Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

14 Δεκ 2017

0 Αοκιγκαχάρα: Το δάσος των Αυτοκτονιών - Weekly Inspiration Boost






Αοκιγκαχάρα: Το δάσος των Αυτοκτονιών

The Forest.  A supernatural thriller set in the legendary Aokigahara Forest, where Sara (Natalie Dormer) goes in search of her twin sister, who has mysteriously disappeared.

Το δάσος Αοκιγκαχάρα της Ιαπωνίας είναι περιβόητο ως «το ιδανικό μέρος για να πεθάνεις». Η ατυχής αυτή διάκριση άρχισε να εγκαθιδρύεται κατά τη δεκαετία του 1950, όταν Ιάπωνες άρχισαν να περιπλανούνται όλο και πιο βαθιά μέσα στο δάσος. Τουλάχιστον 500 από αυτούς δεν επέστρεψαν ποτέ από τις περιπλανήσεις τους. Σήμερα το δάσος Αοκιγκαχάρα διεκδικεί τη δεύτερη θέση στην λίστα των δημοφιλέστερων τοποθεσιών για αυτόχειρες, καθώς στην πρώτη θέση βρίσκεται η γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ της Καλιφόρνια.

Η δημιουργία του Αοκιγκαχάρα:

Το έτος 864 μια ισχυρή έκρηξη του ηφαιστείου Φούτζι στην Ιαπωνία δημιούργησε μια «θάλασσα δέντρων». Ένα μικρό δάσος που βρισκόταν στους πρόποδες του τεράστιου βουνού βρήκε την ευκαιρία να μεγαλώσει πάνω στους τόνους λάβας που ξεχύθηκαν από τα σπλάχνα της γης.
Από το τότε το  δάσος Αοκιγκαχάρα  έλαβε από τους ντόπιους το προσωνύμιο «Jukai», δηλαδή, «H Θάλασσα των Δέντρων». Το θέαμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Ένα πυκνό, επιβλητικό δάσος 30 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
 Αρκετές εκατοντάδες χρόνια αργότερα, και συγκεκριμένα το 1960, ο Ιάπωνας συγγραφές Seicho Matsumoto γράφει το βιβλίο «Kuroi Jukai». Βασικός πυρήνας του ερωτικού μυθιστορήματος είναι ένας νεαρός εραστής που δίνει τέλος στη ζωή του μέσα στο δάσος.

This seemingly serene forest at the foot of Mount Fuji has a tormented past. Colloquially known as “Suicide Forest,” Aokigahara is the world’s second-most popular site for suicides (after the Golden Gate Bridge): In 2010 alone, 247 people attempted to take their own lives here, and 54 of them were successful. Some blame this trend on the forest’s association with demons in Japanese mythology. Others point towards the density of the trees, which muffles sound and makes it easy to get lost.

Από εκείνο το σημείο και έπειτα το Αοκιγκαχάρα αλλάζει μορφή. Από ένα πανέμορφο δάσος που μπορεί να χαρίσει στιγμές ξεγνοιασιάς και ηρεμίας γίνεται το δάσος του θανάτου. Εκατοντάδες εκείνοι που επιλέγουν το συγκεκριμένο μέρος για να αυτοκτονήσουν.


Σύμφωνα με τις στατιστικές:

Τα περασμένα χρόνια υπολογιζόταν ότι 10 έως 30 άτομα θα δώσουν τέλος στην ζωή τους μέσα στην περιφέρεια του δάσους ετησίως. Εντούτοις, με τους στατιστικούς δείκτες που ανεβαίνουν κατακόρυφα, τα νούμερα άγγιξαν τις 78 ανθρώπινες σωρούς το 2002 και τις 105 το 2003.



Aokigahara - the Sea of Trees - also known as the suicide forest in Japan. The forest sits on the northwest base of Mt. Fuji. It has a historic association with demons in Japanese mythology and is a popular place for suicides.The soon to die leave their shoes.



 Ενδεικτικό είναι πως μόνο το 2014 μέσα στο δάσος αυτοκτόνησαν 257 άνθρωποι!
Οι περισσότεροι από τους αυτόχειρες εντοπίζονται απαγχονισμένοι. Αυτός είναι ο δημοφιλέστερος τρόπος. Αμέσως μετά έρχονται οι αυτοκτονίες με την κατανάλωση υπνωτικών χαπιών ή με τη χρήση δηλητηρίων. Ελάχιστες είναι οι αυτοκτονίες με αυτοπυροβολισμούς. Λέγεται πως οι αυτόχειρες δεν προτιμούν αυτόν τον τρόπο διότι κανείς δεν θέλει να διαταράξει την ησυχία και την γαλήνη του δάσους.

Τι συμβαίνει στο εσωτερικό του δάσους:

Λόγω της απεραντοσύνης του δάσους, οι απελπισμένοι επισκέπτες είναι απίθανο να συναντήσουν οποιονδήποτε στο εσωτερικό της λεγόμενης "Θάλασσας των Δέντρων", έτσι η αστυνομία να έχει τοποθετήσει στα δέντρα τριγύρω πινακίδες για να διαβάζουν οι διαβάτες: «Η ζωή σας είναι ένα πολύτιμο δώρο από τους γονείς σας», και «Παρακαλούμε επικοινωνήστε με την αστυνομία προτού αποφασίσετε να πεθάνετε!»
 Αυτό δεν αποθαρρύνει, φυσικά, τους αποφασισμένους ανθρώπους που επιλέγουν να αυτοκτονήσουν σε αυτό το πυκνό δάσος. Ετησίως περίπου 70 πτώματα εντοπίζονται από εθελοντές που καθαρίζουν το δάσος, εκ των οποίων πολλοί χάνονται για πάντα μέσα σε αυτόν το δασώδη λαβύρινθο στο χρώμα του νεφρίτη. Οι ιαπωνικές αρχές διέκοψαν τη δημοσίευση του αριθμού των αυτοκτονιών προκειμένου να αποφευχθεί η δημοτικοποίηση του τόπου.

Aokigahara skull - Suicide Forest


Οι ντόπιοι λένε ότι μπορούν εύκολα να εντοπίσουν τρεις τύπους επισκεπτών στο δάσος: πεζοπόρους που ενδιαφέρονται για τις γεωγραφικές και τοπογραφικές εκφάνσεις του Όρους Φούτζι, φιλοπερίεργους που ελπίζουν σε μια επαφή με το μακάβριο και εκείνες τις ψυχές που δεν σχεδιάζουν να φύγουν.


Παράξενα Φαινόμενα:

Διαδεδομένη είναι η πεποίθηση πως αν μπεις για να αυτοκτονήσεις στο δάσος και το μετανιώσεις, αυτό δεν σε αφήνει να φύγεις. Σε κρατάει εγκλωβισμένο. Οι πυξίδες αχρηστεύονται, τα GPS δεν λειτουργούν και στο τέλος εγκαταλείπεις τις προσπάθειες και πεθαίνεις. Κάποιοι αποδίδουν όλα αυτά στην κατάρα του δάσους. Κάποιοι άλλοι στο γεγονός ότι τα αποθέματα μαγνητικού σιδήρου στο υπέδαφος του δάσους προκαλούν την αχρήστευση των πυξίδων και την απώλεια προσανατολισμού των ταξιδιωτών.
Όταν, όμως, Ιάπωνες στρατιώτες έκαναν εκπαιδευτικές διαδρομές μέσα στο δάσος οι στρατιωτικές πυξίδες λειτουργούσαν αποδεδειγμένα καλά. Κάποιες φθηνές πυξίδες του εμπορίου έχουν πρόβλημα. Οι συσκευές GPS και άλλες ηλεκτρονικές συσκευές όπως τα κινητά τηλέφωνα λειτουργούν κανονικά στην εξωτερική περίμετρο του δάσους και για αρκετά μέτρα προς το εσωτερικό του και χάνουν σταδιακά την ισχύ τους όσο κάποιος κατευθύνεται προς τον πυρήνα του.
 Παράλληλα, ο διαβάτης του Αοκιγκαχάρα θα βρει στο δρόμο του πολλά μακάβρια ευρήματα. Κουκλάκια καρφωμένα πάνω στους κορμούς των δέντρων, σπαρακτικές επιστολές να ταξιδεύουν με τη βοήθεια του ανέμου.

http://www.topontiki.gr/sites/default/files/styles/default/public/pay-aokigahara.jpg?itok=ApmLUGjd



Αγχόνες να κρέμονται από τα κλαδιά και μισοθαμμένα προσωπικά αντικείμενα, είναι μερικά μόνο από αυτά.
Αυτό που προκαλεί εντύπωση, ωστόσο, είναι οι εκατοντάδες κορδέλες,  τα δεκάδες μέτρα σπάγκου και σχοινιού που βρίσκονται δεμένα πάνω στα δέντρα και αποτελούν την πιο τρανή απόδειξη πως κάποιοι είχαν πρόθεση να φύγουν από το δάσος και προκειμένου να μη χαθούν «αντέγραψαν» την ιστορία του Θησέα που με τον μίτο της Αριάδνης βρήκε τον δρόμο της επιστροφής από τον σκοτεινό λαβύρινθο. Αυτό που παραμένει άγνωστό είναι αν τελικά οι ίδιοι τα κατάφεραν ή έμειναν για πάντα μέσα στο σκοτεινό και μυστηριώδες δάσος των αυτοκτονιών...



Οι κατάρες, οι μύθοι και η δημοφιλής κουλτούρα γύρω από το Δάσος των Αυτοκτονιών:


Οι Ιάπωνες πνευματιστές ισχυρίζονται ότι οι χρόνιες αυτοκτονίες που διαπράττονται στο δάσος έχουν επηρεάσει την ατμόσφαιρα, δημιουργώντας παραφυσική δραστηριότητα, η οποία με τη σειρά της εμποδίζει τους νέους επισκέπτες να βρουν την δική τους έξοδο μέσα από τα δαιδαλώδη μονοπάτια.
Οι ντόπιοι θεωρούν επίσης ότι το δάσος είναι καταραμένο. Πιστεύουν πως λειτουργεί σαν μία «φυσική μπαταρία», η οποία «απορροφά» συναισθήματα. Πολλά από αυτά τα συναισθήματα μπορεί εύκολα να τα εντοπίσει κανείς αρκεί να κάνει μια μικρή βόλτα μέσα στο σκοτεινό δάσος.
Ένας από τους πιο διαδεδομένους μύθους για το δάσος, αναφέρει πως πριν από εκατοντάδες χρόνια οι Ιάπωνες που έμεναν στην περιοχή, εγκατέλειπαν στο Αοκιγκαχάρα όσους συγγενείς τους ήταν βαριά άρρωστοι ή ηλικιωμένοι. Οι Ιάπωνες πιστεύουν πως αν κάποιος πεθάνει θυμωμένος ή μείνει άταφος το πνεύμα του κυριεύει τον χώρο που άφησε την τελευταία του πνοή. Το «Γιουρέι», έτσι ονομάζονται τα εξαγριωμένα πνεύματα, αρνείται να εγκαταλείψει τον κόσμο αυτό, περιπλανιέται σαν σκιά και εμφανίζεται μπροστά σε όσους βρίσκονται στον δρόμο του.
Τα «Γιουρέι», λοιπόν, θεωρούνται ως τα πνεύματα που κατακλύζουν το δάσος και ωθούν τους ανθρώπους που μπαίνουν σε αυτό να κάνουν πράξη τις πιο σκοτεινές σκέψεις τους. Με τον τρόπο αυτό οι «λεγεώνες» αυτών των πνευμάτων αυξάνονται χρόνο με το χρόνο και συνεχίζουν το μακάβριο έργο τους.
Αυτό που κυριολεκτικά παγώνει τον επισκέπτη και εξάπτει την φαντασία είναι πως το δάσος χαρακτηρίζεται από δυο φαινόμενα. Το πρώτο είναι η σχεδόν παντελής έλλειψη ζώων. Το δεύτερο η απουσία ήχων και φωτός μέσα σε αυτό. Τα φαινόμενα αυτά εξηγούνται εύκολα αν αναλογιστεί κανείς πως η βλάστηση είναι τόσο πυκνή που δεν επιτρέπει στις αχτίδες τους ήλιου να περάσουν μέσα ενώ «κόβει» και κάθε ήχο που προέρχεται έξω από αυτό. Για τους ντόπιους, ωστόσο, αυτά τα δυο είναι η απόδειξη πως το δάσος είναι καταραμένο.

                                                                         *
Οι θρύλοι, οι φήμες και οι ζοφερές εικασίες που συνοδεύουν το συγκεκριμένο δάσος είναι πολλοί. Όσοι και οι ανθρώπινοι σκελετοί που βρίσκονται διάσπαρτοι στο εσωτερικό του.

Aokigahara - inforgraphic

Το υλικό αντλήθηκε από:

https://www.atlasobscura.com/places/aokigahara-suicide-forest
http://www.topontiki.gr/article/160977/dasos-aytoktonias-stin-iaponia-dekades-anthropoi-kathe-hrono-epilegoyn-na
http://www.antenna.gr/minisites/vice/watch/vice-to-dasos-ton-aitoktonion-stin-iaponia
http://www.newsbeast.gr/weekend/arthro/2620556/i-thalassa-ton-dentron-ke-ta-makavria-mistika-pou-krivi
http://www.iefimerida.gr/news/45670/το-στοιχειωμένο-δάσος-που-αυτοκτονούν-100-άτομα-τον-χρόνο-εικόνες
http://www.nemesi.gr/archives/1124


Σβετλίν

13 Δεκ 2017

0 Faded Memories - "Μοίρα" (Διήγημα 12ο)

Η Αλίσια Γκάμπελ είναι δημοσιογράφος σε γνωστό περιοδικό της Βοστώνης. Είναι εικοσιπέντε χρονών και ευκατάστατη. Ζει μόνη της σε ένα διαμέρισμα 100 τετραγωνικών, το οποίο νοίκιασε πριν από τρία χρόνια, όποτε και μετακόμισε στην πόλη. Κατάγεται από το Βέρμοντ. Οι γονείς της έχουν πεθάνει και όντας μοναχοπαίδι ο μοναδικός σύντροφος στη ζωή της την παρούσα στιγμή είναι ο σκύλος της, ο Τόμπι.
Ο Ντένις Χόλντερ είναι ζωγράφος. Μόλις έκλεισε τα τριάντα του χρόνια και δέχτηκε μία απρόσμενη πρόσκληση από έναν κριτικό έργων τέχνης στη Βοστώνη. Ζει μόνος του σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Μπρούκλιν, απ’ το οποίο και κατάγεται. Οι γονείς του είναι εν ζωή και τους επισκέπτεται κάθε εβδομάδα, καθώς μένουν μόνο μισή ώρα μακριά του. Χώρισε πρόσφατα από μία σχέση διάρκειας τριών ετών.
Η Αλίσια κι ο Ντένις πρέπει να βρίσκονται και οι δύο τη Δευτέρα στις εννέα το βράδυ στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης. Το μόνο πρόβλημα και για τους δύο είναι ότι λίγες ώρες πριν, χάλασε το αυτοκίνητό τους και πρέπει να βρουν άλλον τρόπο να είναι στην ώρα τους στο ραντεβού τους.

0 RAWSON: Archangel of Death - Κεφάλαιο 4 "Ο Θεός και ο Θάνατος"

Το επόμενο πρωινό, η Λούσυ ξεκίνησε όπως υποσχέθηκε για να βρει τον Χιούγκο στο σπίτι του. Καθώς οδηγούσε και έπινε τον καφέ της το μυαλό της έτρεχε σε διάφορες σκέψεις. Πρώτα από όλα, η καινούργια της δουλειά. Δούλευε για τον θρυλικό ντετέκτιβ Χιούγκο Ρώσον, τον έναν και μοναδικό. Η Λούσυ ήθελε πάντα να βοηθήσει έναν αστυνομικό, ή έστω έναν ντετέκτιβ, βοηθό της Αστυνομίας.

0 Η καρδιά σε θυμάται - Κεφάλαιο 11 "ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΣΑΝ ΕΧΘΡΟΣ"

Εν τη προαιρέση η μοχθηρία και το αδικείν. - Αριστοτέλης (μτφρ: η μοχθηρία και η αδικία υπάρχουν από πρόθεση)

Το τηλέφωνο συνέχιζε να χτυπά. Η Λένα σηκώθηκε και εκείνη, πηγαίνοντας κοντά στην Μελίνα. Πήρε μια βαθιά ανάσα και, αφού απομακρύνθηκε από τους άλλους, το σήκωσε.
 «Παρακαλώ.» απάντησε ψυχρά. Δεν είχε καμία όρεξη να της απαντήσει.
«Μωρό μου, πού είσαι; Σε περίμενα εχθές.»

12 Δεκ 2017

0 Συνέντευξη με τον Φίλιππο Μορρίς

Ποια σχέση μπορεί να έχουν ένας ακτιβιστής στην Καμπότζη και ένας φιλόδοξος, αυτοδημιούργητος Νεοϋορκέζος που είναι έτοιμος να εκπληρώσει ένα έργο ζωής;
Στα δύο ημισφαίρια της Γης, τα μακρινά όνειρα ενός άντρα είναι η ζωή του άλλου. Μια κόκκινη κλωστή τους ενώνει με μια γυναίκα από τη Γουατεμάλα που θα βρεθεί μπλεγμένη σε ένα κουβάρι, όπου τα όνειρα και η πραγματικότητα είναι άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους.
Ένα καρμικό παράδοξο θα δοκιμάσει τα όρια του έρωτα και του θανάτου, των δύο μοναδικών καταστάσεων που χωρίζουν το σώμα από την ψυχή.

Ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ που σε ταξιδεύει, πάνω σε μαγικό χαλί, από την Ασία στην Κεντρική Αμερική και από το όνειρο στην πραγματικότητα μέσα από τη δύναμη της θέλησης, του έρωτα και των καρμικών δυνάμεων. Ο Φίλιππος Μορρίς, με το αυτοτελές μυθιστόρημα "ΑρπαΓή", που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως, ανοίγει τη σειρά REM και αποτελεί την πρώτη περιπέτεια του Σάμιουελ Ντάιμοντς.

11 Δεκ 2017

2 Τα παιδιά της ομίχλης (Κεφάλαιο 1) - "Βαθιά στο δάσος"

Βαθιά, πολύ βαθιά μέσα στο δάσος, εκεί που τα παραπλανητικά χρώματα των πρωινών αυτού του κόσμου είναι ολότελα σβησμένα, εκεί που αιωνόβια δέντρα με δειλούς ψιθύρους αφήνουν στην ατμόσφαιρα  σκιές από ιστορίες ξεχασμένες από χρόνια, εκεί που τα μυστικά πλάσματα του δάσους ανασαίνουν ακόμα μέσα από λαμπυριστά χρώματα τα ναρκωτικά όνειρα μιας αιωνιότητας ξεχασμένης στους θνητούς, εκεί πριν από χρόνια με έφεραν τα βήματά μου χωρίς να το γνωρίζω.

0 Παίζοντας με το μέλλον (Κεφάλαιο 2) - Το παιχνίδι


Το παιχνίδι με το μέλλον φαντάζει εύκολο μα δεν είναι. Θα ακούσεις πολλούς που να λένε «Πήγα να μου πουν το φλυτζάνι για πλάκα». Η πραγματικότητα διαφέρει. Η χαρτομαντεία η καφεμαντεια είναι επένδυση. Κανείς δεν πάει για πλακα. Πας γιατί ελπίζεις ότι το μέλλον είναι καλύτερο ή μάλλον περισσότερο υποφερτό από το παρόν. Η αναμονή να σου πουν το φλυτζάνι είναι σαν το δώρο των γενεθλίων σου. Το ξετυλίγεις ανυπόμονα μέχρι να φτάσεις να ανοίξεις το κουτί. Όμως όπως μπορεί να μην σου αρέσει το δώρο, έτσι μπορεί να μην σου αρέσει και η πρόβλεψη.

    Είναι ένα πλήρως πνευματικό παιχνίδι στο οποίο εσύ δεν συμμετέχεις. Βρίσκεσαι καθιστός στην καρέκλα με όλες τις αισθήσεις σου παραδομενες στις κάρτες. Ακόμα και η λογική σου σωπαίνει. Την υποτάσσει το μέλλον. Κάρτες και μυαλό σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, προσπαθώντας το ένα να υποτάξει το άλλο. Μάχονται για να κερδίσουν, ενώ εσύ στέκεσαι στην μέση εξουθενωμένος πνευματικά. Τι να πιστέψεις και ποιον να ακολουθήσεις; Τελικά η λογική σου χάνει, γιατί το μέλλον σού υπόσχεται αλλαγές μεγάλες.

4 Δεκ 2017

0 Η Αναζήτηση (Επίλογος)

Τρεις μήνες μετά

Το κρύο είχε αρχίσει να κάνει αισθητή την παρουσία του εκείνο το πρωινό στη μικρή επαρχιακή πόλη. Παρόλα αυτά, η Αγνή απολάμβανε τη γλυκιά θέρμη της μικρής μαντεμένιας ξυλόσομπας  φορώντας ένα ανάλαφρο μακρύ λευκό φόρεμα. Καθότανε στο μικρό τραπεζάκι κεντώντας ένα σχέδιο σε λινό ύφασμα σιγοτραγουδώντας.
 Το χτύπημα στην πόρτα τη ξάφνιασε, δεν περίμενε επισκέψεις. Σηκώθηκε γεμάτη περιέργεια και μόλις διαπίστωσε πως ήταν η Ζωή, την αγκάλιασε τρελή από χαρά. Είχαν να ειδωθούν τρεις μήνες, από τη ημέρα εκείνη που επέστρεψαν.
─Πέρασα για καφέ, της είπε. Ελπίζω να μην ενοχλώ.

1 Η Αιώνια Μάχη: Η Πτώση (Κεφάλαιο 3) REBOOT

ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΒΟΗΘΕΙΑ

Στάθηκε απότομα στα πόδια του και οι φρουροί ξαφνιάστηκαν. Χτύπησε τον έναν φρουρό στο πρόσωπο, αλλά ήταν πολύ αδύναμος και αυτό τον έκανε πιο αργό. Ο δεύτερος κατάφερε να τον χτυπήσει ξανά στο κεφάλι και αυτή τη φορά έχασε εντελώς τις αισθήσεις του. 

1 Δεκ 2017

1 Ο Κυνηγός των Ευχών (Κεφάλαιο 11)

Ο Κίαν σκούπιζε το πάτωμα του σαλονιού αμίλητος. Η κυρία Έμχαϊρ απολάμβανε το τσάι της, κοιτώντας τον με περιφρόνηση. Σήκωσε τις μύτες των τακουνιών της ελάχιστα από το πάτωμα. Το αγόρι πήρε με το φρόκαλο τις στάχτες του πούρου του κύριου Θόρφιν και πήγε να φύγει.

0 Διαμάντω, η κλέφτισσα (Κεφάλαιο 3)

Περιπέτεια

Δε θα ’χαν περάσει δυο τρεις βδομάδες απ’ τον αρραβώνα της Διαμάντως, όταν ένα απόγιομα εμφανίστηκε πάλι μετά από κάμποσο καιρό στο Μπουχαναίικο ο Χρήστος Μωραγιάννης, ο έμπορος που τσιγκλούσε συχνά το Θοδωρή να δώσει την κόρη του στο μοναχογιό του τον Πάνο, ένας αντιπαθητικός ξερακιανός άντρας κοντά εξήντα ετών βουτηγμένος κυριολεκτικά στο χρήμα, που τον είχε κάνει ακόμα χειρότερο. Μόλις τον είδε ο πατριάρχης της οικογένειας να εισβάλει στον αυλόγυρό τους, όπου ρουφούσε αμέριμνος τον τούρκικο καφέ του, δυσανασχέτησε.  

29 Νοε 2017

0 Faded Memories - "Ξέφυγε, αν μπορείς" (Διήγημα 11ο)



Η απαίσια μυρωδιά τρυπούσε τη μύτη μου προκαλώντας μου ναυτία. Τα μάτια μου, βουρκωμένα και κατακόκκινα, προσπαθούσαν να βρουν τρόπο διαφυγής, όμως μάταια. Η ίδια έκταση από σαπισμένα φύλλα και θεόρατα δέντρα. Τα κλαδιά τους μπλέκονταν στα πόδια μου, στο πρόσωπο και τα μαλλιά μου, με μαστίγωναν σχίζοντας το δέρμα μου. Οι δυνάμεις μου είχαν αρχίσει να με εγκαταλείπουν και τα πόδια μου δεν υπάκουαν πλέον στις εντολές του εγκεφάλου μου να τρέξω όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Ο γκρίζος ουρανός, με τα σύννεφα να προμηνύουν μπόρα, δε βοηθούσε ιδιαίτερα στην προσπάθειά μου να κρατήσω την ψυχραιμία μου. Σύντομα θα ήμουν κυνηγημένη, βρεγμένη και ανήμπορη, αφημένη στο έλεός του.

0 Το γεράκι του Νότου (Κεφάλαιο 15) Ξύλινα ξίφη και ξανθά όνειρα

«Φυλάξου!» φώναξε ο Μηνάς απότομα και άρχισε να τρέχει προς το μέρος του Χριστόφορου, κραδαίνοντας το ξύλινο ξίφος του.
        Ο Χριστόφορος έσφιξε με τη σειρά του στα χέρια του το δικό του ξίφος και κράτησε την ανάσα του. Τα γόνατά του λύγισαν και σήκωσε τους αγκώνες του στην αμυντική στάση που είχε πια εμπεδώσει.
        Τα πρόσωπά τους γυάλιζαν ιδρωμένα, κάτω από το ρόδινο φως του ήλιου που μόλις ανέτειλε. Ήταν πια Απρίλης και η μέρα μεγάλωνε όλο και περισσότερο, χαρίζοντάς τους λίγο ακόμα χρόνο κοινής εξάσκησης πριν να χρειαστεί να στραφούν και οι δύο στις δουλειές τους.

28 Νοε 2017

0 Συνέντευξη με τον Γιώργο Αγγελίδη


Μια προφητεία κρυμμένη στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης.
Ένα αεροπλάνο που εξαφανίζεται δίχως ίχνος.
Μια συνωμοσία σφυρηλατημένη στις σκιές.
Κι εκείνος.
Ο Άλφρεντ είναι ένας έφηβος όπως όλοι οι άλλοι. Ή τουλάχιστον αυτό νομίζει, μέχρι που τα πάντα καταστρέφονται μέσα μόλις σε μια στιγμή. Ο πατέρας του βρίσκεται νεκρός, η μητέρα του δολοφονείται και ο αδερφός πέφτει θύμα απαγωγής. Κι ο Άλφρεντ είναι ο μόνος που μπορεί να τον σώσει. Πώς όμως; Τι πρέπει να κάνει; Τι μπορεί να κάνει όταν ανακαλύπτει πως τίποτε δεν είναι όπως πίστευε; Πως τίποτε δεν είναι τυχαίο. Όλα αποτελούν μέρος ενός σχεδίου. Ενός σχεδίου που έχει παραμείνει μυστικό μέσα στους αιώνες. Ενός σχεδίου που είτε θα σώσει τον κόσμο είτε θα οδηγήσει στο χαμό του. Ένα ξέρει μονάχα. Αυτό που του είπαν. Όλες οι απαντήσεις που αναζητά τον περιμένουν εκεί. Σε μια πανάρχαια Αυτοκρατορία κρυμμένη στο εσωτερικό της Σελήνης. Στην Αυτοκρατορία του Φεγγαριού.

27 Νοε 2017

2 Η Μάγισσα του Αέρα (Κεφάλαιο 21) - "Το Ξόρκι της Μαρί" (Μέρος 1ο)

Χάρη στις δυνάμεις  τηλεμεταφοράς του Τάι, βρισκόμαστε γρήγορα στο πατρικό των Χάλιγουελ όπου και συγκαλείται έκτακτο οικογενειακό συμβούλιο. Τα αδέρφια και το ζεύγος Χάλιγουελ, ο Κα Τέρνερ, τα αδέρφια Ντι Κάρλο, η Μίμη Πιτ και εγώ, μετά από μια σύντομη επίσκεψη στο νιπτήρα της κουζίνας από τη φίλη μου, είμαστε τώρα μαζεμένοι στο σαλόνι της Άρια και ενημερώνουμε τους υπόλοιπους για τις πληροφορίες που έχουμε σχετικά με τον Ματ, την επίθεση της Μαρί εναντίον του, την αλλαγή στην συμπεριφορά του, την επίθεση στον Ίζι Κάρτερ και φυσικά, το εκρηκτικό του ξέσπασμα, λίγο πριν έρθουμε στο σπίτι.

0 M Ø NS Ŧ ER (Κεφάλαιο 5ο) -ƶeeℜnebooch- (μέρος 2ο)

Αναδύομαι απότομα από την ανάμνηση, αλλά η θύμησή των αγοριών είναι ακόμη νωπή στο νου μου, κι η αναπνοή μου εξίσου κομμένη με τότε.
«Α-αυτό ήταν, Άντρι... Τε-τε-τελείωσε... Πέρασε ανε-ανεπιστρεπτί», κάνω μια απέλπιδα προσπάθεια να καθησυχάσω τον εαυτό μου. «Σαν ένα κακό όνειρο. Ναι, αυτό ήταν μονάχα... ένα φρικτό όνειρο».
Ωστόσο, τόσο το μυαλό όσο και το κορμί μου, ξέρουν ότι εκείνο το βράδυ με τον Γκρίφιν και την παρέα του υπήρξε. Υπήρξε πέρα από τα όρια του φαντασιακού μου.
Φρόντισαν να μην με αφήσουν να το ξεχάσω αυτό, ούτε για μια στιγμή. Άφησαν τα ίχνη τους επάνω μου, κέντησαν την επιδερμίδα μου με μωβ, μπλε και καφετιά μπαλώματα, κιτρινισμένες μελανιές, βαθιές νυχιές, δαγκωματιές κι ένα απερίγραπτο τσούξιμο ανάμεσα στα σκέλια μου, τα οποία τα νιώθω σαν διαλυμένα.

24 Νοε 2017

0 Two Things He Lost (Διήγημα)

Ο κρύος νυχτερινός αέρας τον χτυπούσε αλύπητα στο πρόσωπο, ενώ βραχνές και κοφτές ανάσες έβγαιναν, σε συνοδεία με τον καπνό του τσιγάρου απ' τα χείλη του. Τα χέρια του κρατούσαν σφιχτά το φτυάρι και κάθε φορά που έσκιζε το έδαφος με αυτό, τόσο πιο πολύ μεγάλωνε ο λάκκος που προσπαθούσε να ανοίξει. Λίγα μέτρα πιο δίπλα, μπορούσε κανείς να ακούσει στη σιωπή της νύχτας το αγκομαχητό ενός χτυπημένου άντρα, ο οποίος προσπαθούσε να λυθεί απ' τα σκοινιά που τον κρατούσαν δεμένο.
Ο μελαχρινός γαλανομάτης, σίγουρος ότι είναι αρκετά βαθύς, κίνησε προς το αυτοκίνητο, σβήνοντας το τσιγάρο στο έδαφος πατώντας το. Μόλις άνοιξε τελείως την πόρτα των πίσω καθισμάτων, ο πληγωμένος άντρας έπεσε άτσαλα στο σκληρό έδαφος, βγάζοντας ένα βογκητό. Μόλις τον έπιασε ο ψηλότερος άντρας, εκείνος άρχισε να ουρλιάζει, μάταια, καθώς το μαντίλι στο στόμα του τον κρατούσε καλά φιμωμένο. Αναστενάζοντας κουρασμένα, ο γαλανομάτης έσφιξε πιο πολύ το παλτό του πάνω στο σώμα του, σε μια προσπάθεια να ζεσταθεί, και έπιασε ξανά τον πεσμένο άνθρωπο, αυτή τη φορά σέρνοντάς τον προς το λάκκο, παρά τις διαμαρτυρίες του και τις προσπάθειές του να γλιτώσει.

0 Μια τυχαία συνάντηση (Διήγημα)


Πενήντα εννέα λεπτά και πενήντα εννέα δευτερόλεπτα, πενήντα εννέα λεπτά και πενήντα οκτώ δευτερόλεπτα, πενήντα εννέα λεπτά και πενήντα επτά δευτερόλεπτα… Ποτέ δεν περίμενα ότι θα ξαναέβλεπα τη Σοφία. Είχαν περάσει είκοσι χρόνια περίπου από την τελευταία φορά που την είδα εκείνη την κρύα μέρα του χειμώνα, ανήμερα στα γενέθλιά της.
«Εμείς τελειώσαμε» μου είπε σε μια καφετέρια στο κέντρο της Αθήνας, ενώ εγώ κοίταζα έξω από το παράθυρο τον αέρα να λυσσομανάει. Αν δεν μπορείς να κάνεις τον έρωτα να μείνει, είναι καλύτερα να σωπαίνεις, να μη μιλάς και αυτό έκανα. Η Σοφία συνέχισε να μιλάει, μάλλον στήριζε την απόφασή της με επιχειρήματα, αλλά εγώ έβλεπα απλά το στόμα της ν’ ανοιγοκλείνει, δεν άκουγα τίποτα.

0 Σαιν Ζερμαίν: Αθάνατος ή Θνητός; - Weekly Inspiration Boost


Σαιν Ζερμαίν: Αθάνατος ή Θνητός;


    Ο Σαιν Ζερμαίν έχει χαραχθεί σαν αθάνατος στην ιστορία. Έζησε τον 18ο αιώνα, και ο βίος του δεν είναι ευρέως γνωστός. Υπάρχουν βέβαια, ντοκουμέντα που αναφέρονται σε αυτόν.. Πολλοί μύθοι, ιστορίες, βιβλία και άλλα δημιουργήματα είναι εμπνευσμένοι την μυστηριώδη ζωή του. Ισχυρίζονται πως ήταν ένας αλχημιστής που είχε βρει το ελιξίριο της αθανασίας. Το πιο πιθανό είναι πως μερικές πληροφορίες διαστρεβλώθηκαν με το πέρας των χρόνων και πως επίσης υπήρξαν περισσότεροι από ένας Σαιν Ζερμαίν. Πολλοί όμως διατηρούν τη περιέργειά τους για το πρόσωπό του, ακόμη και ύστερα από την εξέταση των ιστορικών γεγονότων. Η Ιζαμπέλ Cooper-Oakley είπε για εκείνον:
«Ο αυθεντικός ‘Διεθνής Άντρας του Μυστηρίου’, ο Κόμης που δεν είχε κάποιο ορατό μέσο υποστήριξης, αλλά δεν του έλειπαν πόροι, και κινούταν στους υψηλούς κοινωνικούς κύκλους. Ήταν ένας περίφημος ομιλητής και ταλαντούχος μουσικός. Υπονοούσε πως ζούσε για αιώνες και πως μπορούσε να δημιουργήσει διαμάντια. Δεν έτρωγε ποτέ δημοσίως, ήταν αμφιδέξιος, και όσο μπορούσε να πει κανείς, τελείως άγαμος. Συναναστρεφόταν με την Μαρία Αντουανέτα, την Κάθριν την σπουδαία, τον Βολτέρο, τον Ρουσώ, τον Μέσμερ και τον Καζανόβα. Ασχολούταν με τα υλικά και την τεχνολογία των υλικών όπως επίσης και με την αλχημεία, όπως έκαναν πολλοί διανοούμενοι εκείνου του καιρού. Αυτά είναι τεκμηριωμένες ιστορικές αλήθειες.»   
    Ο Κόμης ανά τα χρόνια ταξιδεύει στην Ευρώπη και αφήνει πίσω του φήμες όπως ότι ήταν αθάνατος, Ροδόσταυρος, κατάσκοπος, κρυφός βασιλιάς ή ότι κατείχε το ελιξίριο της ζωής.
    Ας ξεχωρίσουμε όμως τα στοιχεία της φαντασίας που εμπλούτισαν την ιστορία του, από εκείνα που είναι αληθινά και βρίσκονται σε καταγραφές.

Η Ζωή του Σαιν Ζερμαίν

    Η πρώτη αναφορά σε εκείνον τον παρουσιάζει σαν τραγουδοποιό, αλλά μετέπειτα αναφορές περιπλέκουν την εικόνα του. Σύμφωνα με τον David Hunter, ο Κόμης συνέβαλλε με μερικά τραγούδια του σε μια όπερα του Λονδίνου. Το όνομα αυτού του ανθρώπου εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ένα γράμμα από τον Οράτιο Walpole στον Οράτιο Mann, στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο του 1745:
«Ο προεστός του Εδιμβούργου διατηρεί σε επίβλεψη έναν αγγελιαφόρο και την άλλη μέρα έπιασαν ένα παράξενο άνδρα, που ονομάζεται Κόμης Σαιν Ζερμαίν. Βρίσκεται εδώ αυτά τα δύο χρόνια, δεν αναφέρει ποιος είναι ή από πού έρχεται, αλλά διακηρύσσει δύο υπέροχα πράγματα, το πρώτο ότι δεν χρησιμοποιεί το πραγματικό του όνομα και το δεύτερο ότι δεν είχε ποτέ σχέσεις ή την επιθυμία να έχει σχέσεις με γυναίκα ούτε και κάποιο υποκατάστατο. Τραγουδάει, παίζει θαυμάσιο βιολί, συνθέτει, είναι τρελός και όχι πολύ λογικός. Αυτοαποκαλείται Ιταλός, Ισπανός, Πολωνός, κάποιος που παντρεύτηκε μια μεγάλη περιουσία στο Μεξικό και το έσκασε με τα κοσμήματά της στην Κωνσταντινούπολη, ιερέας, απατεώνας, ευγενής».
    Ο κόμης τελικά αφέθηκε ελεύθερος, ως αθώος, και πραγματοποίησε δύο ιδιωτικές παραστάσεις στο Λονδίνο τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1749. Τότε, η Δεσποινίδα Jemima Yorke περιέγραψε ότι ήταν «πολύ διασκεδασμένη από αυτόν –εννοώ την περιέργεια του τρόπου του, αλλιώς ξέρεις πως είναι πολύ λογικός και καλά αναθρεμμένος στη συζήτηση». Συνέχισε ως εξής:
«Είναι ένα παράξενο πλάσμα, και όσο πιο πολύ τον βλέπω τόσο πιο περίεργη είμαι για να μάθω κάτι για εκείνον. Είναι τα πάντα με όλους: μιλάει έξυπνα, για φιλοσοφία, και είναι αβρός με τις νεαρές κυρίες. Συναρπάζομαι που είναι καλός υποκριτής σε όλων των ειδών την επιστήμη, και που έχει αποκτήσει πραγματικά ένα ασυνήθιστο μερίδιο σε μερικά από αυτά
    Ύστερα από αυτό, μιλά ξανά για τον Σαιν Ζερμαίν ο Οράτιος Walpole στο «The Yale edition of Horace Walpole correspondence»:
«Ο Σαιν Ζερμαίν μιλούσε Ιταλικά και γαλλικά με την μεγαλύτερη ευκολία, αν και ήταν εμφανές πως καμία από τις δύο δεν ήταν ή γλώσσα του καταλάβαινε Πολωνικά, και σύντομα έμαθε να καταλαβαίνει Αγγλικά και να τα μιλάει λίγο. Αλλά τα Ισπανικά ή τα Πορτογαλικά φαινόταν πως είναι η φυσική του γλώσσα.» Ο Ο.Walpole είπε πως το Κόμης ήταν σπουδαίος μουσικός. Επίσης περιέγραψε τον Κόμη ως χλωμό, με «υπερβολικά μαύρα» μαλλιά και μια γενειάδα. «Ντυνόταν θαυμάσια, και είχε αρκετά κοσμήματα» και λάμβανε σαφώς «μεγάλα εμβάσματα».
    Ο Σαιν Ζερμαίν, εμφανίζεται ξανά, μετά από δώδεκα χρόνια στην Γαλλική αυλή. Ισχυρίζεται ότι κατέχει καταπληκτικές βαφές υφασμάτων και πως θέλει να τις προσφέρει στη Γαλλία. Παραμένει εκεί για δύο χρόνια (1758-1760). Ακόμη και σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα καταφέρνει να τραβήξει την προσοχή. Μία αναφορά στον Κόμη από εκείνη τη περίοδο έχει καταγραφεί στα απομνημονεύματα του Καζανόβα:

«Ήταν λόγιος, γλωσσολόγος, μουσικός, και ‘χημικός’, εμφανίσιμος, και ‘ο τέλειος άντρας για τις κυρίες’. Τις κολάκευε, όχι πως θα τις έκανε νέες ξανά (το οποίο παραδεχόταν συγκρατημένα πως ήταν πέρα από εκείνον) αλλά πως η ομορφιά τους θα διατηρούνταν μέσω μιας πλύσης που του κόστισε πολλά λεφτά, αλλά τα οποία έδωσε ελεύθερα.
    »Ο βασιλιάς του είχε δώσει μια σουίτα από δωμάτια στο Chambord και εκατό χιλιάδες φράγκα για την κατασκευή ενός εργαστηρίου, και σύμφωνα με τον Σαιν Ζερμαίν αυτές οι βαφές θα είχαν μια ουσιαστική επωφελή επίδραση στην ποιότητα των γαλλικών υφασμάτων.
    »Αυτός ο ασυνήθιστος άντρας, θα έλεγε με έναν εύκολο τρόπο πως ήταν τριακοσίων χρονών, ότι γνώριζε το μυστικό της Παγκόσμιας Ιατρικής, ότι κατείχε μια κυριότητα πάνω στη φύση, ότι μπορούσε να λιώσει διαμάντια, δήλωνε τον εαυτό του ικανό να διαμορφώνει, από δέκα ή δώδεκα μικρά διαμάντια, ένα μεγάλο από το καλύτερο νερό χωρίς καμία απώλεια βάρους. Όλα αυτά, είπε ήταν απλό παιχνίδι για εκείνον.»
    Όσοι μιλούν για τον Κόμη εκείνη τη περίοδο αναφέρουν πως ο λόγος του είναι πνευματώδης, ακραίος και πως η γνώση του για την Ιστορία είναι τεράστια. Συζητούν για το γεγονός πως δεν τρώει ποτέ δημόσια, πως υπαινίσσεται ότι έχει ηλικία αιώνων και πως χωρίς καμία εμφανή απολαβή έχει τη δυνατότητα να μοιράζει διαμάντια. Είναι ευρέως γνωστό πως μιλάει πολλές γλώσσες, με μια ελαφριά προφορά, και πως διαπρέπει στο βιολί και στο τσέμπαλο. Υπάρχουν περιπτώσεις που αναφέρεται πως δίνει ένα αναζωογονητικό ελιξίριο στις κυρίες του ανακτόρου.


Το μοναδικό, γνωστό πορτραίτο του Κόμη του Σαιν Ζερμαίν χρονολογείται από εκείνα τα χρόνια. Παρουσιάζει έναν ευχάριστο κύριο γύρω στα 40. Το περίεργο είναι πως βασίζεται σε έναν χαμένο πίνακα ενός άγνωστου καλλιτέχνη.



    Ο Λουδοβίκος ο 15ος και η βασιλική του ερωμένη, του επιτρέπουν να εισχωρήσει στον εσωτερικό τους κύκλο. Ο Choiseul, υπουργός του κράτους, ανησυχεί που ο Λουδοβίκος έχει επιτρέψει σε έναν τόσο μυστηριώδη άνθρωπο να τον πλησιάσει τόσο και διατάζει την σύλληψή του Κόμη. Αντί να συλληφθεί, ο Σαιν Ζερμαίν βρίσκει τρόπο να δραπετεύσει στην Αγγλία. Μέσα σε αυτό το φιάσκο είναι ότι ο Βολταίρος και ο Φρειδερίκος ο Μέγας αλληλογραφούν γι' αυτόν: Ο Φρειδερίκος αποκηρύσσει τον Κόμη ως αστείο, πιο συγκεκριμένα «ένα παραμύθι για να γελάμε». Ο Βολταίρος όμως τον αποκαλεί «άνθρωπο που γνωρίζει τα πάντα και ποτέ δεν πεθαίνει», ένα σατιρικό σχόλιο που συχνά παρατίθεται από συγγραφείς ανεξοικείωτους με την ειρωνεία του Βολταίρου.
    Η παραμονή του στις Βερσαλλίες τελειώνει τότε. Ο Σαιν Ζερμαίν φτάνει την Ολλανδία και αργότερα στη Ρωσία. Το 1763 εμφανίζεται στο Βέλγιο και αγοράζει έκταση γης. Οι ενέργειές του τραβούν ξανά τη προσοχή του κράτους. Αυτή τη φορά κατεργάζεται ξύλο, δέρμα, λάδι και μπογιά. Ο Karl Cobenzl, Βέλγος υπουργός, στέλνει ένα γράμμα στον Πρίγκιπα Kaunitz, τον Πρωθυπουργό για την συνάντησή τους. Αναφέρει ότι ο Σαιν Ζερμαίν έχει επιφανή καταγωγή και ότι μετέτρεψε σίδηρο σε μια εξευγενισμένη κίτρινη ουσία. Συνεπώς οι δύο φήμες σχετικά με τον Κόμη, βασιλικό αίμα και αλχημεία, ξεκινούν να είναι βάσιμες –υπό την προϋπόθεση πως ο Cobenzl δεν ψεύδεται. Παρακάτω φαίνεται ένα απόσπασμα του γράμματος:
«Ο άνθρωπος γνωστός με το όνομα Κόμης του Σαιν Ζερμαίν ήρθε να με δει. Τον θεώρησα τον πιο μοναδικό άνθρωπο που έχω δει στη ζωή μου. Πιστεύω πως έχει μια επιφανή οικογένεια. Κατέχει πολλά πλούτη και ζει με την μεγαλύτερη απλότητα. Γνωρίζει τα πάντα, και δείχνει μια ευθύτητα, μια καλοσύνη ψυχής, που είναι αξιοθαύμαστη. Ανάμεσα στα κατορθώματά του, έκανε, υπό την εποπτική ματιά μου, κάποια αξιοθαύμαστα πειράματα
    Μετά απ' αυτά, τα ίχνη του Κόμη εξαφανίζονται για 11 χρόνια μέχρι το 1774, όταν ο Freiherr R.G.Guttenberg συναντά τον Κόμη στη Βαυαρία. Ο Freiherr τον περιγράφει ως έναν «ηλικιωμένο, μοναχικό Ιταλό, κάτοχο ουσιών βαφής και με φιλανθρωπική τάση». Δύο χρόνια αργότερα, βρίσκεται στη Γερμανία και προσφέρει υπηρεσίες στο κράτος. Έχει προσθέσει νέες: καλλυντικά, κρασιά, λικέρ, κατεργασίες για οστά, χαρτί και ελεφαντόδοντο. Ισχυρίζεται επίσης ότι μεταστοιχειώνει μέταλλα, μιλά για τα ταξίδια του και συγκρίνει τον εαυτό του με τον Θεό.
    Ο Κόμης σύντομα κάνει άλλη μια σημαντική γνωριμία, τον Πρίγκιπα Karl του Hesse-Kassel. Ο Σαιν Ζερμαίν πληροφορεί το νέο φίλο του ότι θα είναι μόνιμος φιλοξενούμενος. Εγκαθίστανται στο Schleswig, όπου σπουδάζουν Χημεία και διανέμουν γιατρικά από βότανα στους φτωχούς. Ο Karl τον αποκαλεί «ο μεγαλύτερος φιλόσοφος που έζησε ποτέ». Ο Κόμης πεθαίνει από πνευμονία στις 27 Φεβρουαρίου του 1784. Η ατομική περιουσία του Σαιν Ζερμαίν καταγράφεται λεπτομερώς. Λίγα ρούχα, όπλα και αντικείμενα τουαλέτας, λίγα χρήματα. Δεν αφήνει απλήρωτους λογαριασμούς, κανένα μουσικό φύλλο ή μουσικό όργανο, κανένα χειρόγραφο. Ο Karl γράφει μετά τον θάνατό του το παρακάτω απόσπασμα:
«Το Σπίτι κατείχε την περισσότερη γνώση αλλά ο ίδιος ισχυρίζεται πως έμαθε από την Φύση από την δική του δράση και έρευνα. Κατανοούσε τα βότανα και τα φυτά, και είχε εφεύρει φάρμακα τα οποία χρησιμοποιούσε σταθερά, και τα οποία επιμήκυναν την ζωή και την υγεία του. Έχω ακόμη όλες τις συνταγές του, αλλά οι φυσικοί εναντιώθηκαν πολύ στην επιστήμη του μετά τον θάνατό του. Αηδιασμένος από τα λόγια που άκουσα από όλες τις πλευρές, παραιτήθηκα από όλες τις συνταγές του Κόμη.»

Συμπεράσματα από την Ιστορική Αναδρομή

    Οι γνώσεις μας για τον Σαιν Ζερμαίν φτάνουν μέχρι αυτό το σημείο. Τα πραγματικά γεγονότα που πλαισιώνουν την ζωή του είναι ιδιαίτερα παράξενα. Αρχικά, ο Κόμης ήταν πλούσιος, χωρίς ορατά μέσα στήριξης. Απέκρυψε το πραγματικό του όνομα και την καταγωγή του για όλη την διάρκεια της ζωής του. Ήταν άγαμος, ταξίδευε συνεχώς. Φαίνεται ότι ήταν ένας εκκεντρικός πλούσιος με διάθεση για αινίγματα, μουσική και χρώματα υφασμάτων.
    Όμως ήταν ταυτόχρονα πολλά πράγματα: μουσικός, βοτανολόγος, χημικός, αλχημιστής, ασχολούταν με τη δημιουργία βαφών, καλλυντικών και γενικότερα τις κατεργασίες των υλικών. Οι γνώσεις του φαίνεται πως ήταν ιδιαίτερα εκτεταμένες. Άφηνε πάντα να εννοηθεί πως ήταν πολύ μεγάλης ηλικίας και πως είχε βρει το μυστικό για την αιώνια ζωή, και έτσι ο θρύλος του Κόμη του Σαιν Ζερμαίν διαδόθηκε και ενσωματώθηκε με φανταστικά στοιχεία. Ίσως ο αυτοσκοπός του να ήταν αυτό ακριβώς: ένας βίος που θα παραμείνει σαν θρύλος στην ιστορία.
    Από την άλλη η γνώση τόσων γλωσσών αποτελεί ένα ακόμη μυστήριο γύρω από τον Κόμη. Που βρήκε τον χρόνο για να συσσωρεύσει τόσες γνώσεις ενώ ταυτόχρονα δεν σταματούσε να ταξιδεύει και να εμπλέκεται στα πολιτικά σκηνικά των χωρών; Όλες αυτές οι εφευρέσεις που αναφέρονται συνυφασμένες με το όνομά του στα ιστορικά ντοκουμέντα ήταν απλά λόγια που κήρυττε ο ίδιος ή αλήθειες; Αν είναι αλήθειες γιατί δεν διαδόθηκαν ή δεν βρέθηκαν αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξή τους; Τα ερωτήματα αυτά παραμένουν αναπάντητα. Παρόλα αυτά, ίσως να είναι και εκείνα που εμπνέουν τους ερευνητές, ή που πυροδοτούν τις ιστορίες.

Η Συνέχεια Του Θρύλου

    Μετά τον θάνατό του πολλοί προσποιήθηκαν πως ήταν ο Σαιν Ζερμαίν. Αυτό το γεγονός αποδεικνύει την επίδραση που είχε στον κόσμο. Ο Καζανόβα μιμήθηκε τον Σαιν Ζερμαίν το 1760 στην Ελβετία. Τα απομνημονεύματα του Καζανόβα περιέχουν μια περιγραφή του Κόμη: μια μακριά γενειάδα, έναν αρμενικό χιτώνα, και ένα ραβδί από ελεφαντόδοντο. Ο αρμενικός χιτώνας αποτελούσε την αγαπημένη ενδυμασία του Jean-Jacques Rousseau, που υιοθέτησε ορισμένες ιδιοτροπίες του Σαιν Ζερμαίν στο ταξίδι του στην Αγγλία.
    Στην πραγματικότητα υπήρξαν αρκετοί περισσότεροι Σαιν Ζερμαίν για να μπλέξουν τα πράγματα, και ακόμη περισσότεροι που διέσπειραν φήμες. O Κόμης Claude-Louis του Σαιν Ζερμαίν και πολλοί άλλοι. Σε πολλές ευφάνταστες μαρτυρίες, ο Κόμης σαγηνεύει φίδια, διαβάζει μυαλά, γράφει με τα δύο χέρια, παίζει κουαρτέτα με ένα μονάχα βιολί και μετά εξαφανίζεται. Ο Etienne de Lamothe-Langon, επέκτεινε τον μύθο του αθανάτου με την ιστορία πως ο Κόμης αποκτά υλική υπόσταση από καιρό σε καιρό.
    Όπως είναι προφανές, ο κόσμος ήθελε να πιστέψει στην αθανασία του Κόμη Σαιν Ζερμαίν. Οι αναφορές για το θάνατο του Σαιν Ζερμαίν αντιμετωπίστηκαν με περιφρόνηση. Ο Alliette, ανακοίνωσε ότι υπήρχαν δύο Κόμηδες και ότι ο πραγματικός βρισκόταν ακόμα εν ζωή. Η Εκκλησία έχει δύο πορτραίτα: Πνευματικός Δάσκαλος Σαιν Ζερμαίν και Ιππότης Αρχηγός Σαιν Ζερμαίν. Ίσως να απεικονίζουν τις δύο εκδοχές του Alliette.
    Οι ιστορίες σχετικά με τον Κόμη δεν σταμάτησαν με το πέρας των χρόνων. Σύμφωνα με τις φήμες ο Σαιν Ζερμαίν εθεάθη στο Παρίσι το 1835 και στην Αίγυπτο κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Ναπολέοντα. Ο C.W.Leadbeater, συνάντησε έναν γενειοφόρο Σαιν Ζερμαίν στη Ρώμη το 1926. Στο βιβλίο του, ο Ballard αποκάλυψε μια συνάντηση το 1930 με τον Σαιν Ζερμαίν στην Καλιφόρνια. Μυθιστορήματα της C.Q.Yarbro τον μεταμορφώνουν ακόμα και σε βρικόλακα. Ύστερα από όλα αυτά, ήταν αθάνατος, δεν έτρωγε και έπινε το ελιξίριο της ζωής.
    Αν και δεν είμαστε σίγουροι για την καταγωγή και την ηλικία του Σαιν Ζερμαίν, μας εφοδίασε με μια απάντηση ο ίδιος. Είπε στον Karl ότι ήταν γιος του Francis Rakoczy του 2ου, Πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας και πως ήταν 88 χρονών. Αν τα λόγια του ήταν αληθή, θα ήταν 67 χρονών στις Βερσαλλίες, όταν λεγόταν ότι έμοιαζε να είναι 45, και ο Francis θα τον είχε φέρει στον κόσμο στην παιδική ηλικία των 15 ετών. Τίποτα από τα δύο δεν είναι πιθανό. Αυτό που γνωρίζουμε, είναι την συνταγή για το ελιξίριο της ζωής (με όση σιγουριά γίνεται να το πούμε αυτό). Ακούγεται σαν ένα ισχυρό καθαρτικό:

«Ένα τσάι από ηλικιωμένα λουλούδια, μάραθο και φύλλα Κασσίας βρεγμένα σε οινοπνεύματα κρασιού.»

Επίλογος

    Τα γεγονότα μας δείχνουν έναν χαρακτήρα πολύ ιδιαίτερο, μυθομανή και εκκεντρικό, πολυμήχανο, εφευρετικό, δημιουργικό που λατρεύει τα ταξίδια, τα αινίγματα, και προσπαθεί να ανακαλύψει το μυστικό για την αιώνια ζωή. Με αυτά τα στοιχεία, και την τάση του να ξεχωρίζει θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί σε μυθιστορήματα. Δεν υπάρχει απορία που πολλοί συγγραφείς έπλασαν ιστορίες γύρω από αυτόν τον μυστηριώδη άντρα. Αν όμως ξεκαθαρίσουμε τις φανταστικές πινελιές από την ιστορία του, παρατηρούμε πως ήταν ένας απλός άνθρωπος που πάλευε να βρει την αιώνια ζωή και επηρέαζε τους γύρω του ώστε να την ποθούν και εκείνοι.
    Είχε μια έμφυτη τάση να ξεχωρίζει και να αποτελεί αντιλεγόμενο σημείο. Άλλοι τον θαύμαζαν και έγραφαν για εκείνον με εκτίμηση, ενώ άλλοι τον αποστρέφονταν και τον χλεύαζαν. Αυτό όμως ήταν και η απαρχή ενός απέθαντου μύθου. Από έναν απλό, αλλά διαφορετικό από το κατεστημένο, άνθρωπο γεννήθηκαν ιστορίες, μυθιστορήματα, μύθοι και καταγραφές. Μπορεί να ήταν ένας φυσιολογικός άνθρωπος –που δεν κατάφερε να βρει τον τρόπο για να ζήσει για πάντα- αλλά έμεινε στην ιστορία σαν αθάνατος.


Βιβλιογραφία


Ράνια Ταλαδιανού