Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

16 Φεβ 2016

0 Game of Shadows (Κεφάλαιο 27) "Η παγίδα των “Λύκων” "


   Η ώρα είχε περάσει και η στιγμή που όλοι περιμέναμε με αγωνία μέσα στην έντονη σιωπή μας πλησίασε.   Ο κόμπος στο στομάχι μου δεν έλεγε να διαλυθεί και όσο η ώρα περνούσε τόσο περισσότερο ένιωθα αυτό το απαίσιο αίσθημα της αγωνίας που για μια στιγμή νόμιζα πως άρχισαν να  με ζώνουν τα φίδια. Το σχέδιο μου θα πετύχει γι’ αυτό είμαι σίγουρος. 
  Σηκώθηκα από το κρεβάτι μου και φόρεσα το μαύρο τζιν μου και κάτω από τη γκρίζα φανέλα μου έβαλα το αλεξίσφαιρο γιλέκο μου.  Όπλισα το πιστόλι μου και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη απέναντί μου.  Ακόμα κι εγώ ο ίδιος μοιάζω με δολοφόνο σκέφτηκα ενώ κοιτούσα την αντανάκλαση μου. «Μήπως τελικά είσαι» ψιθύρισα ενώ είχα καρφωμένο βλέμμα μου στο όπλο που κρατούσα.  «Δεν είμαι…» ξεστόμισα δυνατά … Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα την ανάγκη να μιλήσω με τον εαυτό μου. «Κι όμως είσαι» απάντησα και το βλέμμα σαν βέλος καρφώθηκε ξανά στο όπλο μου. «Έχεις βάψει α χέρια σου μ αίμα..» πρόσθεσα με απογοήτευση «Όχι αθώο αίμα όμως…Αυτή είναι η δουλειά μου, αν κάποιος ένοχος απειλήσει τη ζωή ενός αθώου κι ο μόνος τρόπος να σώσω αυτό το άτομο είναι να το σκοτώσω τότε θα το κάνω…» αποκρίθηκα « Όπως τότε που σκότωσες τον πατέρα εκείνου του κοριτσιού;» απάντησε η αντανάκλαση μου «Δεν… Δε το ήθελα, αυτός απειλούσε τη ζωή της κόρης του και έστρεψε το περίστροφο καταπάνω μου… Δεν είχα άλλη επιλογή ήταν αυτοάμυνα.» είπα και κούνησα το κεφάλι. «Το ότι ήταν αυτοάμυνα δεν σημαίνει πως δεν έχεις βάψει τα χέρια σου με αίμα» η φωνή στο μυαλό μου συνέχισε να μουρμουρίζει και εγώ από το θυμό μου πέταξα στον καθρέφτη με όλη μου την δύναμη το όπλο μου, ουρλιάζοντας τη λέξη ‘Πάψε’.  Το γυαλί έγινε θρύψαλα … Αυτός ο ήχος  από τα κομμάτια που έπεφταν με προορισμό το πάτωμα με έκαναν να καταλάβω πως μιλούσα με τη συνείδηση μου, όση μου έχει απομείνει δηλαδή…  Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στον εαυτό μας, όμως έρχεται εκείνη η στιγμή που ξυπνά μια μικρή και απαλή φωνή μέσα μας που αρχίζει να ψιθυρίζει όσα δε θέλουμε να φωνάξουμε. Αυτή η φωνή λέγετε συνείδηση.  Ναι, έχω σκοτώσει αλλά από αυτοάμυνα,  αυτό όμως δεν με καθιστά δολοφόνο… Ποτέ δεν το έκανα σκόπιμα…   Δολοφόνος είναι αυτός που σκόπιμα και εκ προμελέτης αφαιρεί τη ζωή κάποιου άλλου.  Εγώ δεν είμαι  τέτοιο άτομο… Δεν μπορεί αν είμαι τέτοιο άτομο.  Κι εκεί που σκεφτόμουν ξαφνικά η πόρτα μου κτύπησε για να με βγάλει από αυτό τον καταραμένο βούρκο των σκέψεων. 
«Πάλι εσύ ρε κοπέλα μου;» αποκρίθηκα μόλις άνοιξα την πόρτα ενώ αυτή με κοίταξε έντονα «Τι θες;» 
«Μπορώ να περάσω;» 
«Δε μου λες , δεν αντέχεις ούτε τρις ώρες μακριά μου;» ξεστόμισα ειρωνικά
«Μπορώ να περάσω;»  επανέλαβε την ερώτηση και το πρόσωπο της μου χάρισε μια γκριμάτσα
«Μπορώ να πω όχι;» αποκρίθηκα και τη άφησα να περάσει
«Τι έγινε εδώ» ξεστόμισε σοκαρισμένη όταν είδε τα κομμάτια από τον καθρέπτη στο πάτωμα
Βαριαστέναξα 
«Τίποτα… Για θύμισε μου τι θέλεις τώρα;»
«Εσένα δε σε τρόμαξαν καθόλου τα λόγια εκείνου του ανατριχιαστικού άντρα;»
Χαμογέλασα ειρωνικά 
«Γι’ αυτό ήρθες;»
«Γιατί άλλο;»
«Α, αυτό εσύ θα μου το πεις.»
«Να σου πω τι;»
Την κοίταξα γεμάτος ειρωνεία και επικεντρώθηκα στους κτύπους της καρδιάς της.  Το δικό της βλέμμα ήταν βουτηγμένο στο φόβο.
«Να με τρομάξουν όχι, αλλά για να είμαι ειλικρινής με έβαλαν για λίγο σε σκέψεις.. Όμως δε πιστεύω σ’ αυτά..»
«Μα είπες πως σε έβαλαν σε σκέψεις.»
«Και τι μ’ αυτό;»
«Ίσως να ήταν καλύτερα αυτό το σχέδιο να το κάνουμε αύριο!» τόνισε και τα πράσινα μάτια της μου χάρισαν ένα έντονο βλέμμα
«Δεν έχεις ακούσει ποτέ αυτό που λένε ‘Μην αναβάλει κάτι που μπορείς να τελειώσει σήμερα για να το κάνεις αύριο’» έμεινε αμίλητη « Λοιπόν Έρρικα για να τελειώνουμε όλοι με αυτή την ιστορία…. Σε λίγες ώρες το σχέδιο θα μπει σε εφαρμογή, τέλος»
«Μα ίσως.»
«Αρκετά ρε κορίτσι μου… Φτάνει.» τη διέκοψα
«Κάτι κακό θα συμβεί το νιώθω … Άσχετα με το τι μας είπε εκείνος εγώ έχω ένα κακό προαίσθημα»
«Μικρή, είπαμε αρκετά…. Κόφτω.» μίλησα με ψηλό τόνο
«Γιατί δε θες να ακούσει την άποψη κάποιου άλλου»
Εκείνη τη στιγμή άρχισε να με εκνευρίζει και την πλησίασα με απειλητικό ύφος… Έκανε ένα βήμα πίσω κοντά στον τοίχο και τότε η καρδιά της ήταν έτοιμη να πεταχτεί έξω … Κτυπούσε τόσο γρήγορα, όχι από φόβο αλλά από έρωτα..  Της χάρισα ένα μισώ χαμόγελο , αρκετά γοητευτικό μα ταυτόχρονα ειρωνικό. 
«Μη φοβάσαι δεν έχω σκοπό να φιλήσω η κάτι τέτοιο..» 
Με κοίταξε έντονα λες και ήθελε να διαβάσει το βλέμμα μου
«Λοιπόν… Ότι είναι να γίνει θα γίνει…. Μη φοβάσαι όμως γιατί το να φοβάσαι κάνει τα πράγματα χειρότερα… Και αν θυμάσαι πως στους φόβους αρέσει πολύ να κλέβουν όνειρα. Εμείς θα είμαστε κοντά σας και ξέρουμε καλά τη δουλειά μας… Μπορείς να φύγεις ήσυχη τώρα » αποκρίθηκα ενώ έκαναν δυο βήματα πιο πέρα και της άνοιξα τη πόρτα.
«Εσύ είσαι αυτός που φοβάται…» αποκρίθηκε και χαμήλωσε το κεφάλι. « Και δεν αναφέρομαι για αυτά που μας είπε εκείνος ο άνθρωπος..» είπε και προχώρησε προς το μέρος μου.
«Δεν το κατάλαβα αυτό το υφάκι..» ξεστόμισα και την άρπαξα από το μπράτσο
«Ακριβώς αυτό» αποκρίθηκε 
«Τι εννοείς;»
«Δεν αποδέχεσαι τα συναισθήματα σου Ντέρεκ, Φοβάσαι…» το βλέμμα ήταν τόσο γαλήνιο και παραπλανητικό « Τα λέμε σε λίγο» ξεστόμισε τη τελευταία της κουβέντα ενώ με αποστόμωσε. 
Κι ενώ την κοιτούσα να αποχωρεί ο Τζάκσον ξεπρόβαλε από το δωμάτιο του με προορισμό το δικό μου.
«Ντέρεκ» είπε και με κοίταξε απορημένος
«Ναι» απάντησα μηχανικά γεμάτος σκέψεις
«Τη Έρρικα κοιτάς;» ρώτησε κι έκανε μια αστεία γκριμάτσα.
«Ε; Όχι»
«Α καλά…» ξεστόμισε ειρωνικά και μπήκε μέσα
«Τι έγινε» αποκρίθηκα και έκλεισα την πόρτα 
« Δε, δεν ξέρω.. Να, για πρώτη φορά νιώθω λίγο παράξενα…  Λες κι έχω ένα κόμπο εδώ στο στομάχι…»
«Γιατί αυτό;»
Κούνησε το κεφάλι του αρνητικά
«Δε, δεν ξέρω… Νομίζω πως έχω ένα κακό προαίσθημα..»
«Όχι κι εσύ;»
«Γιατί ποιος άλλος Έχει;»
«Τίποτα…» ξεφύσησα βασανιστικά  και το μυαλό μου άρχισε να στροφάρει.  
Μήπως τελικά δεν έπρεπε να πάμε εκεί κάτω; Μα τι σκέφτομαι; Αφού αυτό ήταν το σχέδιο μου, να τους ξεγελάσουμε και να πέσουν στη δική μας  παγίδα…  Αυτοί μας  παρακολουθούν, έτσι θα έβλεπαν τις κινήσεις μας όμως δε θα γνώριζαν το πραγματικό σχέδιο… 
«Μην έχεις αυτό το προαίσθημα όλα θα πάνε βάση σχεδίου…»
«Κι αν ο πατέρας μου μας ξεγελάσει; Ξέρουμε καλά και οι δύο πως σ’ αυτή την ιστορία παίζει κάποιο ρόλο και μάλιστα σημαντικό..» 
«Τζάκσον, αν ο πατέρας σου είναι πραγματικά εχθρός ας σ’ αυτή την ιστορία δεν θα έκανε ότι έκανε μέχρι τώρα… Δε νομίζεις;» 
«Δε ξέρω τι να σκεφτώ πια Ντέρεκ, όλο μυστικά… Ψέματα… Αυτό ο κόσμο που ζούμε έχει αρχίσει να με αηδιάζει…»
«Κι αν είναι εχθρός μας τουλάχιστον δεν είναι με το μέρος των πραγματικών κακών σωστά» 
« Κι αν είναι; Αν το παίζει σε διπλό ταμπλό;» τα λόγια μόνο απογοήτευση μπορούσαν αν χαρίσουν
«Τότε ας ελπίσουμε πως όχι.»
Με κοίταξε με ένα βλέμμα που ήθελε να αγκαλιάσει την ελπίδα μα δεν είχε το κουράγιο
«Ότι κι αν γίνει, θα είμαι στο κοντά σου….» αποκρίθηκα και το χέρι μου ακούμπησε τον ώμο του…   Έπρεπε να του δώσω το κουράγιο που χρειαζόταν , άλλωστε τον γνωρίζω καιρό  , συνεργάστηκα μαζί του και αυτό το βλέμμα που με χάρισε μετά μαζί μ’ αυτό το χαμόγελο μου θύμισε τον Μάξ. 
