Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

17 Ιουν 2019

0 Insomnia (Κεφάλαιο 7)

«Χτίσε τα δικά σου όνειρα, αλλιώς κάποιος άλλος θα σε προσλάβει για να χτίσει τα δικά του».

            «Ο κύριος Γιογκασάκι σαν οικοδεσπότης θα καθίσει πρώτος στο τραπέζι και έπειτα εσείς με τους υπόλοιπους καλεσμένους. Μόλις καθίσετε, απλώνετε την πετσέτα που βρίσκεται κοντά στο σερβίτσιο σας και ποτέ δεν τη δένετε πάνω σας, ούτε τη στερεώνεται στο ρούχο σας. Φροντίζετε να σκουπίζετε σε αυτή διακριτικά τα χείλη σας κάθε φορά που ετοιμάζεστε να πιείτε από το ποτήρι σας. Στην περίπτωση που χαλάσει το μακιγιάζ σας και επιθυμείτε να το διορθώσετε, λέτε συγγνώμη και σηκώνεστε. Δίχως να αναφέρετε τον λόγο, ούτε και να ζητήσετε την άδεια». Η δασκάλα των καλών τρόπων πίνει δυο γουλιές νερό από το ποτήρι της και με ξανακοιτάζει. «Την πετσέτα θα πρέπει να την ακουμπήσετε ξανά στο τραπέζι, μόνο όταν τελειώσει το γεύμα, οπότε την τοποθετείτε στα αριστερά του πιάτου σας φροντίζοντας, αν την έχετε λερώσει να την ακουμπήσετε με τέτοιον τρόπο, ώστε να μη φαίνονται οι λεκέδες.

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 3ο - Κεφάλαιο 15)

ΛΕΡΝΙΑΡ

Ο ΑΝΤΡΕ ΠΕΤΑΞΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΆΙΣΛΙΝ το δερματόδετο βιβλίο. Είχε στραμμένο το σώμα του προς τη φωτιά και έστεκε σιωπηλός. Το βιβλίο χτύπησε πάνω στο σώμα της και ύστερα κύλησε στο πάτωμα. Τα χέρια της ήταν ακόμη δεμένα με εκείνο το σχοινί που την απέτρεπε από το να χρησιμοποιήσει μαγεία. Η κοπέλα το παρατήρησε κουρασμένη. Απόρησε πόσες μέρες είχαν περάσει. Αισθανόταν πως ήταν μια αιωνιότητα. Θα έλεγε κανείς πως είχε αποκτήσει αντοχές από τη φυλάκισή της  και μετά. Αλλά δεν ήταν έτσι. Τώρα είχε αναμνήσεις, καινούριες και παλιές. Αυτή τη φορά υπήρχαν πράγματα που έπρεπε να κάνει. Δεν είχε χρόνο να σπαταλήσει σε ένα μέρος σαν κι αυτό. Ο κυνηγός γύρισε προς το μέρος της κι εκείνη στραβοκατάπιε.

15 Ιουν 2019

0 Faded Memories - "Ένα σεντούκι αμαρτίες" (Διήγημα 18ο / Μέρος Β)

Δεν είχε τίποτα άλλο σημασία, πέρα από το να καταφέρει να αναπνεύσει ξανά. Ο πόνος που ένιωθε στους πνεύμονές της όλο και δυνάμωνε, κάνοντας τα μάτια της να τσούζουν και να δακρύζουν. Όταν το δυνατό του κράτημα έφυγε από τα μαλλιά της και επέστρεψε στον λαιμό της, κατάφερε να υψώσει ξανά το κεφάλι της και να τον αντικρίσει.
«Δεν ξέρω τι άλλο θες να σου πω. Σου εξήγησα τα πάντα. Τώρα θέλω να δω την κόρη μου!» ούρλιαξε με οργή κι ένιωσε ένα δυνατό χαστούκι στο πρόσωπό της.

14 Ιουν 2019

0 Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 3)

Βιολέτα
Μισή ώρα αργότερα βρισκόμασταν και οι δύο στο αυτοκίνητο. Αμίλητες, η κάθε μία βυθισμένη στις σκέψεις της. Το ραδιόφωνο έπαιζε σιγανά ένα παλιό, σχεδόν ξεχασμένο τραγούδι, ενώ το μυαλό μου ταξίδευε στον Απόλλωνα και την αντίδραση της μαμάς. Κουλουριασμένη στο μπροστινό κάθισμα με τα γόνατα αγκαλιά μου και τα μάτια μου καρφωμένα στο παράθυρο, προσπαθούσα να ηρεμήσω τους χτύπους της καρδιάς μου, χωρίς επιτυχία. Η διαδρομή αποδείχτηκε αρκετά μεγάλη, πάνω από πέντε ώρες βόρεια από το Λιτλ Φολς. Στην αρχή προσπαθούσα να θυμάμαι λεπτομέρειες και να κοιτάω τις ταμπέλες και τον δρόμο, μα μετά από λίγο τα παράτησα. Ήταν αχανείς εκτάσεις γης και ένα σωρό πόλεις από τις οποίες καμία δεν ήταν ο προορισμός μας. Τελικά το αυτοκίνητο σταμάτησε λίγες δεκάδες μίλια μακριά από τα σύνορα του Οντάριο. Τι κάναμε στον Καναδά, αναρωτήθηκα, μα δεν τόλμησα να ρωτήσω.

0 Τα μυστικά των κόσμων (Φυλές) - Αποκλειστικά αποσπάσματα


Φυλές από το βιβλίο "Τα μυστικά των κόσμων" του Βασίλη Αλεξανδρόπουλου
*Το βιβλίο κυκλοφορεί*



Οι Γκραντς είναι μια ιδιαίτερη/μυστήρια φυλή με βαθιές ρίζες μέσα στην ιστορία του χρόνο!

Αστάρι είναι Τάξη των Γκραντς, φύλακες του Βόρειου Φρουρίου: Τάουρ Ντεθ! Σκληρή ράτσα, αφύσικα γρήγοροι πολεμιστές, άριστοι χειριστές του τόξου !Η Φολνς τους (μανδύας) είναι χρώματος μπλε! Έχουν τη σπάνια δυνατότητα να αποκρυπτογραφούν τα Όκσταβιρ, σύμβολα με τα οποία σφραγίζει τα συναισθήματά της η Φύση!

Φυλή: Γκραντς!
Τάξη: Αστάρι!
Σχέδιο/Μολύβι: Ελενη Στα

0 Τα μυστικά των κόσμων (Κεφάλαιο 1) - Αποκλειστικά αποσπάσματα

*Το βιβλίο κυκλοφορεί*

Άις εν Έλεγκο: Το βλέμμα ενός βρέφους

 ΕΜΟΙΑΖΑΝ όλα ήρεμα εκείνη τη νύχτα. Το τεράστιο κιτρινωπό φεγγάρι βασίλευε στον ξάστερο ουρανό. Κάτω απ’ την ομπρέλα του δάσους όμως, η ζωή έδειχνε παγωμένη και φοβισμένη.
 «Αααα!!»
Ένα ουρλιαχτό έσπασε τη σιωπή. Κάπου μέσα στα αδιαπέραστα σπλάχνα του δάσους βρισκόταν καμουφλαρισμένη μια παλιά καλύβα με στρογγυλά παράθυρα και ξύλινη σκεπή, που κρατούσε ζεστό τον εσωχώρο. Το φως των αναμμένων κεριών τρεμόπαιξε στο άνοιγμα της βαριάς ξύλινης πόρτας.
 «Τι έγινε;»
Απ’ το σκοτάδι ξεπρόβαλε ένας άντρας ντυμένος με παλιά κουρελιασμένη κάπα. Το χρυσό φως των κεριών χάιδεψε το πυκνό του μούσι. Τα λιγδωμένα μαύρα μαλλιά του έπεφταν στα μάτια του.
 «Η Έλινς γεννάει! Πώς πάνε τα πράγματα έξω;»
Ο νεοφερμένος γύρισε και κοίταξε τη νεαρή γυναίκα, ξαπλωμένη σ’ ένα σωρό από κουρέλια και μια μαυροντυμένη γριά, γονατισμένη μπροστά της να της δίνει συμβουλές για το τι έπρεπε να κάνει ώστε να γεννήσει.
 «Όλα καλά! Οι Μόλναρς1 είναι σ’ επιφυλακή!»

12 Ιουν 2019

0 Η κατάρα του ορφανού - Το πετράδι του Βελιμάρ (Κεφάλαιο 4)

“Τόσο θαυμαστοί και δυνατοί, τόσο σοφοί και γηραιοί και ας έμειναν κάποιοι μοναχά μία ανάμνηση ενός κόσμου μαγικού, ενός παραμυθιού, ενός θρύλου”
                                  Κέντρα Σούπινγκερ, δρακολόγος


Το πρωινό με βρήκε καθισμένη στο κρεβάτι μου να κοιτάζω ξανά και ξανά τη στολή μου. Η αλήθεια, δεν είχα καταφέρει να κοιμηθώ ούτε μισή ώρα, αναλογιζόμενη την τιμωρία του Γουίλ και φοβούμενη τυχόν αντίποινα από την πλευρά του Σκορπιού. Αχ, αν δεν ήταν η Κριστιέλα και η κοριτσίστικη αντίδρασή της μπροστά στη γοητεία του αδερφού μου, θα είχα με βεβαιότητα γλιτώσει από πολλά βάσανα.
Στο κρεβάτι μου βρισκόταν διπλωμένη ακόμη η στολή της λευκής μάγισσας για την Επινουά. Αποτελούνταν από ένα λευκό πουλόβερ, με λευκό πουκάμισο και από κάτω μία γκρίζα φούστα, προκειμένου να έρχεται σε αντίθεση με τα υπόλοιπα και να μη μοιάζω σαν να έχω ντυθεί φάντασμα τις απόκριες. Επάνω στο πουλόβερ, στη δεξιά πλευρά του στήθους ήταν κεντημένο το σήμα της Σχολής. Μία κορώνα δράκου. Για την ακρίβεια, όχι οποιουδήποτε, αλλά του βασιλιά δράκου της Γροιλανδίας και απεικόνιζε δύο άλλους, μικρόσωμους του είδους του, να στηρίζουν δεξιά και αριστερά, ένα πολύτιμο πετράδι. Αυτή ακριβώς η αναπαράσταση κοσμούσε τόσο τις σημαίες της Σχολής μας, όσο και τα ρούχα μας.
Τα φόρεσα διακριτικά, μαζεύοντας ταυτόχρονα και τα λιγοστά μου υπάρχοντα μέσα στη δερμάτινη βαλίτσα μου. Τη στιγμή που άνοιγα την πόρτα, ταυτόχρονα έβγαινε και ο Σκορπιός ντυμένος με την ενδυμασία του γκρίζου μάγου και τα καστανόξανθα μαλλιά του περιποιημένα και χτενισμένα. Τον κοίταξα για μερικά δευτερόλεπτα θέλοντας να ψελλίσω ένα “καλημέρα” ωστόσο, σύντομα το μετάνιωσα και τον είδα να κοκκινίζει και να εξαφανίζεται, δίχως να στρέφει ξανά το βλέμμα του προς την κατεύθυνσή  μου.

0 Το μαύρο ρόδο (Κεφάλαιο 6)

«Άγγελε!», αναφώνησε η Χλόη και εκείνος γύρισε να την κοιτάξει, με αποτέλεσμα τα βλέμματά τους να διασταυρωθούν.
«Πες το».
«Νομίζω πως αποκρυπτογράφησα τις πρώτες φράσεις και λέξεις».
Ο Άγγελος ύψωσε το ένα του φρύδι ως ένδειξη ενδιαφέροντος και την παρότρυνε να συνεχίσει. «Για λέγε».
«Η πρώτη-πρώτη λέξη είναι η πλάση».
«Ναι, και;»
«Πλάση ήταν το υποκοριστικό που με φώναζε όταν ήταν στις καλές της η Ισμήνη, λόγω του ονόματός μου».

10 Ιουν 2019

0 Συνέντευξη με τον Ηλία Στεργίου

Καμιά φορά, είναι καλύτερο η αλήθεια να μένει για πάντα κρυμμένη…

«Δεν είναι ο φόβος αυτός που κατοικεί στα παλιά σπίτια, σε σκονισμένες σοφίτες και σκοτεινά υπόγεια. Ο πραγματικός τρόμος, είναι εκείνος που φωλιάζει στο νου, στην καρδιά, το τέρας που καραδοκεί στο βάθος του ανθρώπινου μυαλού. Είναι η συνείδησή του».


Η εύρεση ενός ασημένιου μενταγιόν και η εμφάνιση ενός μικρού κοριτσιού στο δάσος μιας μικρής επαρχιακής πόλης του βορρά, σηματοδοτεί την απαρχή παράξενων και τρομακτικών γεγονότων στους κατοίκους της. Ένα φοβερό μυστικό που παρέμενε κρυφό για χρόνια, έρχεται ξανά στο φως, για να ξυπνήσει εφιαλτικές μνήμες που κάποιοι πάσχιζαν πάση θυσία να κρατήσουν κρυμμένες.


Πέντε άνθρωποι θα κληθούν να έρθουν αντιμέτωποι με το παρελθόν τους, παλεύοντας ο καθένας με τους δαίμονές του.


Δεν είναι όμως η αλήθεια εκείνη που θα τους σώσει…


Ο αληθινός τρόμος, παίρνει σάρκα και οστά, καθώς ο αναγνώστης βυθίζεται όλο και πιο πολύ, στον δυσοίωνο λαβύρινθο της ανθρώπινης ύπαρξης…





Ο Κωνσταντίνος, είναι ένας οργισμένος εσωστρεφής έφηβος, που ζει σε μια οικογένεια που έχει πληγεί από την οικονομική κρίση. Η γνωριμία του με μια ομάδα ‘περιθωριακών’ συμμαθητών του, θα του αλλάξει την ζωή. Θα του μάθουν πως είναι να ‘ταξιδεύει’ κανείς και να ονειρεύεται. Μια εμπειρία που θα του αλλάξει την ζωή.  Σύντομα όμως θα μάθει πως τα ‘ονειρικά’ του ταξίδια, εκτός από όμορφα,  μπορούν να γίνουν και πολύ επικίνδυνα.
Μπορούν να γίνουν εφιάλτες…















Γεννημένος το 1975 στο St. Louis των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι λάτρης του παράξενου, του μεταφυσικού και των ιστοριών τρόμου. Ο « Γητευτής Ονείρων», είναι το δεύτερο του μυθιστόρημα (Μικρά Ένοχα Μυστικά 2018), ενώ διηγήματα του, έχουν διακριθεί και δημοσιευθεί σε συλλογικές εκδόσεις. Εργάζεται ως ιδιωτικός υπάλληλος σε εταιρεία τηλεπικοινωνιών και αγαπημένη του ασχολία, εκτός από το διάβασμα, είναι η αρχιτεκτονική ονειρικών τοπίων στο χαρτί. Παντρεμένος με μια γυναίκα που μπορεί και ανέχεται τα φανταστικά του ταξίδια και με δυο υπέροχα αγόρια, ζει τα τελευταία χρόνια στο Άργος Ορεστικό της Καστοριάς.








1. Πες μας δυο λόγια για τα βιβλία σου.

Τα «Μικρά Ένοχα Μυστικά» είναι το πρώτο βιβλίο που εξέδωσα και πρόκειται για ένα μυθιστόρημα τρόμου. Όπως αναφέρεται και στο οπισθόφυλλο, «Ο πραγματικός τρόμος, είναι εκείνος που φωλιάζει στο νου, στη καρδιά, το τέρας που καραδοκεί στο βάθος του ανθρώπινου μυαλού. Είναι η συνείδησή του». Είναι η ιστορία πέντε ανθρώπων που καλούνται να έρθουν αντιμέτωποι με το παρελθόν τους και να παλέψουν με τον χειρότερο εφιάλτη τους: Με την κόλαση της συνείδησής τους.

Ο «Γητευτής Ονείρων» είναι το δεύτερο βιβλίο που εκδίδω από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Πρόκειται για ένα μεταφυσικό θρίλερ που μιλάει για την κακοποίηση τόσο την ψυχολογική όσο και την σωματική και για την εξάρτηση.

2. Ποια είναι η κυριότερη πηγή έμπνευσής σου και τι σε έκανε να ξεκινήσεις τις συγκεκριμένες ιστορίες;

Μπορεί να είναι κάποιο άρθρο στην εφημερίδα, μια ταινία που είδα, ένα τραγούδι που άκουσα, ο τρόπος που γέλασε ένα κορίτσι που καθόταν δίπλα μου στο λεωφορείο, η γραμμή που άφησε μια σταγόνα βροχής πάνω στο τζάμι. Τα πάντα μπορεί να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης για μια νέα ιστορία. Ό,τι μου κινήσει το ενδιαφέρον, καταγράφεται σε ένα από τα αμέτρητα σημειωματάρια που κουβαλάω πάντα επάνω μου και περιμένει την σειρά του να γίνει -ίσως- το επόμενο μυθιστόρημα. Το έναυσμα για το πρώτο μου έργο ήταν μια τρομακτική εμπειρία που είχα πριν μερικά χρόνια και μου γέννησε εφιάλτες. Την εμπλούτισα και κάπως έτσι γράφτηκαν τα «Μικρά Ένοχα Μυστικά».
Όσο για τον «Γητευτή Ονείρων» ήταν ένα όνειρο που είχα δει πριν από χρόνια και με επηρέασε στο να πάρω μια πολύ σημαντική απόφαση σε κάποια φάση της ζωής μου. Με γοήτευσε η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να πάρει τον έλεγχο των ονείρων και έτσι γεννήθηκε η ιστορία.

3. Αν μπορούσες, τι συμβουλή θα έδινες στον εαυτό σου όταν ξεκίνησες να γράφεις;

Γράφε περισσότερο! 

4. Τι λογοτεχνικό είδος σού αρέσει να διαβάζεις και ποιο προτιμάς όταν γράφεις;

Το αγαπημένο μου είδος, είναι ο γοτθικός τρόμος, λατρεύω τον H.P. Lovecraft. Μου αρέσει να γράφω οτιδήποτε έχει σχέση με το μεταφυσικό τρόμο και ότι είναι αυτό που ξυπνά τα πρωτόγονα και αρχέγονα ένστικτα των ανθρώπων.

5. Επίλεξε ένα: τι είναι πιο σημαντικό σε μια ιστορία; Ο πρωταγωνιστής, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ή ο ανταγωνιστής; 

Θα έλεγα ο ανταγωνιστής. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο όλα τίθενται σε κίνηση. Αν δεν ήταν εκείνος, δεν θα υπήρχε η σύγκρουση και κατά επέκταση δεν θα υπήρχε και η ιστορία.

6. Σε ποια ηλικία ξεκίνησες να γράφεις;

Από όσο μπορώ και θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν συνεχώς με ένα μολύβι στο χέρι σκαρώνοντας ιστορίες. Την συγγραφή την είδα πιο «σοβαρά» πριν τρία χρόνια περίπου, όταν παρακολούθησα ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής. Από τότε, η συγγραφή έγινε ο δεύτερος μεγάλος έρωτας της ζωής μου.

7. Επίλεξε ένα: τι είναι πιο κρίσιμο για την επίτευξη ενός καλού βιβλίου; Η ικανότητα γραφής, η φαντασία ή η σκληρή δουλειά;

Νομίζω ότι είναι γενικός κανόνας σε ό,τι και αν κάνεις. Μόνο με επιμονή και υπομονή καταφέρνεις να πετύχεις τους στόχους σου. Και όπως λένε, ότι δεν κατάφερες, είναι αυτό για το οποίο δεν προσπάθησες αρκετά. 

8. Γιατί γράφεις;

Αυτή μου η ανάγκη έκφρασης, γιατί περί ανάγκης πρόκειται, λειτουργεί ως βαλβίδα ασφαλείας, ένας τρόπος εκτόνωσης από ότι με στρεσάρει στην καθημερινότητα Η συγγραφή για μένα, είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας. Είναι ένας τρόπος να μοιραστώ σκέψεις και συναισθήματα με τον κόσμο καθότι σαν άνθρωπος, είμαι εσωστρεφής, στον κόσμο μου όπως θα έλεγαν κάποιοι. Προσπαθώ να γράφω συνέχεια, όπου και αν είμαι. Στον ελεύθερο χρόνο μου, στο λεωφορείο για την δουλειά, στην σειρά μου στο ταμείο, ακόμα και στον ύπνο μου θα έγραφα αν μπορούσα!

9. Πρότεινε ένα βιβλίο που θεωρείς ότι πρέπει να διαβάσει κάθε συγγραφέας και ένα κάθε αναγνώστης. 

Ένα βιβλίο που θα πρότεινα τόσο στους συγγραφείς, όσο και στους αναγνώστες, είναι ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες. Ένας ήρωας σύμβολο, ένας τρελός ονειροπόλος. Αυτός που ζει όπως θέλει και όλοι τον ζηλεύουν γιατί θα ήθελαν να κάνουν το ίδιο, αλλά ντρέπονται. Αυτός που ζει ακολουθώντας έναν τρόπο ζωής που κανείς μας δεν τολμά να ακολουθήσει. Ίσως κατά βάθος, να θέλουμε και εμείς να κυνηγήσουμε ανεμόμυλους μα δεν έχουμε το θάρρος να το παραδεχτούμε.

10. Τι πρέπει να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον;

Μία επικείμενη ταινία του πρώτου μου βιβλίου «Μικρά Ένοχα Μυστικά» και περισσότερα βιβλία φυσικά!

11. Πώς μπορούν να επικοινωνήσουν οι αναγνώστες μαζί σου;

Στο προσωπικό μου λογαριασμό στο facebook και στη σελίδα του βιβλίου https://www.facebook.com/stergiouiliasbooksnnovels/



Αν το βιβλία σάς κίνησαν το ενδιαφέρον, πάρτε μέρος στην κλήρωση του Moonlight Tales, για να κερδίσετε από 1 αντίτυπο πατώντας εδώ.

9 Ιουν 2019

0 Γητευτής Ονείρων - Ηλίας Στεργίου

ΓΗΤΕΥΤΗΣ ΟΝΕΙΡΩΝ
Ηλίας Στεργίου



Περίληψη

Ο Κωνσταντίνος, είναι ένας οργισμένος εσωστρεφής έφηβος, που ζει σε μια οικογένεια που έχει πληγεί από την οικονομική κρίση. Η γνωριμία του με μια ομάδα ‘περιθωριακών’ συμμαθητών του, θα του αλλάξει την ζωή. Θα του μάθουν πως είναι να ‘ταξιδεύει’ κανείς και να ονειρεύεται. Μια εμπειρία που θα του αλλάξει την ζωή.  Σύντομα όμως θα μάθει πως τα ‘ονειρικά’ του ταξίδια, εκτός από όμορφα,  μπορούν να γίνουν και πολύ επικίνδυνα.
Μπορούν να γίνουν εφιάλτες…


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Γεννημένος το 1975 στο St. Louis των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι λάτρης του παράξενου, του μεταφυσικού και των ιστοριών τρόμου. Ο « Γητευτής Ονείρων», είναι το δεύτερο του μυθιστόρημα (Μικρά Ένοχα Μυστικά 2018), ενώ διηγήματα του, έχουν διακριθεί και δημοσιευθεί σε συλλογικές εκδόσεις. Εργάζεται ως ιδιωτικός υπάλληλος σε εταιρεία τηλεπικοινωνιών και αγαπημένη του ασχολία, εκτός από το διάβασμα, είναι η αρχιτεκτονική ονειρικών τοπίων στο χαρτί. Παντρεμένος με μια γυναίκα που μπορεί και ανέχεται τα φανταστικά του ταξίδια και με δυο υπέροχα αγόρια, ζει τα τελευταία χρόνια στο Άργος Ορεστικό της Καστοριάς.

Moonlight Tales history

Ο Ηλίας Στεργίου είναι από τους αγαπημένους συγγραφείς του μπλογκ μας και στηρίζει τις προσπάθειές μας με τη συμμετοχή του σε κάθε μας εγχείρημα. Μπορείτε μέχρι στιγμής να βρείτε σε εμάς δύο έργα του, την ολοκληρωμένη ιστορία "Η Αναζήτηση" και τη συνεχιζόμενη "Στη λάθος πλευρά του παραδείσου", για την οποία συνεργάζεται στη συγγραφή της με τη Χριστίνα Καρρά, όπως και δύο διηγήματά του.

8 Ιουν 2019

0 Τα μυστικά των κόσμων (Πρόλογος) - Αποκλειστικά αποσπάσματα

*Το βιβλίο κυκλοφορεί*

  «Γνώρισα Ανθρώπους… και όλες τις λογικές υπάρξεις που η Φύση προίκισε με ψυχή και νου! Φυλές τόσο διαφορετικές μεταξύ τους! Τόσο ξένες…
 Μα όλες είχαν ένα κοινό. Την απληστία και την αγνωμοσύνη! Όσα κι αν αποκτούσαν, η αγάπη τους για περισσότερα δε στέρευε! Ζητούσαν… Απαιτούσαν! Δίχως να σκέφτονται τις επιπτώσεις! Δίχως να νοιάζονται για το Σκοτάδι που σιγομεγάλωνε στον κόσμο!
 Και αυτό το ξέρω καλά! Γιατί το ταξίδι μου περιελάμβανε και παρελθόν και μέλλον! Σε ένα μέλλον που συνάντησα μόνο Ανθρώπους! Και σε ένα παρελθόν που βρήκα μορφές ζωής πέρα απ’ ότι ξέρουμε και γνωρίζουμε! Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο μέλλον που γνώρισα και στο παρελθόν! Γιατί και μέσα στο αλλόκοτο παρελθόν βρήκα και ορισμένες πόλεις χτισμένες από Ανθρώπους! Μια ζωή με εξέλιξη, με τεχνολογία! Μια ακόμα απόδειξη πως είτε ζεις στο πριν ή στο μετά ο Άνθρωπος δεν παύει να αγαπά, να μισεί και να εξελίσσεται με θεμέλια τα θέλω του και τις αδηφάγες επιθυμίες του!

5 Ιουν 2019

0 Το αηδόνι του αυτοκράτορα (Κεφάλαιο 3) - "Η γιορτή των γιασεμιών" (Μέρος 1ο)

Τα τύμπανα ήχησαν ακόμη μια φορά, δίνοντας οριστικό τέλος στους εφιάλτες που τον στοίχειωναν όλες αυτές τις νύχτες. Είχε περάσει σχεδόν μήνας από την άφιξή τους και όλα έμοιαζαν εξωπραγματικά. Φυσικά, ο γερο-Λιου αισθανόταν λόρδος σωστός μέσα στο παλάτι. Είχε φαγητό όποτε το απαιτούσε το αχόρταγο στομάχι του, χρυσές καρφίτσες για τα μαλλιά του και ρόμπες υφαντές από το καλύτερο μετάξι, εντυπωσιακά καπέλα για τις εξόδους του και τα κορίτσια που έτρεχαν στην αγκαλιά του τον κρατούσαν ξάγρυπνο κάθε νύχτα. Όντως, ήταν δώρο θεών η παραμονή τους στο παλάτι, μα μονάχα ο γέρος φαινόταν να το διασκεδάζει με την καρδιά του.
            Το παλικάρι ανασήκωσε το σώμα του κι άφησε τα σεντόνια να κυλήσουν από πάνω του καθώς σηκωνόταν. Έτριψε το πρόσωπό του και βημάτισε προς τον καθρέπτη που έστεκε αρχοντικά δίπλα από την πόρτα του δωματίου. Επεξεργάστηκε το είδωλό του. Το σώμα του δεν αποτελούταν πια μονάχα από κόκαλα και λεπτή σάρκα. Η καλή διατροφή σε τούτο το μέρος το είχε αφρατέψει και οι συνεχείς περίπατοι στους κήπους και στους ναούς το είχαν σχηματίσει όμορφα. Έστριψε τον κορμό του μια ή δυο φορές και ύστερα περιεργάστηκε το πρόσωπό του. Οι παλάμες του το πίεσαν και το έτριψαν, διαπιστώνοντας πως το δέρμα είχε γίνει πιο μαλακό και είχε αποκτήσει ένα ζωντανό ρόδινο χρώμα. Τα λακκάκια του δεν ήταν το ίδιο βαθιά, προσδίδοντας έτσι μια νεανική και φρέσκια εικόνα που ταίριαζε με το νεαρό της ηλικίας του. Τα μάτια του είχαν ξεφορτωθεί εκείνη την κουρασμένη κόκκινη απόχρωση, μα οι μαύρες σκιές παρέμεναν ως ένδειξη της βραδινής του ταλαιπωρίας. Όσο για τα μαλλιά του, τα βούρτσισε με τις άκρες των λεπτών δαχτύλων του. Είχαν μακρύνει από την πρώτη μέρα και πλέον χύνονταν σαν ποτάμι στην πλάτη του. Μπορούσε να τα πιάσει ψηλή κοτσίδα και να αποκτήσει μια πιο ευγενική παρουσία. Ακόμα, τα έλαια με τα οποία τα έλουζε κάθε δεύτερη μέρα είχαν προσφέρει μια ακαταμάχητη λάμψη στο καστανό χρώμα τους. Πήρε μια βαθιά ανάσα. Είχε αλλάξει αρκετά. Κάποιοι θα έλεγαν προς το καλύτερο και το έβλεπε και ο ίδιος πλέον. Ο γερο-Λιου με δυσκολία τον αναγνώριζε σε κάθε τους συνάντηση και μερικές φορές, αναθεμάτιζε τον ίδιο που παρασυρόταν και του μιλούσε με όμορφο τρόπο. Η ζωή που έκανε στο παλάτι διέφερε όπως ο χειμώνας με το καλοκαίρι σε σχέση με εκείνη στο μπουρδέλο κι ήταν σαφώς πιο υγιής. Θα έπρεπε να ήταν άμυαλος και ανόητος εάν αποζητούσε να γυρίσει στα παλιά. Όχι. Έπρεπε να ευχαριστεί τους θεούς για αυτό το δώρο.

0 Η εκδίκηση (Διήγημα)




Το σπαθί του καρφώθηκε στη φρεσκοσκαμμένη γη. Μετά έσκυψε, έτσι που η λαβή του ακούμπησε το δεξί του ώμο. Κάτω από το σεληνόφωτο η σιλουέτα του φάνταζε με τεράστιο βράχο. Πίσω του, τα σύννεφα στο χρώμα του ασημιού, παρασέρνονταν από τον μανιασμένο αέρα. Έπιασε μέσα στη χούφτα του λίγο χώμα, το έφερε στο μέτωπο κι άρχισε να κλαίει. Μετά κοίταξε μπροστά του τον μαρμάρινο σταυρό, ο μαρμαράς δεν είχε προλάβει να χαράξει το αγαπημένο όνομα. Ήξερε ότι δε θα το έβλεπε ποτέ του χαραγμένο, ότι ήταν η τελευταία φορά που θα βρισκόταν στη πόλη. Τον περίμενε ή η εξορία ή ο θάνατος. Μετά σηκώθηκε απότομα, έκανε το σημείο του σταυρού κι απομακρύνθηκε από τον τάφο. Λίγα βήματα πιο πέρα τον περίμενε ο υπηρέτης του. Μικρόσωμος και κοκαλιάρης, ίσα που κατάφερνε να συγκρατεί τα άλογα, που ήταν περισσότερο από ποτέ ανήσυχα. 

«Κύριε, δε θα μείνετε άλλο;»

3 Ιουν 2019

0 Συνέντευξη με την Ιφιγένεια Μπακογιάννη

Ένα σπίτι επαρχιακό, που στα σπλάχνα του φιλοξενούσε κάποτε τις ευτυχισμένες στιγμές μίας οικογένειας, βρίσκεται ξαφνικά και απότομα, βυθισμένο στη σιωπή και το σκοτάδι. Ένα σκοτάδι που το στοιχειώνουν εκτός από τις αναμνήσεις του παρελθόντος και πολλά ζοφερά μυστικά. Μυστικά που προκαλούν ανατριχίλα και που αργά ή γρήγορα θα έρθουν στο φως, αναζητώντας την λύτρωση.

2 Ιουν 2019

0 Η Μάγισσα του Αέρα (Κεφάλαιο 30) - Μέρος 3ο

ΜΠΟΝΙ ΤΙΜΠΕΡΛΕΪΚ

«Έστω ότι τα καταφέρνουμε και έρχεται η Μαρί εδώ που θέλουμε να τη φέρουμε. Πώς είμαστε σίγουροι ότι η Μπόνι θα μπορέσει να ενισχύσει επαρκώς ένα ξόρκι δέσμευσης για να την κρατήσει στη θέση της όσο εμείς θα κάνουμε... τι ακριβώς υποτίθεται ότι θα κάνουμε;» ρωτά ο Κρίστοφερ ιδιαιτέρως ανήσυχος.
«Εννοείς αφού βασανίσουμε τη Σκοτεινή Ιέρεια με τον χειρότερο δυνατό τρόπο ώστε να μας αποκαλύψει την κρυψώνα των Πετρών και την τοποθεσία της Μάγισσας τη Γης;» απαντά ο Κα με απόλυτη φυσικότητα, πεταρίζοντας δήθεν αθώα τα πλούσια ματόκλαδά του.
«Εμ... ναι , μάλλον αυτό εννοώ» απαντά ο Κρις κοιτάζοντάς τον με δυσπιστία. Αμφιβάλλω αν αυτός ή και οποιοσδήποτε άλλος από την οικογένεια Χάλιγουελ γνωρίζει στην πραγματικότητα τι θα πει ‘βασανιστήριο’.

0 Παρεκκλίνων φύλακας (Κεφάλαιο 8) - "Σπασμένα φτερά"

Όσοι καταφέρνουν να αγκαλιάσουν τη μοναξιά τους, διαθέτουν δύο.
Όσοι υποφέρουν από το αβάσταχτο βάρος της, έχουν ένα.
Μα υπάρχουν και κάποιοι με φτερά ξεριζωμένα.
Εκείνοι που ένιωσαν μόνοι και αγκάλιασαν τους μοναχικούς.
Εκείνοι που έλαμψαν, αλλά έδωσαν το φως τους.
Τα φτερά δεν προορίζονταν για άλλους.

Οι δράστες τιμωρούνται αδιακρίτως.

Η Έλια έχει δέσει ολόκληρο τον κορμό της Ίντιθ με επιδέσμους και την έχει βοηθήσει να ξαπλώσει στο πλάι. Παρακολουθώ τις σκιές που άλλοτε κρύβουν το χρυσό αποτύπωμα του φωτός από το άνοιγμα της πόρτας και άλλοτε υποχωρούν. Κάθε κίνηση με αναστατώνει. Πιάνω το μέτωπό μου με ιδρωμένες παλάμες και αγανακτώ. Γιατί φοβάμαι να την αντικρύσω; Η Έλια ανοίγει την πόρτα και με προσπερνά με τη ματιά καρφωμένη στο ξύλινο πάτωμα. Επιστρέφει με μεγάλες δρασκελιές. Από το χέρι της κρέμεται μια βρεγμένη πετσέτα, η οποία απλώνει τα χνάρια της με επιμέλεια. Την επόμενη φορά που η έφηβη βγαίνει από το δωμάτιο, με πλησιάζει δειλά. Τοποθετεί τα χέρια πίσω από το λουλουδένιο της φόρεμα και με κοιτάζει με τα μεγάλα και δροσερά της μάτια.
«Σε χρειάζεται» ψιθυρίζει, μια στιγμή πριν εκσφενδονιστεί στον κάτω όροφο.

1 Ιουν 2019

0 Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 2)

Βιολέτα
Περπατούσα στον παγωμένο δρόμο κοιτώντας κάτω χαμένη στις σκέψεις μου, όταν ένιωσα ένα σκούντημα στον ώμο. Ευθύς μου κόπηκε η ανάσα από τον φόβο και κοίταξα διστακτικά πίσω μου έτοιμη να αρχίσω να τρέχω. Όμως τελικά δε χρειάστηκε, επειδή ήταν απλώς το αγόρι με τα γαλανά μάτια και το υπέροχο χαμόγελο που στεκόταν πίσω μου με απολογητικό βλέμμα.

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 3ο - Κεφάλαιο 14)

ΜΕΪΝΛΟΟΥΝ

ΌΛΟ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΑΙΔΟ ΣΙΩΠΗΣΕ. Οι ματιές των αντρών έπεσαν πάνω στον στρατηγό. Στη συνέχεια, οι στρατιώτες έριξαν τις περικεφαλαίες τους στο έδαφος. Η Μία άφησε το σώμα της να πέσει άνευρα στη ράχη του Σάντεν. Δεν της είχε απομείνει αρκετή δύναμη για να τρέξει κοντά του. Άλλωστε, δεν ήταν εκεί πια. Έκλεισε τα μάτια της και άφησε μερικά δάκρυα να κατρακυλήσουν στα μάγουλά της. Προσπάθησε να ανασάνει, αλλά τα αποθέματα αέρα έμοιαζαν να έχουν λιγοστέψει. Ο Εστέφαν δεν άρθρωσε ούτε λέξη. Τότε αντήχησαν τα λόγια του μέσα στο κεφάλι της.
Αν μείνεις θα σου συμβεί κάτι κακό. Και εγώ δε θα κάνω τίποτα για να το αποτρέψω.

24 Μαΐ 2019

0 Η κατάρα του ορφανού - Το πετράδι του Βαλιμάρ (Κεφάλαιο 3)

Η Βέρνια θεωρούταν αναμφισβήτητα η πόλη των χιλίων χρωμάτων και των ποικίλων αρωμάτων. Σε αντίθεση με την μουντή διάθεση του Κλίφγκεϊτ, η Βέρνια ήταν σχεδόν μονίμως ηλιόλουστη και στην ατμόσφαιρά της πλανιόταν πάντοτε η μυρωδιά του φρέσκου, θαλασσινού ανέμου. Οι ακτές της φιλοξενούσαν ποικίλα πλάσματα, όπως τα απόκοσμα και τερατώδη, μη ανθρωποφάγα Τζίραβουντ, τους λεγόμενους θησαυροκυνηγούς και είδος υπο εξαφάνιση, καθώς και ένα υποείδος δελφινιού που ονομαζόταν “κόκκινος δαίμονας”, καθώς από την ράχη του εξείχε αντί για το συνηθισμένο πτερύγιο, ένα κόκκινο κέρατο με το οποίο προκαλούσε ζημιά στα καράβια που πηγαινοέρχονταν στις περιοχές του. Απεχθανόταν την ανθρώπινη παρουσία και ιδιαίτερα την περίοδο του ζευγαρώματος γινόταν ακόμη πιο επιθετικό.

0 Η νύχτα που ο παράδεισος έπεσε (Κεφάλαιο 38) - "The body still remembers" (ΤΕΛΟΣ)


Ολοκλήρωσα το νούμερό μου και κατέβηκα από την πίστα αφήνοντας τους πάντες με το στόμα ανοιχτό. Είχα δώσει την καλύτερη παράστασή μου σήμερα και μπορούσα να το νιώσω. Ένα μεγάλο χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη μου και μπήκα πλημμυρισμένη από ευχαρίστηση στο καμαρίνι μου. Η Ζέλντα βρισκόταν καθισμένη στον καναπέ μου και με περίμενε, όταν άνοιξα την πόρτα. Την κοίταξα καχύποπτα. Δε με επισκεπτόταν σχεδόν ποτέ η υπεύθυνη των φορολογικών του μαγαζιού εμένα. Δεν ήταν ότι είχαμε άσχημες σχέσεις, αλλά δεν την πολυσυμπαθούσα κιόλας. Με κοίταξε με τα ψυχρά μαύρα μάτια της και μου έκανε σήμα να καθίσω. Α, πολύ ευγενική που μου το επέτρεπε στο καμαρίνι μου!

22 Μαΐ 2019

0 Insomnia (Κεφάλαιο 6)

«Μπορεί να απογοητευτείς, αν αποτύχεις, αλλά θα είσαι καταδικασμένος, αν δεν προσπαθήσεις»- Beverly Sills

            Στριφογυρίζω στο κρεβάτι προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου να αφεθεί στα χαλαρωτικά πέπλα του ύπνου που είναι σαν πειρασμός για το διαλυμένο μου σώμα. Δεν μπορώ να κουνηθώ, δεν μπορώ να μιλήσω. Το μόνο που νιώθω είναι ο παλλόμενος πόνος πίσω στον αυχένα μου, εκεί όπου το κοντάρι του δημιουργού μου, κόντεψε να με ψήσει ζωντανή. Τι είδους πόνος είναι αυτός; Τόσο έντονος που μπερδεύει σχεδόν όλες μου τις αισθήσεις.
            Από τη χθεσινή νύχτα δε θυμάμαι και πολλά. Έπειτα από την επίθεση του δημιουργού μου εναντίον μου, το υπόλοιπο βράδυ ήταν σαν να πέρασε σε fast forward μπροστά από τα μάτια μου. Όταν το ρεύμα έψησε κυριολεκτικά τα κυκλώματά μου, ο Τόμας φρόντισε για την ασφάλειά μου. Με πήρε μακριά από το σπίτι μου και με πήγε στο δικό του. Άλλαξε τα μουσκεμένα ρούχα μου με καθαρά και με έβαλε για ύπνο στο κρεβάτι του, σαν να ήμουν κάτι αληθινό, κάτι σημαντικό γι’ αυτόν. Για λίγο ξάπλωσε και εκείνος στο πλάι μου, αλλά δεν κατάφερε να κοιμηθεί. Το περισσότερο βράδυ το πέρασε προσπαθώντας να διορθώσει ό,τι χάλασε.

0 Επικίνδυνες σκιές (Μέρος 3ο - Κεφάλαιο 13)

ΛΕΡΝΙΑΡ

Ο ΑΝΤΡΕ ΕΣΦΥΞΕ ΤΟΝ ΚΑΡΠΟ ΤΗΣ ΆΙΣΛΙΝ. Την κρατούσε δεμένη σε μια καρέκλα, όμως εκείνη συνέχιζε να παλεύει. Είχε πάψει να προσπαθεί να ασκήσει μαγεία, αφότου είχε καταλάβει πως το σχοινί ήταν μαγεμένο. Όσο άγγιζε το δέρμα της, την καθιστούσε ανίκανη να ασκήσει μαγεία. Κι ο Αντρέ είχε σφίξει τόσο το σχοινί, που με τα βίας ανάσαινε. Όλο της το σώμα πονούσε και ήταν μουδιασμένο. Μα όσο κι αν υπέφερε, δε σταματούσε να προσπαθεί να αποδράσει.

19 Μαΐ 2019

0 Χρονικές Παρεμβολές (Κεφάλαιο 28) Οι φύλακες των κόσμων

228 μ.Χ. Αλεξάνδρεια.
Ο Απόλλων, κολλούσε μ’ ένα εργαλείο κάποια κυκλώματα. Πλάι του, η γυναίκα του η Άρτεμις, κοιτούσε τη δουλειά του με ενδιαφέρον.
«Ίσως αύριο το όνομά μας γίνει τρανό σ’ ολόκληρη την αυτοκρατορία! Ο ίδιος ο Καίσαρας θα μας τιμήσει αν η εφεύρεσή μου πετύχει» είπε ο Απόλλων, στην αρχαία Αλεξανδρινή διάλεκτο τής εποχής του.
«Ελπίζω να γίνει έτσι, γιατί είπες πολλά στο Πανεπιστήμιο τής Αλεξάνδρειας, και θα ήταν άσχημο να διαψευσθείς στους μαθητές σου» απάντησε η Άρτεμις.
Κάποια στιγμή, φασαρία ακούστηκε στο δρόμο. Ο Απόλλων και η Άρτεμις, βγήκαν στο παράθυρο.
«Άγριοι άνθρωποι!» είπε με φρίκη η Άρτεμις.

0 Η Μάγισσα του Αέρα (Κεφάλαιο 31) Μέρος 2ο - Εκπαίδευση Ώρα Μηδέν

«Χαίρομαι που το διασκεδάζεις» ακούω τη φωνή της Ρίκα ακριβώς από πίσω μου.
Είναι δυνατόν;
Πριν καν προλάβω να γυρίσω να την κοιτάξω, με έχει ρίξει ήδη κάτω, με την κοιλιά στο χώμα και έχει ακινητοποιήσει τα χέρια μου πίσω από την πλάτη.
Με λίγα λόγια, έφαγα χώμα. Αλλά και μερικές μπουνιές στα πλευρά, έτσι για συνοδευτικό.
«Μα... πώς; Αφού...» ψελλίζω μπερδεμένη τρώγοντας τις άκρες από ‘κανα δυο χορταράκια που βρέθηκαν κάτω από τη μύτη μου.
«Λέγεται αστρική προβολή καλή μου...» μου εξηγεί η Ρίκα και τραβάει τα χέρια μου ακόμα πιο δυνατά, κάνοντάς με να βογγάω από τον πόνο στις αρθρώσεις μου και τους τένοντες. «Ένα από τα μαγικά μου χαρίσματα που πρόσφατα έμαθα να ελέγχω και να αξιοποιώ και με υπερηφάνεια σου ανακοινώνω πως είσαι η πρώτη που το μαθαίνει».

18 Μαΐ 2019

0 Τιμωρημένος και από τους δύο κόσμους (Κεφάλαιο 3) - Λέαινα


Το μικρό κοριτσάκι είχε πεισμώσει, που κανένας από τους δύο δεν ήταν πρόθυμος να την βοηθήσει. Από τον έκπτωτο το περίμενε ότι θα δείλιαζε και θα αρνιόταν σίγουρα, δε καταλάβαινε όμως γιατί ο Σκελετός το απέφευγε.
Βρισκόντουσαν και οι τρεις τους, μέσα στη ξύλινη χωρίς σκεπή καλύβα. Ο έκπτωτος καθόταν στο τραπέζι, κοντά στην πόρτα και κάπνιζε ήρεμος το τσιγάρο του, ρίχνοντας τακτικές ματιές στον σκούρο μπλε ουρανό. Ο Σκελετός περιφερόταν άσκοπα στον χώρο, σαν κάτι να τον ενοχλούσε και η Φρειδερίκη ήταν ξαπλωμένη στο ξύλινο πάτωμα κρατώντας στην αγκαλιά της το σπαθί της, με τα μάτια της να επεξεργάζονται τις σπασμένες σανίδες της οροφής.
«Αύριο θα φτιάξουμε την οροφή». Μίλησε απότομα ο Σκελετός στον έκπτωτο.
«Μπορούμε και τώρα». Του απάντησε εκείνος, ανέκφραστος.
«Είναι νύχτα». Του απάντησε ο Σκελετός. «Αύριο το πρωί».
«Όχι πολύ πρωί, θα ξυπνήσουμε τη φιλοξενούμενη μας». Υπέδειξε την Φρειδερίκη με πλατύ χαμόγελο.
Ο Σκελετός δε μίλησε.
«Μπορώ να βοηθήσω». Προσφέρθηκε το κοριτσάκι.
«Είσαι μικρή για τέτοια». Της απάντησε ο έκπτωτος, σβήνοντας το τσιγάρο του.
Η Φρειδερίκη χτύπησε με δύναμη το πόδι της στο πάτωμα, σπάζοντας τοπικά τα σανίδια, έχασε την ισορροπία της, καταλήγοντας η μισή μέσα.
Ο έκπτωτος πήγε αμέσως κοντά της να τη βοηθήσει. «Είσαι καλά;». Τη ρώτησε. «Πόνεσες;».
«Καλά είμαι». Του απάντησε το κοριτσάκι, κουνώντας το πόδι της.
«Τώρα έχουμε να κάνουμε και το πάτωμα». Φώναξε ο Σκελετός, με τα χέρια του τοποθετημένα στη λεκάνη. «Σε λίγο θα πρέπει να φτιάξουμε από την αρχή, όλη την καλύβα».
«Τι σε έχει πιάσει;». Τον ρώτησε ο έκπτωτος.
«Είναι το μοναδικό μέρος, που μπορούμε να κρυφτούμε». Του απάντησε ο Σκελετός. «Καλό θα ήταν να το διατηρούμε».
               Τότε, ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος, από το πίσω μέρος της καλύβας.
               Η Φρειδερίκη ενστικτωδώς, έβγαλε από τη θήκη το σπαθί της, κρατώντας το σφιχτά με τα δυο της χέρια. Ο έκπτωτος, της έκανε νόημα να παραμείνει ήσυχη, ζητώντας να του δώσει το σπαθί. Εκείνη κούνησε το κεφάλι της αρνητικά. «Μείνε ήσυχη» της ψιθύρισε, μπαίνοντας μπροστά της.
               Ο Σκελετός είχε βγει ήδη έξω, πηγαίνοντας στο πίσω μέρος, εντόπισε ίχνη αίματος.              
               «Τι συμβαίνει;». Ρώτησε σιγανά η Φρειδερίκη, τον έκπτωτο.
«Απλώς μείνε ακίνητη και ήσυχη». Της απάντησε ο έκπτωτος.
               Ο Σκελετός επέστρεψε, στο εσωτερικό της καλύβας. «Έχουμε παρέα» τους είπε.
               «Ποιος είναι;» ρώτησε η Φρειδερίκη.
               Ο έκπτωτος καταλαβαίνοντας ποιος μπορεί να ήταν, βγήκε γρήγορα έξω να δει, με τη Φρειδερίκη να τρέχει από πίσω του.
               Μία μεγάλη λέαινα βαριανάσαινε, ξαπλωμένη πλάγια. Τα πίσω της άκρα ήταν λερωμένα με αίμα, κοντά στο ένα της πλευρό είχε καρφωμένο ένα βέλος.
               Ο έκπτωτος, έσκυψε από πάνω της, εξετάζοντας τα τραύμα. «Είναι άσχημα τραυματισμένη». Συμπέρανε μετά από λίγο. «Βοήθα με να τη μεταφέρουμε μέσα» είπε στον Σκελετό και τη σήκωσαν μαζί.
               Την άφησαν κοντά στην αναμμένη φωτιά. «Πρόσεχε την, μέχρι εγώ να ετοιμάσω, για να φροντίσω τα τραύμα της». Την πρόσταξε, ο έκπτωτος. «Και εσύ έλα μαζί μου, να σου εξηγήσω τι θα κάνουμε» είπε στον Σκελετό και έφυγαν από την καλύβα.
               Η Φρειδερίκη πλησίασε τη πληγωμένη λέαινα, πήρε το κεφάλι της στην αγκαλιά της και το χάιδευε μαλακά και απαλά, εξετάζοντας με προσοχή τα ανοιχτά τραύματα της. Κατάλαβε πως κάποιος την είχε μαχαιρώσει κοντεύοντας μάλιστα να της ανοίξει τη κοιλιά και ότι είχε δεχθεί ακόμη μερικά χτυπήματα από βέλη. Τινάχτηκε ελαφρώς, από τη τρομάρα που πήρε, όταν έκπτωτος κάθισε σχεδόν αθόρυβα δίπλα της αγκαλιά με μία μικρή λεκάνη με νερό.
               «Συνέχισε να τη χαϊδεύεις». Της είπε ήρεμα. «Γενικώς φρόντισε να την κρατάς ήρεμη και ιδιαίτερα φρόντισε να μη κουνηθεί». Της τόνισε στο τέλος.
               Ο έκπτωτος έπλυνε πρώτα όλα τα τραύματα του ζώου και μετά τα έραψε με προσοχή. Ήταν τόσο αδύναμη που δε του αντιστάθηκε, ήταν σχεδόν αναίσθητη.
               «Ζει ακόμη έτσι;». Ρώτησε η Φρειδερίκη, μη μπορώντας να καταλάβει.
               «Είναι αναίσθητη, από την κούραση. Αύριο που θα ξυπνήσει, θα έχει τουλάχιστον τις αισθήσεις της».
               Η Φρειδερίκη συνέχισε να τη χαϊδεύει, απολαμβάνοντας τη ζεστή ανάσα της λέαινας. «Μου κάνει εντύπωση, που δεν έχει μεταμορφωθεί ακόμη». Είπε.
               «Είναι πολύ αδύναμη για αυτό». Της απάντησε ο Σκελετός. «Θα μεταμορφωθεί όταν αποκτήσει, ένα μέρος της δύναμης της. Εξαρτάται κυρίως από την ίδια».
               Για να μην ενοχλούν την λέαινα, κάθισαν έξω από την καλύβα, ώστε να μπορούν να μιλήσουν ελεύθερα.
«Όπως καταλάβατε, την έχουμε βάψει». Τους είπε ο Σκελετός.
«Επειδή ήρθε η Γαριφαλιά να μας δει;». Τον ρώτησε ο έκπτωτος.
«Μη λες το όνομα μίας μάγισσας δυνατά». Του φώναξε ο Σκελετός. «Και δεν ήρθε απλά να μας δει… Βρέθηκε λιπόθυμη έξω από το σπίτι μας».
«Αν τη παρακολουθούσαν, θα είχαν ήδη εμφανιστεί». Απάντησε σοβαρά ο έκπτωτος.
«Μπορεί να είναι κάπου εδώ γύρω, κρυμμένοι και να περιμένουν τη κατάλληλη στιγμή». Του απάντησε ο Σκελετός.
«Για ποιο λόγο να μας επιτεθούν;» τον ρώτησε ο έκπτωτος.
«Σοβαρά μου το ρωτάς αυτό;» τον ρώτησε ο Σκελετός.
«Επιτέλους θα πάψετε να λογομαχείτε; Έχουμε μία πληγωμένη μάγισσα μέσα στη καλύβα, αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να τη προσέχουμε και αν υπάρχει κάποιος εχθρός… Θα τον αντιμετωπίσουμε» είπε η Φρειδερίκη κοιτάζοντας τον Σκελετό.
«Μπορείς να πας να δει τι κάνει;» ζήτησε ευγενικά ο έκπτωτος από τη Φρειδερίκη. Περίμενε πρώτα να απομακρυνθεί τελείως η μικρή και ύστερα μίλησε στον Σκελετό. «Πες μου τώρα».
«Ξέρεις πολύ καλά» απάντησε ο Σκελετός. «Είμαστε μόνοι μας σε όλο αυτό και χρειάζομαι τη δύναμη σου».
               Ο έκπτωτος δε μίλησε άλλο, ρίχνοντας το βλέμμα του στο έδαφος έβγαλε από τη τσέπη να στρίψει ένα τσιγάρο.
               Μέσα στη καλύβα, η Φρειδερίκη είχε κουρνιάσει δίπλα στη Λέαινα. «Νομίζω ότι με πονάει η κοιλιά μου» είπε όταν είδε το κεφάλι του έκπτωτου, πάνω από το δικό της κεφάλι.
 «Έχεις τα…τα γυναικολογικά σου;». Τη ρώτησε εκείνος.
«Δε νομίζω». Απάντησε ο Σκελετός. «Έχεις περίοδο;» τη ρώτησε.
«Όχι» απάντησε και στους δύο. «Όπως επίσης δεν έχω ούτε βυζιά» γκρίνιαξε πιάνοντας το επίπεδο πλέον στήθος της.
«Καλά αυτό δεν είναι τόσο τρομερό» σχολίασε ο έκπτωτος.
«Εγώ δε ξέρω από αυτά» είπε ο Σκελετός.
«Καλά εσύ δεν έχεις γενικότερα την αίσθηση της σάρκας, οπότε δε μετράει η άποψη σου» είπε ο έκπτωτος.
«Δεν έχεις πάει με γυναίκα;» ρώτησε η Φρειδερίκη, τον Σκελετό.
«Με τι προσόντα;» αντέδρασε αμέσως ο έκπτωτος.
«Με το δικό του τρόπο» απάντησε εκείνη, μη τολμώντας να φανταστεί αυτό τον ιδιαίτερο τρόπο ερωτικής συνεύρεσης.
«Δεν υπάρχουν γυναίκες, όπως το εννοείται εσείς. Είμαστε σκελετοί. Κινούμενα κόκαλα». Ξεκίνησε να χορεύει, κουνώντας τα χέρια – ποδιά, βγάζοντας στο τέλος το κεφάλι του και κρατώντας το με το ένα του χέρι. «Τόσο απλό όσο ακούγεται». Μιλούσε κρατώντας το κεφάλι του ψηλά με το ένα του χέρι, ύστερα το τοποθέτησε στη θέση του.
«Και σε τι χρησιμεύεις;» ρώτησε η Φρειδερίκη.
«Είναι ο Χάρος, που θα έρθει να σε πάρει» απάντησε ο έκπτωτος.
               Ο Σκελετός έβγαλε ξανά το κεφάλι του λες και ήταν καπέλο, κάνοντας μία υπόκλιση. «Στις υπηρεσίες σας» είπε επιστρέφοντας το κεφάλι του, στην αρχική του θέση.
               Η Φρειδερίκη είχε μείνει άφωνη. «Έζησα για να το δω και αυτό» σχολίασε ανατριχιάζοντας ολόκληρη.
«Αλήθεια δεν έχεις ξανά δει Σκελετωμένους – Χάροντες;» ρώτησε ο έκπτωτος.
«Όχι. Ο πατέρας μου νομίζω ναι, εγώ δεν έχει τύχει…μέχρι τώρα» είπε κοιτάζοντας τον Σκελετό.
«Μεγάλη μου τιμή, που είμαι ο πρώτος σου» ανταποκρίθηκε ο Σκελετός.
«Αυτό ακούστηκε λίγο παράξενο» σχολίασε ο έκπτωτος.
«Ναι, ήταν κάπως παράξενο» συμφώνησε η Φρειδερίκη. «Εσύ έχεις πάει με γυναίκα;» ρώτησε απότομα η Φρειδερίκη.
«Αν έχει πάει λέει»
«Αλήθεια;» . Η  Φρειδερίκη εντυπωσιάστηκε. «Και δε σου φαίνεται».
«Έχει κρυφές χάρες» είπε ο Σκελετός, παινεύοντας τον φίλο του.
Ο έκπτωτος παρέμενε σιωπηλός, σκαλίζοντας με ένα χοντρό μακρύ ξύλο τη στάχτη της φωτιάς.
«Και τα φτερά;» ρώτησε η Φρειδερίκη.
«Μόνο τα μαγικά πλάσματα μπορούν να τα δουν» απάντησε εκείνος, κοιτάζοντας την βαθιά μέσα στα μάτια.
               Η συγκατοίκηση τους ήταν παράξενη, γιατί ο καθένας τους ξεχωριστά είχε εντελώς διαφορετικές ανάγκες από τον άλλον. Το μόνο κοινό που υπήρχε ήταν ανάμεσα στον Σκελετό και στον έκπτωτο, δε χρειαζόντουσαν ύπνο, λίγη χαλάρωση τους ήταν αρκετή για να ξεκουραστούν.
Ο Σκελετός δεν είχε καμία ανάγκη, ούτε έτρωγε, ούτε έπινε, ούτε κρύωνε, ούτε νύσταζε. Ανέλαβε αρχικά να φτιάξει τη σκεπή που διέλυσε ο έκπτωτος και να την οχυρώσει καλύτερα,  ώστε να διατηρείται τουλάχιστον περισσότερο ζεστή. Διότι πλέον είχαν δύο φιλοξενούμενες, που η μία από τις δύο ήταν και τρομερά λαβωμένη. Έπειτα παραφύλαγε μήπως εμφανιστεί κάποιος εχθρικός ανιχνευτής.
Η Φρειδερίκη μία μέρα στα μέσα του μήνα, αποφάσισε να φύγει με σκοπό να φέρει κάποια βοήθεια και ταυτοχρόνως να ελέγξει εάν υπάρχει τριγύρω κάποιος κρυμμένος εχθρός. Επέστρεψε προς το τέλος, δίχως καμία πληροφόρηση.
Ο έκπτωτος το μόνο που έκανε ήταν να φροντίζει τη λέαινα, εξετάζοντας τακτικά τα τραύματα της και καθαρίζοντας τις πληγές. Καθάριζε τη καλύβα, έλεγχε τη φωτιά στο τζάκι που είχε φτιάξει ο Σκελετός και τις μέρες που έμενε μαζί τους η Φρειδερίκη της έψηνε ότι του έφερνε από το κυνήγι.
Την πρώτη Δεκεμβρίου, η λέαινα συνήλθε πλήρως. Σηκώθηκε από τη θέση της, που ήταν απέναντι ακριβώς από το τζάκι και με αργούς βηματισμούς έφυγε από τη καλύβα, αγνοώντας τους τρεις φύλακες της.
«Θα επιστρέψει;» ρώτησε ο Σκελετός.
«Εάν όντως το θέλει» του απάντησε η Φρειδερίκη.
«Πού πήγε;» τον ρώτησε ο Σκελετός.
«Κάπου, που ξέρει, μόνο η ίδια» απάντησε ο έκπτωτος.
               Μετά από μία μέρα, μία μετρίου αναστήματος γυναίκα, ντυμένη μ’ ένα μαύρο μανδύα, που η φαρδιά μαύρη κουκούλα του κάλυπτε το μισό πρόσωπο της, χτύπησε τη ξύλινη πόρτα της καλύβας.
«Ποια είσαι εσύ;» ρώτησε με επιθετικότητα ο Σκελετός, ανοίγοντας τη πόρτα.   
«Φώναξε μου τον προστάτη» απάντησε εκείνη, με μία ήρεμη απαλή φωνή.
«Δεν υπάρχει κανένας προστάτης εδώ». Ανταποκρίθηκε αμέσως ο Σκελετός, στον ίδιο τόνο με πριν.
«Υπάρχει όμως ένας έκπτωτος» μίλησε εκείνη ατάραχη.
«Ναι, υπάρχει. Τι τον θέλεις;».
«Να του μιλήσω μόνο».
«Πώς σε λένε;»
«Δεν έχω όνομα»
«Λέαινα;» ρώτησε για να βεβαιωθεί. «Γιατί δεν αποκαλύπτεις το πρόσωπο σου σε εμένα, είμαι φίλος».
«Δεν έχω όνομα, ούτε πρόσωπο» απάντησε εκείνη αυστηρά, κρατώντας σφιχτά τη κουκούλα που κάλυπτε το πρόσωπο της.
«Πέρασε μέσα»
Στεκόταν αγέρωχη μπροστά στην είσοδο της καλύβας, έχοντας απέναντι της τους τρεις να τη κοιτάζουν με προσμονή να μιλήσει.
«Κάποιος που εμπιστεύτηκα με πρόδωσε» τους αποκάλυψε με καθαρή φωνή.
«Ποιος τόλμησε να στο κάνει αυτό;». Τη ρώτησε η Φρειδερίκη, με μάτια βουρκωμένα.
«Δεν έχει καμία σημασία για εσάς» απάντησε η γυναίκα.
«Έχει». Μίλησε ο Σκελετός. «Αν προδώσει και εμάς».
«Τότε θα έχουμε έναν κοινό εχθρό» απάντησε με άνεση η γυναίκα.
«Για να μη μας το λέει, πάει να πει ότι δεν έχουμε» ψιθύρισε ο έκπτωτος στον Σκελετό.
«Για να το λες εσύ, θα ξέρεις καλύτερα» ανταποκρίθηκε ο Σκελετός.
«Μάλλον έχουν χάσει τα ίχνη μου, όχι για πολύ όμως. Όσο έτρεχα να διαφύγω, μπόρεσα να μεταμορφωθώ τρεις φορές, ώσπου έχασα τελείως τις δυνάμεις μου. Με το ζόρι, έφτασα έως τη καλύβα σας. Λίγο ακόμα και θα έμενα λιπόθυμη, έξω από κάποια έρημη σπήλια».
«Οπότε αυτό που μένει, είναι να αρχίζουμε και εμείς να τρέχουμε» είπε ο Σκελετός, νευριασμένα.
«Ναι». Συμφώνησε γρήγορα η μάγισσα. «Για αυτό επέστρεψα, να σας ειδοποιήσω».
«Καλύτερα να μη γυρνούσες καθόλου» είπε ο Σκελετός. «Έκανες τη κατάσταση χειρότερη».
«Δε νομίζω να ήταν καλή, έτσι και αλλιώς». Μίλησε ο έκπτωτος. 
Η μάγισσα κοίταξε τον έκπτωτο, δείχνοντας να συμφωνεί μαζί του. «Θα περάσετε τις Πύλες…» ξεκίνησε να τος λέει.
«Ποιες πύλες;» ρώτησε ο έκπτωτος, νιώθοντας όλη τη ραχοκοκαλιά του να ανατριχιάζει.
«Αδύνατον, να το κάνουμε αυτό. Είναι πολύ επικίνδυνο. Θα ταράξουμε τα Πνεύματα» της είπε ο Σκελετός.
«Θα μεταβείτε αρχικά στο Κόσμο της Αιώρας, μετά θα σας καθοδηγήσει ο Αίολος». Συνέχισε να εξηγεί η μάγισσα. «Τα έχω κανονίσει όλα». 
«Δηλαδή;» τη ρώτησε ο έκπτωτος.
«Πρώτα από όλα, θα κατεβείτε στην Πόλη, εκεί θα συναντήσετε τον Έκτορα. Είναι ένας πολύ καλός μου φίλος και το κλειδί των Πυλών».
«Δεν είναι λίγο επικίνδυνο, να πάμε μέσα από την Πόλη;» ρώτησε ο έκπτωτος.
«Όχι και τόσο» απάντησε. «Ακόμα και αν σας ακολουθήσει κάποιος, δε θα τολμήσει να σας επιτεθεί μέσα στην Πόλη. Η κατάσταση, η αλήθεια είναι, ότι είναι κρίσιμη, ο πόλεμος τολμώ να πω βρίσκεται στις αρχές του. Αλλά ακόμα δεν το διακινδυνεύουν να αποκαλυφθούν στους Ανθρώπους».
«Εσύ δε θα έρθεις μαζί μας;» ρώτησε ο έκπτωτος.
«Πρώτα οφείλω να ενημερώσω τις αδελφές μου, ότι είμαι ζωντανή και φυσικά να τις προειδοποιήσω για τον κίνδυνο που πλησιάζει. Ο Έκτορας θα σας βοηθήσει πολύ. Μην ανησυχείτε».
«Δε θα είσαι καθόλου μαζί μας;». Συνέχισε να τη ρωτάει ο έκπτωτος.
«Θα είμαι μαζί σας, όταν επιστρέψετε» απάντησε η μάγισσα. «Πίστεψε με, αφότου καταφέρετε να περάσετε τη Πύλη, θα είστε περισσότερο ασφαλείς. Όσο παραμένετε εδώ, υπάρχει πρόβλημα».
Ο έκπτωτος γύρισε το βλέμμα του στον Σκελετό, περιμένοντας την αντίδραση του.
«Δε συμφωνώ» είπε ο Σκελετός.
«Και τι προτείνεις να κάνουμε;» τον ρώτησε η Φρειδερίκη.
«Κάτι θα σκεφτούμε» της απάντησε ο Σκελετός.
«Δε μένει πολύς χρόνος» είπε η μάγισσα.
«Πεινάς;». Ρώτησε τη Φρειδερίκη, ο έκπτωτος.
«Λίγο ναι» αποκρίθηκε.
«Να σου μαγειρέψω;».
«Προλαβαίνουμε;». Ρώτησε κοιτάζοντας τη μάγισσα και μετά τον Σκελετό.
«Εάν είναι ένα σύντομο γεύμα…ναι» απάντησε η μάγισσα.

               Τελικά της έβρασε πατάτες, που τις είχε φέρει η ίδια από την Πόλη, μία μέρα που ήθελε να φάει κοτόπουλο με κάτι για συνοδευτικό. Έφαγε δυο – τρεις, πολύ γρήγορα, σχεδόν αμάσητες τις κατέβασε και τις υπόλοιπες, τις πήρε μαζί της.
               «Είμαι έτοιμη για πόλεμο». Δήλωσε περήφανα, καθώς ο έκπτωτος της έδενε ένα πανί στη πλάτη της, που είχε μέσα τις βραστές πατάτες.
               «Εγώ για περιπέτεια» αποκρίθηκε ο Σκελετός. «Δηλώνω ειρηνιστής».
«Κανονικά αυτό που κάνεις, είναι αντιεπαγγελματικό» είπε εκείνη. «Ο πόλεμος σου προσφέρει πελάτες».
               «Υπό αυτή την έννοια, θα συμφωνούσα… αλλά δεν είναι ακριβώς δουλειά… Είναι όπως εσύ είσαι Κυνηγός». Της απάντησε ο Σκελετός.
               «Μην κωλυσιεργείτε» τόνισε η μάγισσα, που έκατσε να φάει και εκείνη. «Απλώστε τα χέρια σας» τους είπε λίγο πριν φύγουν. «Αυτά, θα σας διευκολύνουν…» τους είπε ενώ περνούσε στους καρπούς του έκπτωτου και της Φρειδερίκης, δύο δερμάτινα βραχιόλια.
«Εγώ δεν έχω;» ρώτησε με παράπονο, ο Σκελετός.
«Αφού εσύ δε ζεις καν» αντέδρασε η Φρειδερίκη.
Και η περιπέτεια τους, μόλις ξεκίνησε.


Κωνσταντίνα Τομπουλίδου