Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

14 Φεβ 2016

0 Σκιές (Κεφάλαιο 6) Εξηγήσεις

Φρεσκαρίστηκα πρόχειρα και ξεχύθηκα στον δρόμο να βρω ταξί για το σπίτι του Στέφανου. Δεν έχω χρόνο ούτε για τηλέφωνα ούτε για να παρκάρω και να ξεπαρκάρω. Έδωσα τη διεύθυνση στον οδηγό, ενώ προσπαθούσα να μαντέψω αν με πέρασε για τρελή ή κυνηγημένη έτσι φουριόζα που μπήκα.
Βυθίστηκα στο κάθισμα και άρχισα να σκέφτομαι το τι θα έλεγα. Σίγουρα πάντως όχι την αλήθεια. Έπρεπε να το παρουσιάσω χαλαρά, σαν μια επίσκεψη ρουτίνας. Τάχα πήγα να τον ρωτήσω για το σπίτι, γιατί κάποιος γνωστός μου ενδιαφέρεται να το αγοράσει. Ή μήπως να πω ότι όντως έχω ξεχάσει εκεί ένα βιβλίο; Όχι όχι, όσα λιγότερα ξέρει τόσο το καλύτερο. 
"Είναι πέντε και τριάντα", η φωνή του ταξιτζή με έβγαλε απ' τις σκέψεις μου. Ήμουν τόσο απορροφημένη που δεν κατάλαβα πότε φτάσαμε.
Η σιδερένια πόρτα του κήπου έτριξε και στο βάθος ακουγόταν το αυτόματο πότισμα, όλα όπως τα είχα αφήσει. Εκτός απ' αυτήν...
"Δανάη! Τι κάνεις; Πώς κι από δω;", τσίριξε η ξινή γκομενίτσα του Στέφανου, καθώς διέκοψε για λίγο το κλάδεμα των φυτών. Μα τι της βρήκε;
"Όλα καλά Αλεξάνδρα μου, τον Στέφανο ψάχνω, είναι εδώ;"
"Είσαι τυχερή, είναι μία απ' τις μέρες που δουλεύει στο σπίτι", είπε σηκώνοντας το παραβγαλμένο φρύδι της.
Την αγνόησα και προχώρησα βιαστικά προς τα μέσα. Όπως το 'χα προβλέψει και μέσα η διακόσμηση είχε μείνει ίδια. Η ίδια ταπετσαρία που είχαμε διαλέξει με τον Στέφανο, οι αντίκες, οι ξύλινοι καναπέδες, ακόμα και τα μικρά πορτατίφ που είχαμε βάλει εδώ κι εκεί γιατί πάντα μου άρεσαν οι μικροί φωτισμοί, ειδικά όταν διάβαζα κάποιο βιβλίο. Αυτή η γυναίκα -ή μήπως να πω κοπελίτσα καλύτερα- ήταν εντελώς άβουλη και άγουστη, που δεν θα μπορούσε να αναλάβει κάτι τόσο υπεύθυνο όσο η διαρρύθμιση ενός σπιτιού. Πήρα μια βαθιά ανάσα, καθώς έφτασα έξω απ' την πόρτα του γραφείου και χτύπησα αποφασιστικά.
"Παρακαλώ", η ίδια βαριά φωνή.
Μπήκα κι έκλεισα την πόρτα χωρίς να μιλήσω. Δεν με είχε δει ακόμα.
"Γειά σου Στέφανε".
Σηκώνοντας αργά το κεφάλι και κοιτάζοντάς με στα μάτια, δηλώνοντας έτσι την έκπληξή του μου έγνεψε να καθίσω.
"Ποιός καλός άνεμος σε έφερε εδώ;" 
"Όπως το είπες, καλός!" χαμογέλασα προσπαθώντας να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα. Απέτυχα παταγωδώς "...ξέρεις, ήθελα να σε ρωτήσω κάποια πράγματα όσον αφορά το εξοχικό. Όπως θα θυμάσαι, φαντάζομαι, δεν διεκδίκησα τίποτα απ' την περιουσία σου μετά το διαζύγιο, αλλά το συγκεκριμένο σπίτι το αγαπάω πολύ."
"Ναι, θυμάμαι"
"Ωραία. Θα ήθελα αν είναι δυνατόν να μου παραχωρήσεις τον χώρο για μερικές μέρες, αν σου είναι εύκολο. Δουλεύω μια πολύ σημαντική υπόθεση και χρειάζομαι ηρεμία και ξεκούραση. Εκεί πιστεύω είναι το ιδανικό μέρος για να συγκεντρωθώ, ενώ παράλληλα θα χαλαρώνω. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω..."
"Φυσικά...", απάντησε κι αμέσως ένιωσα ένα φτερούγισμα, καθώς ένα αμυδρό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό μου. "...φυσικά και θα στο έδινα αν μπορούσα"
Μονομιάς έσβησαν όλα από μπροστά μου.
"Τι εννοείς;"
"Εννοώ ότι δεν μπορώ να στο δώσω, το πούλησα. Αν παρ' όλ' αυτά, αν θέλεις τόσο πολύ να δουλέψεις εκεί, μπορώ να κανονίσω να σου βρούμε ένα σπιτάκι εκεί κοντά."
"Όχι όχι δεν χρειάζεται...", μεσολάβησε μια μεγάλη παύση κι ύστερα θυμήθηκα ότι έπρεπε να κρατήσω την ψυχραιμία μου για να μην καταλάβει κάτι. "...και τα πράγματα που είχε μέσα;"
"Είναι όλα τακτοποιημένα σε κούτες στο πατάρι, νομίζω έχω αυτό που ψάχνεις.", είπε ανοίγοντας το συρτάρι του γραφείου του. Πήρε κάτι από μέσα και το ακούμπησε απαλά μπροστά μου. Το βιβλίο μου.
Χαμογέλασα λοξά και τον ευχαρίστησα αφήνοντας να μου φύγει ένα γελάκι. "Είσαι υπέροχος!", τον φίλησα στο μάγουλο, πήρα το βιβλίο και έφυγα. Δεν ρώτησε τίποτα- διακριτικός όπως πάντα. Στην πόρτα συνάντησα την ξινή, αλλά ούτε καν γύρισα να την κοιτάξω.

Επόμενο βήμα: Το ξόρκι.

Αργυρώ- Μέδουσα Βένιου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου