Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

11 Φεβ 2016

0 Game of Shadows (Κεφάλαιο 26) "Τα Ταρώ"


«Μυστικοί πράκτορες;» είπε η Κίμπερλι
«Ναι» απάντησε ο Τζάκσον μονολεκτικά «Αυτός είναι άσσος στο να εξιχνιάζει μυστήρια...  Είναι ο καλύτερος..» συνέχισε να μιλάει για μένα με θαυμασμό... Δεν ήξερα πως με είχε τόσο ψηλά τελικά...
«Λοιπόν, εμείς όπως βλέπε είμαστε εδώ για να σας βοηθήσουμε...» διέκοψα τον Τζάκσον... Δεν είχαμε χρόνο για χάσιμο. « Αυτή είναι η αποστολή μας και απόψε θα δώσουμε ένα τέλος... Πρέπει επιτέλους να τελειώσει αυτό το σαδιστικό παιχνίδι. Γι’ αυτό ακούστε προσεκτικά τα λόγια μου.» αποκρίθηκα και τους κοίταξα με σοβαρότητα. 
«Δηλαδή από την αρχή ξέρατε ποιοι είμαστε και ... Και γενικά τα πάντα για εμάς;»  αναρωτήθηκε ο Τόμας και με κοίταξε με ένα βλέμμα δα να μου απεύθυνε αποκλειστικά το λόγω.
«Δεν έχει σημασία... Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι οι Ιχθείς... Εκεί πρέπει να επικεντρωθούμε...» απάντησα 
«Συμφωνώ...» πρόσθεσε ο Τζάκσον και έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου
«Πιο είναι το σχέδιο σου;» αποκρίθηκε η Έρρικα και με κοίταξε με αυτά τα καταπράσινα μάτια.
«Δεν έχουμε αρκετά στοιχεία για να τους στριμώξουμε ακόμα, άρα.. Πρέπει να συνεχίσουμε το ψάξιμο» ξεστόμισα μ’ αυτός δεν ήταν πραγματικά ο στόχος μου. 
 «Δε μπορούμε απλά να μιλήσουμε στην αστυνομία για όλο αυτό; Έτσι θα τελειώνουμε μια και καλή... Δεν αντέχω άλλες απώλειες..»
«Τι λες Τόμας; Πας καλά; Μήπως ξέχασες τι συνέβη την τελευταία φορά;» αποκρίθηκε η Έρρικα με ψηλό τόνο... «Ακόμα και η αστυνομία είναι με το μέρος τους... Είναι οργανωμένοι δεν το βλέπεις;»
 «Για να το λες εσύ κάτι καλύτερο θα γνωρίζεις, αφού συνεργάστηκες  και μαζί τους..» τα λόγια του σαν αιχμηρό ξίφος κατευθύνθηκαν με στόχο την Έρρικα.
«Τέλος η λογομαχία ... Αρκετά. Πρέπει να βρούμε περισσότερα στοιχεία..»
«Για να καταλάβω... θες με λίγα λόγια να πάμε ξανά εκεί κάτω για περισσότερα στοιχεία έτσι;» ξεφούρνισε ο Τόμας γεμάτος σκέψεις.
«Ακριβώς , αν και..»
«Αν και τι Ντέρεκ;» αποκρίθηκε η Έρρικα
Δίσταζα να μιλήσω να πω το οτιδήποτε..
«Ντέρεκ;» ξεστόμισε και ο Τζάκσον με ένα έντονο βλέμμα
Μπορεί να είπα τέλος τα μυστικά αλλά .... Μάλλον δεν το εννοούσα.
«Λοιπόν, Τζάκσον ξέρεις τι πρέπει να κάνεις... Όσο για τους υπόλοιπους να θυμάστε πως θα είμαστε οπλισμένοι»
«Ο, οπλισμένοι;» ξεστόμισε τραυλίζοντας ο Τόμας
«Για μένα και τον εαυτό του έλεγε.» πρόσθεσε ο Τζάκσον
Ενώ ο Τόμας πήρε μια ανάσα ανακούφισης
«Από μας ... Δε, δε θα ζητήσεις κάτι;» αναρωτήθηκε η Κίμ
«Απλά να προσέχετε... Μαζί θα ψάξουμε, γιατί τώρα πια είμαστε μια ομάδα...Απλά ότι και να συμβεί εμείς θα είμαστε οπλισμένοι για να σας προστατεύσουμε... Αλλά και για να σκοτώσουμε αν χρειαστεί»
«Τρομακτικό ακούγετε… Και αυτό που λες συνέχεια με βάζει σε υποψίες..» ξεστόμισε η Έρρικα
«Εσύ μη μιλάς καλύτερα» απάντησα με έντονο βλέμμα
«Εδώ θα συμφωνήσω με τον προλαλήσαντα!» 
«Δεν σε ρωτήσαμε Τόμας..» αποκρίθηκα
«Τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε Ντέρεκ;» αναρωτήθηκε η Κίμ
« Είπαμε τι ακριβώς..»
«Όχι δεν είπαμε εσύ είπες..» πρόσθεσε ο Τόμας
«Λοιπόν αρκετά! Ότι είχαμε να πούμε το είπαμε... Απόψε θα συναντηθούμε στην απαγορευμένη πλευρά.. Δώδεκα να είστε εκεί.» τα λόγια μου ήταν αρκετά κοφτά και το θέμα είχε τελειώσει... « Και Τζακσον.. Κανόνισε τις κάμερες.»  Αυτός μου έγνεψε καταφατικά και έφυγε έτοιμος να ξεκινήσει τη δουλεία ενώ οι υπόλοιποι με κοίταζαν με ένα βλέμμα δισταγμού... Και έπειτα τα βήματα τους ήχησαν προς την πόρτα.
   Το πραγματικό  σχέδιο που είχα στο μυαλό μου θα το πω μόνο στον Τζάκσον αλλά όχι τώρα... Ελπίζω αυτό το σχέδιο να πετύχει γιατί αν όχι... Τότε ίσως να είναι το τέλος.
 Λίγη ώρα αργότερα ξεπρόβαλα έξω από το δωμάτιο μου με τα αθλητικά μου ρούχα έτοιμος για τρέξιμο... ίσως και το τελευταίο μου... 
   Ποιος είπε πως η αλήθεια είναι εύκολη επιλογή; Πως αν την μάθεις είναι η εύκολη λύση του προβλήματος, ποιος;  Και ενώ για άλλη μια φορά βρέθηκα στο δικό μου γυάλινο κόσμο περιτριγυρισμένος από σκοτεινές σκέψεις άκουσα τα βήματα της.... Μάλλον είχε καταλάβει πως δεν πήγαινα για τρέξιμο στ’ αλήθεια...  Κρύφτηκα πίσω  από τα δέντρα ενώ αυτή πλησίασε λαχανιασμένη κοιτώντας τριγύρω.. 
Έρρικα
«Τον είχα χάσει... Αυτός κάτι διαφορετικό σχεδίαζε.... Γι’ αυτό τον ακολούθησα...Μα τώρα δεν ήταν πουθενά είχα χάσει τα ίχνη του... Κοντοστάθηκα δίπλα σε ένα δέντρο και ακούμπησα το χέρι μου σ’ αυτό λαχανιασμένη. Τότε άκουσα ένα ήχο ανάμεσα σε κάτι θάμνους απέναντι μου .... Το βλέμμα μου καρφώθηκε εκεί και δισταχτικά άρχισα να πλησιάζω όταν ξαφνικά κάποιος μου άρπαξε το χέρι.»
«Μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί διάολο με παρακολουθείς:» αποκρίθηκα και την κοίταξα αγριεμένος
Έρρικα
«Με τρόμαξε εκείνο το άγριο κοφτό αλλά ταυτόχρονα γοητευτικό του βλέμμα... Έχασα τα λόγια μου δεν ήξερα τι να απαντήσω... Τον κοιτούσα σαν χαζή στα μάτια. »
«Θα μου πεις;» 
«Αν αφήσεις το χέρι μου ίσως σου απαντήσω..»
«Τι θες ρε κορίτσι μου;»
«Με πονάς»
«Κι εσύ μου σπας τα νεύρα ...Θα μου πεις τι διάολο θέλεις;»
«Τι σχεδιάζεις Ντέρεκ; Μήπως είσαι μαζί τους;»
«Δε μου λες πας καλά; Εγώ, δεν είμαι εσύ! Δεν είμαι προδότης ..» 
«Πάψε..» αποκρίθηκε θυμωμένη
«Μπα; Η μικρή θύμωσε;»
«Ναι  τους πρόδωσα αλλά το μετάνιωσα....Και θα το μετανιώνω μια ζωή.»
 «Λοιπόν... Τέρμα το δράμα... Αρκετά, φύγε τώρα..» της άφησα το χέρι απότομα 
«Δεν είμαι σκυλί να μου δίνεις διαταγές!»
Βαριαστέναξα... δεν ήθελα να συνεχίσω τη κουβέντα, έπρεπε να βάλω ο σχέδιο μου σε εφαρμογή και δε θα άφηνα κανένα να μου αποσπάσει την προσοχή.
«Ωραία φεύγω εγώ τότε..»
 Κι εκεί που έκανα ένα βήμα για να προχωρήσω προς τον προορισμό μου άκουσα βήματα και σταμάτησα απότομα...
«Γιατί σταμάτησες» ξεστόμισε και με πλησίασε ενώ εγώ της έκοψα το δρρόμο με το χέρι μου.. Με κοίταξε με απορία 
«Ποιος είναι εκεί;» ξεφούρνισα και ένας κουρελιασμένος βρόμικος άνδρας ξεπρόβαλε ανάμεσα από τους θάμνους.
Δεν θα πως ψέματα το πρόσωπο του ήταν λιγάκι τρομαχτικό... Ίσως να έφταιγε το ψεύτικογυάλινο μάτι που είχε... 
Ξαφνικά άρχισε να πλησιάζει προς το μέρος μας
 «Μη πλησιάζεις» του ξεστόμισα μα δε με άκουσε... Για την ακρίβεια δεν μου έδωσε σημασία
 «Επιλέξτε μια κάρτα»
«Ε;» αποκρίθηκα
«Ο Διάβολος.....» ξεστόμισε και μας έδειξε ένα χαρτί από την τράπουλα του
«Τι λέει;» αποκρίθηκε η Έρρικα ενώ εκείνος συνέχισε να πλησιάζει μέχρι που ξαφνικά ήρθε τόσο κοντά που άρπαξε τα χέρια και των δύο μας... Το βλέμμα του αμέσως άλλαξε... Ήταν ανατριχιαστικό , χαμήλωσε το κεφάλι και άφησε τα χέρια μας... 
  « Μη τρομάζετε... Είμαι σίγουρος πως θέλετε να μάθετε το μέλλον σας... Διαλέξτε κάρτα...»  συνέχισε να λέει... 
«Αχ..» αποκρίθηκα και επέλεξα κάρτα
«Ακόμα μία» είπε
Και τότε άρχισε να μας εξηγεί  
«Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ αντιπροσωπεύει το παρελθόν σας... Μια θυελλώδης κατάσταση που σημάδεψε τα βήματα σας μέχρι τώρα»
«Ο ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΣ συμβολίζει το  Παρόν σας....  Η κάρτα του κρεμασμένου δείχνει  εξαπάτηση, προδοσία κι απογοήτευση.... Να θυμάστε πως κάθε προδοσία ξεκινά με  τυφλή εμπιστοσύνη. Έτσι ξεκίνησε και η δική σας»
Τον κοίταξα γεμάτος απορία 
« ΘΑΝΑΤΟΣ.... Το Μέλλον σας αντιπροσωπεύει ο θάνατος..» γύρισε προς το μέρος μας  την προτελευταία κάρτα του
Η Έρρικα τρόμαξε..
«Μη φοβάσαι μικρή... Ο Θάνατος στα ταρώ δεν σημαίνει απαραίτητα σωματικός θάνατος ... Μπορεί να είναι το τέλος ενός κύκλου  και η αρχή ενός νέου. Το παρόν πεθαίνει και έτσι δίνει την ευκαιρία να γεννηθεί το μέλλον. Και μάλλον για εσάς αυτό ισχύει ή καλύτερα αυτό θα συμβεί...» τα λόγια του έμοιαζαν με προφητεία. 
  Η Έρρικα κι εγώ κοιταχτήκαμε απορημένοι ενώ αυτός συνέχισε να μιλάει... Έπειτα άρπαξε ένα ακόμα χαρτί από την τράπουλα του  και μετά από λίγα δευτερόλεπτα μας κοίταξε ξανά με μια έντονη μυστηριώδη ματιά.
«ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ» ξεστόμισε « Η Τελική σας κάρτα δείχνει τη δικαιοσύνη... Η Ισορροπία, ανταμοιβή και δικαίωση στις υποθέσεις φέρνει αυτή η κάρτα . Η αποκάλυψη ενός μεγάλου μυστικού θα σας βγάλει από τα μπερδέματα και πλέον θα ξέρετε καλά που βαδίζετε! Αυτό θα είναι το δικό σας τέλος… » είπε τα τελευταία του λόγια και προχώρησε ανενόχλητος ενώ μας άφησε άναυδους...
«Τι ήταν τώρα αυτό;» 
«Δε ξέρω...» απάντησα ενώ τον κοιτούσα να αποχωρεί
«Αυτά που... Που μας είπε, αν είναι αλήθεια;»
«Δε ξέρω Έρρικα αλλά εγώ δεν πιστεύω σε τέτοια πράγματα... Όπως και να έχει, πρέπει να φύγεις θα τα πούμε απόψε και μη διανοηθείς να με ακολουθήσεις...» ξεστόμισα και έφυγα γεμάτος σκέψεις.... Η καλύτερα βυθισμένος στις σκέψεις…  
  Κι αν όντως τα ταρώ λένε το μέλλον μήπως πρέπει τελικά να το αλλάξουμε αν αυτό δεν είναι καλό;  Κι αν πάλι είναι καλύτερα να μη γνωρίζεις τι θα συμβεί για να μην αποκτάς αμφιβολίες και περισσότερες ερωτήσεις…  Καμιά φορά λένε πως ότι είναι να γίνει θα γίνει, ότι κι αν κάνεις εσύ για να το σταματήσεις…. Αυτό που είπε για το παρόν, ‘Ο ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΣ’ όπως το αποκάλεσε…. Αν όντως  συμβολίζει το  παρόν μας, αυτό που ζούμε τώρα τότε… Τότε ίσως απόψε κάποιος μας προδώσει αφού σύμφωνα με τα λόγια του η συγκεκριμένη   κάρτα δείχνει  εξαπάτηση, προδοσία κι απογοήτευση....  Και αυτό που ανέφερε  ‘κάθε προδοσία ξεκινά με  τυφλή εμπιστοσύνη,  Έτσι ξεκίνησε και η δική σας’ …. Ποιος μπορεί να γίνει τώρα ο προδότης και γιατί;  Πολύ φοβάμαι πως κάτι κακό θα συμβεί, ότι κι αν γίνει όμως εγώ θα βάλω το σχέδιο μου σε εφαρμογή ακόμα κι αν αυτό απαιτεί τον δικό μου θάνατο…  Γιατί την ομάδα μου δεν θα την βλάψει κανείς…  Ναι είμαι παράξενος και έχω  λάθη στη ζωή μου όμως όταν αφορά άλλες ζωές και κυρίως αθώες τότε θα κάνω τα πάντα για να αποδώσω δικαιοσύνη με όποιο κόστος…  Και σ’ αυτό το μυστήριο πρέπει επιτέλους να αποδοθεί δικαιοσύνη για όλα τα άτομα που χάθηκαν από τα τρομερά και αδίστακτα χέρια τους.   Αλλά και για μας που υπήρξαμε και μάλλον είμαστε ακόμα θύματα τους…  Πρέπει επιτέλους να ξεμπροστιάσουμε αυτά τα τέρατα… Αυτές τις ανελέητες σκιές που λέγονται Ιχθείς…  Τέρμα τα λόγια ήρθε η ώρα για πράξεις… 
   Προχώρησα ευθεία με προορισμό  το βάθος του δάσους…. Εκεί βρισκόταν το δικό μου τελευταίο χαρτί, ο δικός μου άσσος.  Ήρθε λοιπόν η στιγμή να το χρησιμοποιήσω… 
    Η ώρα πέρασε σαν αστραπή  με εμένα στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι.  Καθώς προχωρούσα τα βήματα μου γίνονταν όλο και πιο βαριά λες και το σώμα μου να ήθελε να σταματήσει…  Μα όχι δεν έπρεπε να υποκύψω, εγώ είμαι αυτός που του δίνει διαταγές και όχι αυτό  σ’ εμένα..  Ο ήλιος είχε ήδη δύση κι εγώ μόλις που είχα φτάσει πίσω και κοντοστάθηκα για λίγο κοιτώντας το σπίτι…  Για την ακρίβεια το χάζευα…   Τόσο μεγάλο με τόσα πολλά μυστικά κριμένα… Τόσο ωραίο που με αυτή την ομορφιά σου χάριζε την παραπλάνηση… Ναι σε ξεγελούσε η εμφάνιση, ποτέ δεν θα πίστευε κανείς πόσα μυστικά μπορεί να κρύψει ένα τόσο ωραίο σπίτι.  Εκεί που χάζευα πήρα ένα βαρύ αναστεναγμό… Σαν κάτι μέσα μου να μου έλεγε πως αυτή είναι η τελευταία φορά που βλέπω αυτό το σπίτι…. Σαν να του έλεγα αντίο… Ένα σκληρό αντίο…   Η καρδιά μου κτυπούσε γρήγορα λες και ήθελε να με προειδοποιήσει για κάτι και το ένστικτό μου ούρλιαζε να σταματήσω και κάνω πίσω στο σχέδιο μου μα εγώ δεν έλεγα να το ακούσω…  Δεν πρέπει…  Ίσως όλα αυτά να είναι προειδοποίηση  ή απλά έχω επηρεαστεί από τα λόγια εκείνου του ανατριχιαστικού ανθρώπου… Κούνησα το κεφάλι μου και χαμήλωσα το βλέμμα , ακούμπησα τα χέρια μου στο κεφάλι και ψιθύρισα στον εαυτό μου.  «Ή τώρα ή ποτέ.»  Σήκωσα το σκυφτό μου κεφάλι και με θάρρος προχώρησα περνώντας αυτό το μονοπάτι…  Μήπως όμως είναι το μονοπάτι της καταστροφής;  Ότι κι αν είναι μόνο αν το διασχίσω θα το ανακαλύψω …  Κι εκεί που ήμουν έτοιμος να ανοίξω την πόρτα ο Τζάκσον με πρόλαβε και την άνοιξε αυτός .
«Ντέρεκ!» ξεστόμισε σοκαρισμένος και με κοίταξε «Ήμουν έτοιμος να βγω να σε ψάξω!»
«Γιατί τι έγινε;»
«Η Πηνελόπη ανακάλυψε κάτι για τον ιό και με πήρε τηλέφωνο..»
Τον κοίταξα με το βλέμμα ξαφνιασμένο  
«Δηλαδή τι;»
«Απ’ ότι μου είπε ο κάθε οργανισμό του ανθρώπου αποκρίνετε  διαφορετικά απέναντι στον ιό»
«Για μια στιγμή θες να πεις πως έκαναν πειράματα σε ανθρώπους για να τα ανακαλύψουν αυτό;» ξεστόμισα και τα μάτια μου άρχισαν αν βγάζουν σπίθες από το θυμό. 
«Δυστυχώς… Δεν είχαν άλλη επιλογή όμως..» απάντησε με απογοήτευση
«Τι ανακάλυψε λέγε» αποκρίθηκα και προσπέρασα την απάντηση του. 
« Ότι είναι θανατηφόρα μας το είχε πει, αλλά δεν ήξεραν πως ακριβός λειτουργούσε…»
«Δηλαδή…»
«Με λίγα λόγια αυτή η αρρώστια ρίχνει το ανοσοποιητικό του κάθε ατόμου σιγά σιγά  και αργά σκοτώνει τον άνθρωπο είτε σε ένα μήνα είτε σε δυο ή ακόμα μπορεί και μετά από χρόνια…»
«Γι‘ αυτό  κάποιες από τις  ημερομηνίες στο νεκροταφείο ήταν διαφορετικές σε διάρκεια χρόνου… Θυμάσαι τι μου είπες  όταν εμείς οι δύο ξανά πήγαμε εκεί;»
«Ναι..» απάντησα μονολεκτικά εκείνη η στιγμή ξεγλίστρησε από μπροστά μου σαν μια γρήγορη σκληρή ανάμνηση
«Μου είπες πως ίσως αυτοί σχεδιάζουν το συγκεκριμένο ιό για να βγάλουν κέρδος μέσα από θεραπείες… Και πως ο στόχος τους μάλλον είναι να βρουν μια θεραπεία…Και εκείνο το χαρτί που μου είχες δήξει είναι απόδειξη ότι πειραματίστηκαν πάνω σε ανθρώπους για το συγκεκριμένο ιό…»
«Που θες να καταλήξεις Τζάκσον;»
«Ότι  όντως Ντέρεκ αυτό πρέπει να σχεδιάζουν, οι υποψίες σου και οι θεωρίες σου γι’ αυτούς μάλλον είναι ορθές..»  αποκρίθηκε και με κοίταξε έντονα « Τελικά όντως είσαι ο καλύτερος στο να εξιχνιάζεις μυστήρια.» αυτά τα λόγια μύριζαν απογοήτευση. « Το ένστικτο σου δεν κάνει ποτέ λάθος…. Αλλά αυτό που χαράκτηκε στο μυαλό μου ήταν τα  λόγια της Σάρα…. Το θυμάσαι έτσι στο δάσος » κούνησα καταφατικά το κεφάλι «Αν ο ένας από τους δύο φίλους είχε ανακαλύψει αυτό τον ιό , ίσως ο άλλος δεν δεχτικέ να συνεχίσει το έργο του φίλου του όταν κατάλαβε για τον ιό κι εστί χωρίστηκαν και έγιναν εχθροί και η αίτια..»
«Ιχθείς» απάντησα
«Ακριβώς! Είμαι σίγουρος πως έχεις ακόμα κι άλλες θεωρίες για τους Ιχθείς…. Θέλω να τις ακούσω και κυρίως το πραγματικό σου σχέδιο γιατί σε ξέρω καλά εσύ πάντα έχεις μια δεύτερη σκέψη στο μυαλό σου.» αποκρίθηκε 
«Ναι έχω…  Αν και εύχομαι οι θεωρία μου να είναι λάθος το ένστικτο μου , μου λέει πως είμαι ορθός…»
«Τι σκέφτεσαι δηλαδή;» 
«Θα σου εξηγήσω αλλά όχι τώρα…»
«Τώρα πρέπει!»
«Είπαμε όχι»
«Πνεύμα της αντιλογίας!» ψιθύρισε ειρωνικά μα εγώ τον άκουσα
« Αυτό που είπες Θα το πάρω ως κομπλιμέντο»  
«Τουλάχιστον μπορώ να γνωρίζω τώρα το σχέδιο ή σκοπεύεις να μου το πεις λίγο πριν μπούμε στους υπόγειους διάδρομους;»
Έκανα μια γκριμάτσα και τον κοίταξα 
«Είσαι ανυπόμονος έτσι;»
«Βρε άνθρωπε μου γιατί σ’ αρέσει να βασανίζεις τον κόσμο;» 
«Εγώ;»
«Όχι εγώ…» μου απάντησε ειρωνικά
«Εσύ μπορεί…. Δεν αμφιβάλω» αποκρίθηκα στην ειρωνεία του
«Αχ θεέ μου»
«Να με φωνάζεις απλά Ντέρεκ..»
«Αρχίζεις να μου σπας τα νεύρα ρε φίλε..»
Χαμογέλασα
«Χαχ, λίγη πλάκα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν… Πάμε τώρα και θα σου εξηγήσω το σχέδιο μου..» αποκρίθηκα και προχωρήσαμε προς το δωμάτιο μου.   Του εξήγησα όσο πιο γρήγορα γινόταν  σε γενικές γραμμές για το τι ακριβώς σκοπεύω να κάνω αν και για μια στιγμή μου φάνηκε να διστάζει να παίξει στο δικό μου παιχνίδι.
«Κατάλαβες;» αποκρίθηκα ενώ αυτός πηγαινοερχόταν στο δωμάτιο και άρχισε να ξεφυσάει. 
«Αν κατάλαβα;» είπε και με κοίταξε έντονα « Με λίγα λογία θέτεις τη ζωή όλων μας σε κίνδυνο αλλά κυρίως τη δική σου!»
«Είναι ο μόνος τρόπος… Δεν υπάρχει άλλη επιλογή Τζάκσον » το βλέμμα μου έγινε σοβαρό « Πρέπει… Αν δεν ακολουθήσουμε το σχέδιο μου τότε δεν θα καταφέρουμε αν τους αποκαλύψουμε.....»
Κοντοστάθηκε στο παράθυρο και τα μάτια του ταξίδεψαν για λίγο… 
«Κι αν αποτύχουμε;» 
«Δε θα αποτύχουμε! Αν δεν το κάνουμε όμως τότε θα είναι που θα έχουμε αποτύχει και ξέρεις γιατί; Γιατί αυτοί θα συνεχίσουν να ρουφάνε τις αθώες ζωές  ανενόχλητοι… Και μην ανησυχείς δεν είμαστε μόνοι και δεν μιλάω για την πεντάδα αυτή τη στιγμή…  Αυτό όμως μόνο εσύ κι εγώ το ξέρουμε.»
«Δε θέλω να αποτύχουμε Ντέρεκ..»
«Τζάκσον πρέπει να το ρισκάρουμε.. Αλλιώς ζωές ανθρώπων θα συνεχίζουν να χάνονται γιατί αυτοί θέλουν απλά να αφήσουν ελεύθερο ένα θανατηφόρο ιό ! Εγώ αυτό δε θέλω να το αφήσω έτσι… Πρέπει να τους σταματήσουμε! Αυτή είναι η δουλειά μας Τζάκσον… Αυτά τα  άκαρδα τέρατα είναι δολοφόνοι… Το ξέρεις.»
«Αχ Ντέρεκ…. Ελπίζω το σχέδιο σου να πετύχει αλλιώς θα διαβούμε όλοι παρέα τις πύλες της κολάσεως αυτό λέει το δικό μου ένστικτο…»  είπε και με κοίταξε κατάματα έπειτα τα βήματα του ήχησαν προς την πόρτα μου κι αυτός μου φάνηκε βυθισμένος στις σκέψεις. 
Μπορεί και αν έχει δίκαιο όμως εγώ δεν θα τα παρατήσω… Αν πρέπει να ακολουθήσω το μονοπάτι προς την κόλαση θα το κάνω γιατί όπως είπε κάποτε “ Εάν αισθάνεσαι ότι περνάς μέσα από την Κόλαση, τότε συνέχισε ” Ουίνστον Τσόρτσιλ   


Chara Christ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου