιο 6) - "ΝΕΦΕΛΙΜ"

Βρέθηκε μόνη της έξω από ένα μεγάλο κτίριο με πολλές αφίσες και κόσμο. Ανέβηκε τα σκαλιά, φτάνοντας στον πρώτο όροφο. Η πόρτα ήταν κλειστή, το μόνο που είδε από την τζαμαρία της πόρτας ήταν αγόρια νεαρής ηλικίας να είναι συγκεντρωμένα μπροστά από μία οθόνη. Ανέβηκε στο δεύτερο όροφο, όπου και παρέμεινε. Η πόρτα άνοιγε συνεχώς, με κόσμο να εισχωρεί και να αποχωρεί διαρκώς.
      Μπήκε λοιπόν για να μάθει λεπτομερώς την αιτιολογία της κοσμοσυρροής. Εντυπωσιασμένη κοιτούσε τριγύρω, αντικρίζοντας ένα μεγάλο στολισμένο δέντρο, έναν διάδρομο με μεγάλες φωτεινές αφίσες, που κατέληγε στο κυλικείο. Στα δεξιά είχε τη ρεσεψιόν, από όπου αγόραζες τα εισιτήρια και ύστερα πήγαινες στη μία από τις δύο αίθουσες, όπου προβαλλόταν η ταινία της επιλογής σου. Βρισκόταν στο όροφο του κινηματογράφου. Στον επάνω όροφο, που δεν ανέβηκε ποτέ της, ήταν ο όροφος του μπόουλινγκ κυρίως, αλλά μπορούσες να πιείς καφέ, να παίξεις μπιλιάρδο και διάφορα άλλα επιτραπέζια παιχνίδια.

0 Pisces (Κεφάλαιο 10) (Game of Shadows III) - "Όσα δε γνωρίζει ο αφηγητής - Η συζήτηση"

«Γεια σου, Έρρικα» είπε με μια τρομακτική ψυχραιμία.
«Ε-εσύ; Πώς,  γιατί; Ο Ντέρεκ δεν είναι εδώ» αποκρίθηκα.
«Ναι, εγώ».
«Γιατί είσαστε εδώ;» τον ρώτησα.
«Μη μου μιλάς στον πληθυντικό, κορίτσι μου».
Το θράσος του δεν είχε όρια!
«Τι ακριβώς συμβαίνει, τώρα; Τι θέλετε;»
«Έρρικα, μιλά μου στον ενικό, κορίτσι μου. Άλλωστε, κοπέλα του γιου μου είσαι».
«Ωραία. Τι θες, λοιπόν; Αρκετά δεν έχεις κάνει; Όλοι σας, δηλαδή».
Αναστέναξε.
«Δεν είμαι εδώ για κακό. Ήρθα με καλό σκοπό και προθέσεις».
Αυτή του η ηρεμία μου προκαλούσε αηδία.
«Τι θες, τότε;»
«Εγώ σας έφερα εδώ. Σας έδωσα την ευκαιρία της αποκάλυψης».

31 Ιουλ 2019

0 Η Μάγισσα του Αέρα (Κεφάλαιο 32) Μέρος 3ο - Μαρτύριο η ίαση τελικά

Φτάνω στο πάρκινγκ περπατώντας βιαστηκά και αφού έχω χαιρετήσει τον κύριο Μπινκγ, τον πενηντάχρονο επιστάτη των αθλητικών χώρων του σχολείου. Πάντα κεφάτος και χαμογελαστός μου τραγούδησε μέχρι και το ρεφρέν του ‘seniorita’ την ώρα που τον χαιρετούσα, για να με κάνει να χαμογελάσω. Πάντα μας φτιάχνει τη διάθεση όταν με την ομάδα τελειώνουμε αργά την προπόνηση και είμαστε πτώματα με τα κορίτσια. Είναι ένας πραγματικά πολύ γλυκός άνθρωπος και είμαι σίγουρη πως και οι τρεις του κόρες θα είναι τρισευτυχισμένες με έναν τέτοιο πατέρα να προσέχει τα νώτα τους.
Πατέρας... Μακάρι να ήταν εδώ και ο δικός μου μπαμπάς.
Μπαίνοντας στο αυτοκινητάκι μου, ανοίγω κατευθείαν τη μουσική δυνατά και εύχομαι να έχει κάποιο τραγούδι που να με βοηθήσει να ξεχαστώ. Οι στίχοι από το I want something just like this σίγουρα δεν ήταν αυτό που χρειαζόμουν.
Κλείνω το ραδιόφωνο και καταρρέω πάνω στο τιμόνι, χτυπώντας δυο τρεις φορές το κεφάλι μου πάνω του. Άου! Ελπίζω να μη χρειαστεί να το θεραπεύσουμε κι αυτό!

0 Το αηδόνι του αυτοκράτορα (Κεφάλαιο 3) - "Η γιορτή των γιασεμιών" (Μέρος 4)

Οι δρόμοι είχαν γεμίσει με πλανόδιους πωλητές, παιδιά που έτρεχαν πέρα δώθε κρατώντας ψάθινα καλάθια και στολίζοντας τους δρόμους με πέταλα φρέσκων λουλουδιών. Πολλές φορές, εκείνα τα μικρά διαβολάκια με τα υπέροχα πολύχρωμα ρούχα τους κυνηγούσαν το ένα το άλλο, μπαίνοντας μπροστά στα βήματα πολλών περαστικών και σκορπίζοντας ταραχή και χάος. Μα κανένας δεν παραπονιόταν και δεν οργιζόταν. Τα αθώα τους γέλια γέμιζαν την ατμόσφαιρα και μαλάκωναν τις καρδιές. Η Γιορτή των Γιασεμιών είχε ευφράνει τις ψυχές όλων.

24 Ιουλ 2019

0 Τιμωρημένος και από τους δύο κόσμους (Κεφάλαιο 5) - "Και το όνομα αυτού, φτερωτός"

Ανασηκώθηκε απότομα από τον ύπνο της. Αντίδραση ενός κακού ονείρου, που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι πραγματικότητα… Μπορεί και να ήταν ένα κομμάτι της πραγματικότητας, απλώς ακόμη η ίδια δεν ήθελε να πιστέψει ότι η κατάσταση εξελισσόταν κατά αυτή τη πορεία. Ήθελε να πιστεύει ότι ο πατέρας της είναι άκρως υγιής και ¨συνοδηγός¨ του Λάουντ. Τον φανταζόταν γερό και δυνατό, καθοδηγητή των Βρικολάκων. Κάποιες φορές μάλιστα έβλεπε ολοκάθαρα μπροστά της τη σκηνή της μάχης. Στρατιές Βρικολάκων, Δαιμόνων ενάντια άλλων ¨φωτεινών¨ πλασμάτων και την τελευταία στιγμή ο αγαπημένος, λατρεμένος της πατέρας προδίδει τον απαίσιο Δαίμονα και η μάχη ορίζει έναν νικητή. Ένα χαμόγελο αχνοφαινόταν απάνω στα σφραγισμένα χείλη της, κάθε φορά που φανταζόταν τη συγκεκριμένη σκηνή.

0 Αυγούστα Θεοφανώ η Λάκαινα (Κεφάλαιο 4 - Καλώς ήλθες, Θεοεπίλεκτε Αυγούστα - μέρος 2)

Ο γάμος του Ρωμανού και της Αναστασίας – Θεοφανούς πια θα γινότανε την Κυριακή μετά τα Φώτα, όπως όρισε ο Κωνσταντίνος. Κι ενώ ο πρίγκιπας έπλεε σε πελάγη ευτυχίας, οι αδελφές του δε μπορούσες να πεις πως είχαν ίδια γνώμη, ειδικά η Θεοδώρα.
«Μα αν είναι δυνατόν!» μουρμούριζε, πηγαίνοντας πάνω-κάτω, πάνω-κάτω, μες στη μεγάλη κάμαρη όπου περνούσαν τις ώρες τους συχνά οι πέντε βασιλοπούλες. Και τόσο πολύ έδειχνε τη δυσφορία της, που ακόμα κι η υπομονετική Ζωή κάποια στιγμή αγανακτούσε.
«Κάτσε πια σ’ ένα μέρος, καημένη Θεοδώρα! Με ζάλισες!» την πρόσταζε, σηκώνοντας το κεφάλι της από το κέντημά της. «Ή έστω σταμάτα να γκρινιάζεις…»
«Πώς να μη γκρινιάζω, Ζωή;» αντέτεινε η δευτερότοκη πριγκίπισσα. «Πώς να μη γκρινιάζω, που θα πρέπει να ανεχτούμε για νύφη μας αυτή την παρακατιανή τη Λάκαινα; Κι η μάνα μας – Κύριε των δυνάμεων! – πήγε και της έδωσε το όνομα της αγαπημένης μας αδελφής, της σεβαστής μας θείας και της αγίας πρώτης συζύγου του πάππου μας[1]… Θεοφανώ, λέει, γιατί ο Θεός τη φανέρωσε στον Ρωμανό! Άκουσον άκουσον!»
Και μ’ αυτά τα λόγια έδειχνε την τριτότοκη κόρη του αυτοκράτορα, την πριγκίπισσα Θεοφανώ, μία κοπέλα ήσυχη, λίγο χλομή και από παιδί φιλάσθενη, έτσι που κάνανε μεγάλη αντίθεση τα σκούρα της μαλλιά με το λευκό της δέρμα, όταν τα άφηνε λεύτερα.

23 Ιουλ 2019

0 Η Μάγισσα του Αέρα (Κεφάλαιο 32) Μέρος 2ο - Μαρτύριο η ίαση τελικά


Ευτυχώς ο Τάι απεγκλωβίζει το βλέμμα μου, στρέφοντας το δικό του μακριά. Έτσι κι εγώ το καρφώνω στο έδαφος, αρνούμενη να αφήσω τον εαυτό μου να αποκαλύψει  περισσότερα για να συναισθήματά μου σε αυτόν τον άνθρωπο. Τα απαγορευμένα και πλέον ανήθικα συναισθήματα.
Μόνο για ένα λεπτό κρατάει αυτή η αμήχανη και φορτισμένη σιωπή μεταξύ μας.
«Λοιπόν» ακούω τη φωνή του «θα προσπαθήσω να κάνω όσο πιο γρήγορο μπορώ» μου λέει δίχως να προδίδει κανένα συναίσθημα η φωνή του. Γυρίζω να του απαντήσω αλλά με προλαβαίνει. Στρέφεται χαμογελαστός προς το μέρος μου και με πλησιάζει αργά αργά. Αρκετά αντιφατικός ο ρυθμός του σε σχέση με τις δηλώσεις του.
«Ας τελειώνουμε» λέω όσο πιο ουδέτερα μπορώ. Η επαγγελματίας μάγισσα θυμήθηκε να επιστρέψει.
Απλώνει το χέρι που πρώτα στο μπράτσο μου. Το γνώριμο, γλυκό, ζεστό φως της ίασης με κάνει να κλείσω για λίγο τα μάτια μου, απολαμβάνοντας τη θέρμη του και μια αίσθηση ασφάλειας με πλημμυρίζει. Προσπαθώ να συγκεντρωθώ στην πράξη αυτή θα καθ’αυτή της ίασης και να μην αφήσω και πάλι την καρδιά μου να χαθεί σε απαγορευμένα μονοπάτια.

0 Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 6)

Βιολέτα
Δεν κατάφερα να ξανακοιμηθώ εκείνο το βράδυ και τα σημάδια της αϋπνίας είχαν αρχίσει να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Οι μαύροι κύκλοι ήταν βαθιοί και περισσότερες κόκκινες φλέβες διαφαίνονταν στα μάτια μου. Τα νεύρα μου από την άλλη ήταν τσιτωμένα, σχεδόν σμπαράλια. Ένιωθα πως πουθενά δεν έβρισκα ησυχία και συνεχώς πήγαινα πάνω κάτω. Δεν είχα φάει τίποτα και μου έλειπε τόσο πολύ ο καφές, γεγονός που με έκανε να νιώθω ακόμη πιο νευριασμένη. Εκείνος ο άντρας μου είχε πάρει τον πατέρα μου και τώρα μου είχε στερήσει τη ζωή μου στη Γη. Δεν ανήκα σε αυτό το μέρος, αλλά δεν μπορούσα να φύγω κιόλας. Δεν ήξερα τι συνέβαινε, μα έπρεπε να σώσω τον μπαμπά μου και τον εαυτό μου από την κόλαση στην οποία βρισκόμασταν. Μπορούσα όμως να το κάνω; Και αν τελικά δεν μπορούσα, ποιες θα ήταν οι συνέπειες;

17 Ιουλ 2019

0 Pisces (Κεφάλαιο 9) (Game of Shadows III) - "Όσα δε γνωρίζει ο αφηγητής - Αποφάσεις"

Καθόμουν στο σαλόνι με τον  Μαξ να με κοιτάζει με μια περιέργεια. Η αγωνία είχε γίνει ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Κοιτούσα από τον διάδρομο, όπου βρισκόμουν, την πόρτα και ξεφυσούσα σαν τρένο.
«Είσαι καλά;» δεν κρατήθηκε να μη ρωτήσει.
«Μπορείς  να παραμείνεις στη σιωπή και να μη μου μιλάς;» αποκρίθηκα με ειρωνικό βλέμμα.
«Κίμπερλι, γιατί μου μιλάς έτσι;»
«Γιατί δε σε ξέρω».
«Και εσύ μιλάς απότομα σε όποιον δε γνωρίζεις;»
Εκεί που ήμουν έτοιμη να του απαντήσω, ο Ντέρεκ  βγήκε με φόρα από το δωμάτιο και βρόντηξε, βιαστικός  σαν αστραπή, την πόρτα της εισόδου ξοπίσω του.  Εγώ, χωρίς δεύτερη σκέψη, έτρεξα στο δωμάτιο. Η φίλη μου με χρειαζόταν.
«Έρρικα;»

0 Η καταραμένη βασίλισσα (Κεφάλαιο 3)


«Λίλιαν...» δοκίμασε το όνομά του στη γλώσσα της. «Όπως το λουλούδι; Μου αρέσουν πολύ τα λουλούδια!» Το αγόρι την κοίταξε και χαμογέλασε δειλά. Φαινόταν τόσο γλυκιά και αθώα, με τα μεγάλα μάτια της στο χρώμα του πάγου και όμως, πριν μερικές ώρες την είχε δει να παλεύει και να κομματιάζει το θύμα της. Ένα θύμα όμως που για εκείνον ήταν θύτης. Οι μακριές μαύρες μπούκλες της έφταναν στο ύψος της μέσης της και τώρα ήταν καλυμμένα με το αίμα της και το αίμα του θύτη του. Τα μεγάλα γκρίζα μάτια της τον κοιτούσαν με περιέργεια και του χαμογέλασε. Το χαμογελό της... Θεά, πώς γινόταν να είναι πλάσμα του σκότους με τέτοιο χαμόγελο; Φώτιζε το δωμάτιο με το χαμόγελό της. Και κάπως έτσι ένιωσε την παλάμη του να φλέγεται να την αγγίξει. Να ακουμπήσει ξανά το δροσερό δέρμα της και να την καθησυχάσει. Θα έφτανε στην άκρη του κόσμου για εκείνη. Τι στο καλό; Ούτε καν την ήξερε. Έσφιξε τα χέρια του σε γροθιές και προσπάθησε να ελέγξει την παρόρμησή του. Του φέρθηκε σαν ίσο, τον φρόντισε και ούτε καν ήξερε ποιος ήταν. Άραγε θα έτρεχε μακριά του, εάν μάθαινε; Θα τρόμαζε ή θα προσπαθούσε να τον σκοτώσει; Δεν μπορούσε να σταματήσει να την κοιτάζει. Φαινόταν τόσο αιθέρια. Θεϊκή. Έπρεπε να συνεχίσει να μιλάει. Δεν έπρεπε να ξεφύγει από τον ειρμό του προσώπου... Της σκέψης του. Τον ειρμό της σκέψης του. Πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Η μητέρα μου λάτρευε τους κρίνους. Έτσι αποφάσισε να με ονομάσει Λίλιαν...» ήταν χαζή ιστορία και το ήξερε. Θα γελούσε μαζί του όπως όλοι οι άλλοι; Θα τον κορόιδευε; Ήταν το πιο σημαντικό κομμάτι του παρελθόντος. Η μόνη ανάμνηση από εκείνη. Θα τρελαινόταν εάν και εκείνη...

15 Ιουλ 2019

0 Τιμωρημένος και από τους δύο κόσμους (Κεφάλαιο 4) - "Χλωμό φεγγάρι"

Δεν μπορούσε να καταλάβει σε ποια εποχή βρισκόταν. Εάν ήταν καλοκαίρι ή χειμώνας. Δεν  μπορούσε να αισθανθεί τίποτα απολύτως. Η όραση του είχε θολώσει. Έβλεπε συνέχεια σκιές, πότε πιο πυκνές και πότε να αναφαίνονται. Το στόμα του ήταν ξερό, στεγνό. Είχε διαγραφεί από τη μνήμη του η τελευταία φορά που μάσησε κάτι.

      «Σου έχω έτοιμο το γεύμα σου», της είπε, κάνοντας μία υπόκλιση όλο χάρη.
      Εκείνη γύρισε να δει στο πλάι και αντίκρισε ένα μεγάλο σιδερένιο κλουβί με έναν παγιδευμένο άντρα μέσα. «Είναι ζωντανός; τον ρώτησε.

0 Η κατάρα του ορφανού - Το πετράδι του Βαλιμάρ (Κεφάλαιο 7)

“Πάντοτε θα έχουμε το Παρίσι… Η Πόλη του Φωτός, της μαγείας, που ο αέρας της σε λούζει με τα αρώματα του παλαιού και του καινούργιου. Σε δένει με την τέχνη, με τα μικρά σοκάκια γύρω από την Βασιλική της Ιερής Καρδιάς, μέχρι και το λαμπερό κτίριο της Όπερας. Σε κάνει να μη γυρέψεις τον χάρτη σου, καθώς θα επιθυμήσεις να χαθείς επίτηδες, κυνηγώντας εκείνο το μαγικό ρεύμα αέρα, μέχρι που τα βήματά σου θα σε οδηγήσουν στις όχθες του Σηκουάνα, χαζεύοντας τα ποταμόπλοια. Κάπου εκεί, θα λοξοκοιτάξεις τη σιδερένια Γέφυρα των Τεχνών πάνω στην οποία κρέμονται τα λουκέτα της αγάπης. Τότε θα θέσεις στον εαυτό σου κρυφά την ερώτηση. Τι είναι η αγάπη; Αφού εσύ είσαι στην Πόλη του έρωτα...”