« Χώρισα και με..» αποκρίθηκε και αμέσως έκανε μια παύση
«Τη Σίσι» ολοκλήρωσα την πρόταση του και ακούμπησα στον τοίχο
«Ε; Πως … Πως το ξέρεις ότι εγώ..»
«Δεν είμαι χαζός Τζάκσον…»
«Τι έγινε εδώ ρε φίλε;» αποκρίθηκε ξαφνιασμένος όταν πρόσεξε κι εκείνος τα γυαλιά.
«Τίποτα..» πρόσθεσα « Καλά έκανες και χώρισες τη μικρή..» άλλαξα κουβέντα
«Έκανα καλά;» αναρωτήθηκε απογοητευτικά
«Είναι μικρή!» τόνισα
«Δεν έχει σημασία η ηλικία Ντέρεκ…. Αν αυτό το πρόσωπο σου χαρίζει αυτό που κανείς άλλος δεν κατάφερε να σου δώσει τότε…»
«Το μετάνιωσες;»
«Δε φαντάζεσαι πόσο!»
«Κι όμως αυτό είναι το σωστό ..»
«Τίποτα δεν είναι σωστό σ’ αυτό τον κόσμο..»
«Παραλογίζεσαι τώρα..»
«Μου αρέσει και νιώθω αυτό το κάτι παραπάνω! Τη νοιάζομαι… Αυτό το ωραίο προσωπάκι το έχω αγαπήσει!»
«Τυχερός είσαι..» ξεστόμισα και χαμήλωσα το κεφάλι 
«Τι;»
«Λέω είσαι τυχερός που, που ξέρεις τι θέλεις… Πως  πραγματικά νιώθεις και κυρίως που δε φοβάσαι να το ξεστομίσεις…»
«Γιατί εσύ δεν ξέρεις πως νιώθεις;»
Χαμογέλασα
«Χαχ… Αυτό είναι μια καλή ερώτηση…» πρόσθεσα και τον κοίταξα
«Δεν είναι κακό λες αυτό που νιώθεις…. Αν και δεν είναι απαραίτητο και να πεις… Μπορείς να το εκφράσεις και με άλλο τρόπο..»
«Ναι, το γνωρίζω..» απάντησα..
«Την αποχαιρέτησα με ένα φιλί…» αποκρίθηκε και τα μάτια του έλαμψαν
«Δε πιστεύω να της είπες»
« Όχι βέβαια… Δεν είμαι ηλίθιος Ντέρεκ..»
«Δε θα επεκταθώ σ’ αυτό.» πρόσθεσα σαρκαστικά.
    Είχαμε ξεχαστεί λιγάκι ενώ η ώρα πέρασε γρήγορα με εμάς να συζητάμε, μέχρι τη στιγμή που ο Τζάκσον με κοίταξε και κούνησε καταφατικά το κεφάλι όταν προσέξαμε το ρολόι.  Ήταν δώδεκα… Ήρθε  η ώρα το σχέδιο να μπει σε εφαρμογή. Ετοίμασα το όπλο μου και το βλέμμα μου αποκρίθηκε θετικά γεμάτο αποφασιστικότητα.  Αυτή ήταν η στιγμή…. Η ώρα να δώσουμε ένα τέλος στις καταραμένες σκιές , στους Ιχθείς.  Με τα κεφάλια ψηλά και τα θαρραλέα βήματα μας ξεπροβάλαμε στο διάδρομο κι εκεί συναντήσαμε την Έρρικα , τον Τόμας και την Κίμ.  Μια ομάδα έτυμη  για τη δική της θυσία και κυρίως με τον ίδιο σκοπό! Να φανερωθεί επιτέλους η αλήθεια και να τιμωρηθούν αυτά τα τέρατα που μας προκάλεσαν πόνο…. Και που ετοιμάζονται να προκαλέσουν περισσότερο πόνο στον υπόλοιπο κόσμο.
Όταν φτάσαμε στην απαγορευμένη πλευρά ένα ανατριχιαστικό συναίσθημα διαπέρασε το κορμί μου λες και βρισκόμουν εκεί πρώτη φορά… 
«Ήρθε η ώρα να διαβούμε το δρόμο προς τη κόλαση..» ξεστόμισε ο Τόμας κι έσπασε τη σιωπή της στιγμής. «Ας το κάνουμε λοιπόν» ολοκλήρωσε τα λόγια του με ένα βαρύ αναστεναγμό. 
«Πάμε.» αποκρίθηκα σαν αρχηγός αλλά όχι σαν αφεντικό τους… 
Έτσι λοιπόν με τους φακούς στο χέρι προορίσαμε ακάθεκτη προς το στόμα του λύκου. 
«Είσαι σίγουρος πως θα πετύχει;» μουρμούρισε στο αυτή μου ο Τζάκσον καθώς προχωρούσαμε
«Ναι.» απάντησα μονολεκτικά.
«Το έχετε προσέξει;» αποκρίθηκε ο Τόμας χαμηλόφωνα
«Τι πράγμα;» αναρωτήθηκε ο Τζάκσον
«Αυτή την εκκωφαντική σιωπή» απάντησε η Κίμ
Η Έρρικα κάρφωσε το βλέμμα της καταπάνω μου 
«Μήπως τελικά δεν μας είδαν από τις κάμερες;» αναρτήθηκε ο Τόμας
«Αποκλείετε!» 
«Πως είσαι τόσο σίγουρος Τζάκσον;» των ρώτησε η Κίμ
«Κάντε ησυχία»  πρόσθεσα όταν με την ακοή μου τα βήματα κάποιου ήχησαν. 
«Τι έπαθες» ξεστόμισε η Έρρικα και με πλησίασε.
«Μήπως ο πατέρας σου θα ερχόταν μόνος;» η ερώτηση μου είχε ο στόχο τον Τζάκσον… 
«Ε; Όχι απ’ όσο γνωρίζω τουλάχιστον. Γιατί;»
«Τι έγινε θα προχωρήσουμε;» αποκρίθηκε ο Τόμας με αγωνία
«Γαμώτο!» φώναξα οργισμένος
«Τι έπαθες;» αναρωτήθηκε ο Ντέρεκ
«Μας έχουν περικυκλώσει»
«Τι στο διάολο είπες τώρα;» ξεστόμισε ο Τόμας ενώ ο Τζάκσον αμέσως έβγαλε το όπλο του
Η Κίμ τρόμαξε και ο Τόμας γούρλωσε τα μάτια σοκαρισμένος , τα ποδοβολητά έγιναν περισσότερα κι εμείς εκεί σας πρόβατα για σφαγή…. Οι διάδρομοι άρχισαν να γεμίζουν με ανθρώπους ντυμένους στα μαύρα και όπλα που δεν είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου. 
«Τι στο καλό!» ξεστόμισε η Κίμ
Εγώ κράτησα το δικό μου όπλο στο δεξί χέρι και με το αριστερό έσπρωξα την Έρρικα πίσω μου για αν την προστατέψω. 
«Νομίζω είναι η ώρα για την ολοκλήρωση του  σχεδίου..»  μου ψιθύρισε ο Τζάκσον
«Όχι ακόμα» απάντησα αποφασίστηκα
«Μου κάνεις πλάκα έτσι; Αν όχι τώρα που είμαστε περικυκλωμένοι τότε πότε;» 
«Περίμενε… θα τα καταφέρουμε» απάντησα ενώ αυτός κοίταξε γύρω του και έπειτα έστρεψε το βλέμμα του κατά πάνω μου 
«Αν επιζήσουμε θα σε σκοτώσω» ξεστόμισε με σαρκασμό και ένα χαμόγελο γεμάτο αλαζονεία
  Το βλέμμα μου περίμενε αυτό τον ένα που θα εμφανιζόταν, ναι τον δικό τους αρχηγό… Υπάρχει κάτι που δεν ανέφερα πιο πριν…. Στο δάσος συνάντησα είχα συναντήσει την Μάριαμ.  Αυτή αποτελούσε το μεγαλύτερο μέρος του σχεδίου μου.  Την απείλησα για να μας βοηθήσει αλλιώς δεν θα το έκανε… Έτσι λοιπόν αφού αυτή ήθελε να σώσει το παιδί της από τα χέρια τους, εγώ της πρότεινα  να παίξει ένα διπλοπρόσωπο παιχνίδι… Θα τους έδινε αυτό που της είχαν ζητήσει τότε και όπως πολύ καλά κατάλαβα αυτό το κάτι ήταν η Έρρικα…. Συγκεκριμένα το αίμα της.  Με την Μάριαμ στο δάσος εκείνη την ώρα είχα πολλά σε λίγο χρονικό διάστημα … Μου είχε ανοίξει αρκετά τα μάτια και όταν κατάλαβα πως ο αρχηγός αυτών των καταραμένων και διεστραμμένων σκιών είχε ο στόχο την Έρρικα τότε ήταν που σιγουρεύτηκα πως το σχέδιο μου θα πετύχει.  Απόψε μαζί με τους Ιχθείς θα πιαστεί και ο αρχηγός τους αυτό το αιμοχαρής  και αδίστακτο τέρας. Μα ξαφνικά όλα αλλάζουν και τελικά εκεί που νομίζουμε πως όλα πάνε όπως τα έχουμε σχεδιάσει , τότε είναι που μια κακιά στιγμή αλλάζει τα πάντα.  
  Τα μάτια μου αντίκρισαν τη Μάριαμ στα καταραμένα χέρια αυτών των ανθρώπων, ο ένα μάλιστα είχε το όπλο του στον κρόταφο της. Τότε το σχέδιο μου κατάλαβα πως είχε γίνει θρύψαλα… 
 «Μάριαμ» η φωνή της Έρρικα την ανάγκασε να σηκώσει το σκυφτό κεφάλι της ενώ την ίδια στιγμή ψιθύρισα στον Τζάκσον να είναι έτοιμος
Με κοίταξε απορημένος αλλά ήξερε τι πρέπει να κάνει 
«Συγγνώμη Ντέρεκ, δεν ήξερα πως ήταν με το μέρος τους» ξεστόμισε η Μάριαμ δακρυσμένη ενώ εγώ την κοίταξα γεμάτος απορία και ταυτόχρονα είχα ξαφνιαστεί … Μα η αλήθεια ήταν πως η σπαρακτική φωνή της Μάριαμ μου ράγισε την καρδιά… Μετά από αυτό το παιδί της σίγουρα θα το σκοτώσουν. Τότε θυμήθηκα και τα λόγια της στο δάσος ‘Αν με ανακαλύψουν, θα τον σκοτώσουν και ταυτόχρονα θα πάρουν και τη δική μου ζωή μαζί.’ 
«Τι είπε;» αναρωτήθηκε ο Τζάκσον , δεν του είχα αναφέρει για την Μαριαμ
«Ποιος είναι μαζί του;» η Κίμπερλι ακουστικέ σοκαρισμένη
Αυτοί μας πλησίαζαν όλο και περισσότερο και τότε ήταν η στιγμή
«Τώρα μπορείς να το κάνεις» ψιθύρισα με τα μάτια γεμάτα φόβο στον Τζάκσον. 
  Αυτός πάτησε το κουμπί από το  μαύρο ρολόι που περίζωνε τον καρπό του. Αυτό ήταν το σινιάλο μας για βοήθεια. Αυτή ήταν η ελπίδα μας να αποδοθεί δικαιοσύνη. 
«Μην πυροβολήσεις» ξεστόμισα στον Τζάκσον
«Μας πλησιάζουν»
«Δεν πυροβολούν όμως»
«Ναι γιατί;» αποκρίθηκε μα εγώ έμεινα αμίλητος για μια στιγμή και το μυαλό μου άρχισε να στροφάρει , τότε κατάλαβα
«Γιατί τα ήξεραν όλα»
«Τι;» 
 «Ε παιδιά μήπως είναι η ώρα να βάλετε σε εφαρμογή το σχέδιο διαφυγής» πρόσθεσε η Κίμ
«Το κάναμε ήδη!»  απάντησε ο Τζάκσον και ξαφνικά η φωνή του πατέρα του ήχησε σαν μια δυνατή αστραπή στ’ αυτιά όλων αυτών! 
Όμως ήταν αργά ….Τελικά εμείς πέσαμε στη παγίδα τους. Οι πυροβολισμοί άρχισαν να ηχούν ανελέητα κι εμεί στη μέση … Όλα έγιναν τόσο γρήγορα που κανείς δεν κατάλαβε τη ακριβώς είχε συμβεί εκείνη τη στιγμή! 
   Ξαφνικά ένας δυνατός συναγερμός άρχισε να ηχεί και σαν αιχμηρό μαχαίρι εισχώρησε στ’ αυτιά μας … Όλοι αυτοί οι τοίχοι στους διαδρόμους άρχισαν να κινούνται απειλητικά προς το μέρος όλων μας, έτοιμοι να μας συνθλίψουν.  Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο φόβος κατάφερε να με κυριεύσει., όλα ήταν τόσο μπερδεμένα μέσα σ’ ένα χώρο όχι αρκετά μεγάλο για όλους. 
  Ταυτόχρονα μέσα σε όλο αυτό το χάος ένας από τους Ιχθείς άρπαξε από τα μαλλιά απότομα την Έρρικα.. Η Κίμπερλι φώναξε δυνατά το όνομα της ενώ εγώ την ίδια στιγμή θόλωσα και από φόβο μη την πειράξει τον πυροβόλησα χωρίς δεύτερη σκέψη.   Τα πράσινα μάτια της γέμισαν με φόβο  όπως και του Τόμας… Για μια στιγμή όλα αυτά τα ουρλιαχτά και οι πυροβολισμοί κόπασαν στο μυαλό μου…. Κοιτούσα γύρω μου και δεν ήθελα να συνειδητοποιήσω ότι βρισκόμουν πραγματικά μέσα σε όλο αυτό τον απαίσιο και τρομακτικό κυκεώνα… Όλες αυτές οι συνταρακτικέ μα ταυτόχρονα τρομακτικές εικόνες περνούσαν μπροστά από τα μάτια μου μ’ εμένα για πρώτη φορά να μη ξέρω πως να αντιδράσω.  Παντού κηλίδες αίματος , δικών τους αλλά και δικών μας.  Αυτή η στιγμή έμοιαζε με μια πραγματική κόλαση, μια άβυσσο ένα τεράστιο βούρκο του θανάτου…  Και πάλι οι φωνές όλων τους εισχώρησαν αβάστακτα στα αυτιά μου… Αυτό το καταραμένο χάρισμα κατάφερε να με τεμαχίσει. Το όπλο μου γλίστρησε από το χέρι μου σ κλάσματα δευτερολέπτου ενώ ο Τζάκσον κοίταξε σοκαρισμένος προς το μέρος μου… Τα χέρια μου αμέσως ακούμπησαν τα αυτιά μου ενώ το κεφάλι μου κόντεψε να σπάσει από τις φωνές! «Τι του συμβαίνει;» ακούστηκε η φωνή της Έρρικα ανάμεσα στις υπόλοιπες ενώ εγώ έκλεισα σφικτά τα μάτια … Δεν ήξερα πως να το έλξω, ήταν πολύ επώδυνό να ακούς όλες αυτές τις φωνές τα ουρλιαχτά τους πυροβολισμούς τόσο δυνατά…. 
  Εκεί σταμάτησα να του μιλάω και πάλι…. Τα μάτια μου γέμισαν με τον πόνο εκείνης της ύπουλης στιγμής. Εκείνη η βραδιά ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα έτσι… 
«Είσαι καλά;» ξεστόμισε  ανήσυχος
Δεν απάντησα απλά τον κοίταξα ….
«Τι έγινε μετά;» αναρωτήθηκε ενώ εγώ ακούμπησα το κεφάλι μου στο βρόμικο τους τοίχο…. Πήρα μια ανάσα και ξεκίνα να αφηγούμαι τη συνέχεια.   

Chara Christ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου