Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

8 Φεβ 2016

0 Σκιές (Κεφάλαιο 5)

Το τελευταίο πράγμα που πρόλαβα να δω ήταν τα μελί της μάτια να με κοιτάζουν με το βλέμμα του περήφανου στρατιώτη που πέφτει στη μάχη. Έκανα να την κλείσω στα χέρια μου, αλλά κατέληξα να αγκαλιάζω το κενό. Πού μπορεί να την πήγαν; Τι είχαν σκοπό να της κάνουν εκεί;
Η καρδιά μου φτερούγισε στη σκέψη ότι μπορεί να της συμβεί κάτι κακό, αν δεν της είχε συμβεί ήδη δηλαδή. Δεν ξέρω, μπορεί τώρα να έγινε μία απ' αυτούς.
Η ατμόσφαιρα ήταν κρύα και υγρή. Το σημείο που στέκονταν μύριζε θάνατο και εγώ απλά έμεινα εκεί να βυθίζω το βλέμμα μου στην άσφαλτο περιμένοντας να μου έρθει μια ένδειξη ή έστω μια ιδέα για το πως να φερθώ. Πέρασαν από μπροστά μου όλες οι ωραίες στιγμές που περάσαμε αυτές τις λίγες ώρες που την γνώριζα.
Ώρες; Μα πώς; Νιώθω σαν να την ξέρω μια ολόκληρη ζωή. Μου είχε ξυπνήσει συναισθήματα μητέρας προς κόρη ή αδελφής προς αδελφή. Αυτό το κορίτσι ήταν περίεργο και το πως στο καλό τους έβλεπε κι αυτή, δεν μπορούσα να το καταλάβω.  Η πρώτη Σκιά που μου εμφανίστηκε είπε ξεκάθαρα ότι μόνο εγώ μπορώ και τους βλέπω κι ότι δεν πρόκειται να πάθει κακό κανείς! Τουλάχιστον όσο δεν θα έλεγα σε κανέναν για την ύπαρξή τους. Αυτό πρέπει να ήταν! Η Μυρτώ με κάποιον τρόπο πρέπει να παραβίασε αυτόν τον κανόνα. 
Η κόρνα του αυτοκινήτου που βρισκόταν μπροστά μου με έβγαλε απότομα απ' τους συλλογισμούς μου και μόνο τότε θυμήθηκα ότι στέκομαι στη μέση του δρόμου. Κατευθύνθηκα προς το σπίτι περπατώντας μηχανικά, ενώ αγωνιζόμουν να κρατήσω τη σκέψη μου συγκεντρωμένη.
Σωριάστηκα στον καναπέ και πίεσα το κεφάλι μου τόσο δυνατά με τα χέρια μου, σα να προσπαθούσα να το στύψω, που ακόμα κι όταν το άφησα, εξακολουθούσα να νιώθω το σφυγμό μου σαν χτύπημα από σφυρί. Δεν μπορεί να μην θυμάμαι! Μου είπε τι γίνεται στην περίπτωση που καταπατηθεί ο κανόνας. Όμως δεν μπορώ με τίποτα να επαναφέρω τα λόγια του στο μυαλό μου. Δάκρυα άρχισαν να υγραίνουν τα μάτια μου και ξέσπασα σε λυγμούς. Αισθάνομαι εντελώς ανήμπορη να την βοηθήσω και ξέρω ότι είμαι η μόνη που μπορώ. Είχα τόσον καιρό να κλάψω, έχω σχεδόν ξεχάσει πώς είναι να νοιάζεσαι για κάποιον, ν' ανησυχείς. 

Άνοιξα τα μάτια μου απότομα και κοίταξα το ρολόι. Έντεκα. Μα πώς με πήρε ο ύπνος; Εδώ ο κόσμος καίγεται κι εγώ κοιμάμαι. Τινάχτηκα απ' τον καναπέ και άρχισα να ψάχνω στην τεράστια βιβλιοθήκη ένα παλιό βιβλίο με ξόρκια. Πού να το είχα βάλει; Έψαξα όλα τα ράφια, ανακάτεψα σκονισμένες σημειώσεις, κατέβασα μέχρι και κούτες απ' το πατάρι, αλλά το βιβλίο άφαντο. Άνοιξε η γη και το κατάπιε. Και τότε θυμήθηκα˙ το είχα αφήσει στο παλιό εξοχικό στο χωριό του Στέφανου. Δεν ξέρω καν τι απέγινε εκείνο το σπίτι. Το πούλησε; Το γκρέμισε; Το νοίκιασε; Πώς θα μπω; Με τι πρόφαση θα του ανοίξω το θέμα; Ίσα ίσα ένα καλημέρα λέμε πια ή το πολύ πολύ να συζητήσουμε κάτι για το γραφείο. Αν και παρ' όλο που το έχουμε μαζί, σπάνια βρισκόμαστε, εξάλλου δουλεύουμε διαφορετικές υποθέσεις. Όλα εναντίον μου, αλλά δεν έχω συνηθίσει να λέω όχι στα δύσκολα, ειδικά όταν πρόκειται για θέματα ζωής και θανάτου. 

Αργυρώ- Μέδουσα Βένιου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου