Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα. Όπως επίσης, συχνές κληρώσεις βιβλίων, συγγραφικά tips, διαγωνισμούς ιστοριών και πολλά άλλα, τόσο εδώ, όσο και στην ομάδα μας στο facebook: "MoonlightTales: e-library".

Το όνομά μας έχει γίνει με τον καιρό αναγνωρίσιμο στους εκδοτικούς κύκλους και πλέον έχουμε το δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από το blog μας έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε το διάβασμα και τρέφεστε με φαντασία περιηγηθείτε στο blog μας, διαβάστε τις ιστορίες μας και στηρίξτε τους συγγραφείς μας λέγοντάς τους τη γνώμη σας για τις δημιουργίες τους.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

28 Ιουν 2016

0 Παιχνίδι Εμπιστοσύνης "Level 2" (Κεφάλαιο 3)


Μετά τα πρωτοσέλιδα για τον φόνο της γυναίκας του «Μπάτμαν του Άντισον» και το στοιχείο με τον ήλιο, το σύμβολο των γκάνγκστερς του Άντισον, που βρήκε η Κάρα, η αστυνομία έχει ξεχυθεί στους δρόμους και παραφυλάνε για οποιαδήποτε ύποπτη κίνηση, με σκοπό να συλλάβουν τα μέλη. Είναι σχεδόν σίγουρο πλέον ότι η μαφία του δρόμου ευθύνεται για το έγκλημα, ως αντίποινα για τη φυλάκιση ενός ισχυρού μέλους της από τον Ρικ.


«Είχα ένα κακό προαίσθημα όταν κέρδισα τη δίκη εκείνη» είπε ο Ρικ στη συνέντευξή του στο περιοδικό Ιλινόις Illustrated. «Όταν φυλακίστηκε ο Ρόι, αυτό το ισχυρό μέλος της συμμορίας του ήλιου, ήξερα ότι δεν θα ήμουν ασφαλής. Αλλά δεν περίμενα ποτέ ότι θα πήγαιναν κατευθείαν στη γυναίκα μου…μου κόστισε πολύ ο χαμός της και νιώθω ένοχος γι’ αυτό». «Δεν ευθύνεσαι εσύ, Ρικ, για την αδικία που επικρατεί στο χωριό μας. Εσύ είσαι ο λόγος που ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο, σε ασφαλέστερους δρόμους για μας και τα παιδιά μας» λέει η Κάρα που του παίρνει τη συνέντευξη και του κρατάει το χέρι, με συμπόνια. Ο Ρικ δεν σχολιάζει κάτι παραπάνω.

Οι δυο τους πήγανε για φαγητό το απόγευμα για να μιλήσουν για την υπόθεση. «Πιστεύω πως ο αντίδικος, ο Τζάκσον, ξέρει πολλά πράγματα» λέει ο Ρικ στην Κάρα, μπουκωμένος με πράσινη σαλάτα. «Πόσο καιρό έχεις να φας;» ρωτάει η Κάρα, ανήσυχη κι εκείνος σταματάει και την κοιτάει με γεμάτο στόμα, κάνοντας μια αστεία γκριμάτσα. «Πολύ καιρό» της λέει και συνεχίζει να τρώει. «Χαίρομαι τουλάχιστον που έχεις αρχίσει να συνέρχεσαι και να συγκεντρώνεσαι στον στόχο μας» του λέει η Κάρα κι αυτός της χαμογελάει, αφού καταπίνει ένα κομμάτι κοτόπουλου από τη σαλάτα.

«Τον στόχο μας…Χαίρομαι πολύ που ενδιαφέρεσαι τόσο πολύ για την υπόθεση, Κάρα, ενώ δεν έχεις καμία υποχρέωση…» της λέει ο Ρικ κι αυτή του δίνει ένα ντροπαλό μισό χαμόγελο. «Εκτός του ότι είναι δουλειά μου να ξεδιπλώνω μια ιστορία, Ρικ, εμείς έχουμε κι ένα παρελθόν. Ξέρεις και ξέρω πολύ καλά πώς είναι να ζεις στο Ντάνβιλ, με τους κανόνες άλλων…» του λέει κι αυτός μένει σιωπηλός, ανασύροντας στη μνήμη του  εκείνες τις σκοτεινές εποχές. «Αλλά αυτό το παιχνίδι τελείωσε οριστικά» λέει ο Ρικ και μένει κάγκελο όταν βλέπει ξαφνικά έξω από το εστιατόριο τον ντετέκτιβ Λαρς να περνάει τον δρόμο.

«Δεν το πιστεύω…ο Λαρς;» ψελλίζει ο Ρικ και του πέφτει το πιρούνι. Αμέσως η  Κάρα γυρίζει και τον κοιτάει και σοκάρεται κι η ίδια, αναθυμούμενη την τελευταία φορά που τον είδε πάνω στην ταράτσα του κτιρίου του Ιδρύματος KD πριν γκρεμιστεί ολοσχερώς. Όταν ο Λαρς πήγε να τους σώσει αλλά το έδαφος κατέρρεε κάτω απ' τα πόδια του και κρατήθηκε τελευταία στιγμή. Η Κάρα προσπαθούσε να τον σώσει κρατώντας τον γερά. Θυμάται που την κοίταξε με δάκρυα στα μάτια. «Άφησε με, Κάρα, δεν έχει νόημα. Πρέπει να σώσεις τον εαυτό σου» της είχε πει. «Όχι, Λαρς, δε μπορώ να σ' αφήσω!» του είπε αλλά εκείνος τράβηξε το χέρι του και έπεσε.

«Πάμε, γρήγορα!» φωνάζει η Κάρα, πανικόβλητη, ενώ βγάζει λίγα χαρτονομίσματα για τον λογαριασμό και σηκώνεται αμέσως. Ο Ρικ φαίνεται μπερδεμένος αλλά δεν λέει κάτι, απλά σηκώνεται και την ακολουθεί.  Ο Λαρς φοράει ένα δερμάτινο τζάκετ και ένα κατάμαυρο τζιν ενώ τα μαλλιά του είναι γκρίζα. Όταν γυρνάει και κοιτάει την Κάρα και τον Ρικ, ένα χαμόγελο εμφανίζεται στο πρόσωπό του. «Βρε βρε, χρόνια και ζαμάνια» τους λέει κι η Κάρα προσπαθεί να βρει κάτι να πει, μην πιστεύοντας στα μάτια της. «Μα πώς…πώς τα κατάφερες, Λαρς; Είχες πέσει στο κενό!» του λέει.

«Α λες για την τελευταία φορά που… ειδωθήκαμε; Με βρήκαν οι πυροσβέστες και με μετέφεραν έξω πριν γίνουν όλα στάχτη» της λέει και τότε βγάζει το μαύρο μάλλινο γάντι και δείχνει ένα μεταλλικό χέρι. «Είχα βέβαια και απώλειες αλλά ευτυχώς η ασφάλειά μου με βοήθησε να πάρω αυτό. Τώρα είμαι ο Ρόμποκοπ» της λέει, ρουθουνίζοντας και ένα ισχνό μειδίαμα εμφανίστηκε στο πρόσωπο της Κάρα. «Πότε ήρθες στο Άντισον; Πώς και δεν σε είδαμε τόσο καιρό;» τον ρωτάει, ενώ ο Ρικ παραμένει σιωπηλός, παρατηρώντας τις απαντήσεις του, με καχυποψία.

«Το Ντάνβιλ δεν με χρειαζόταν πλέον, βλέπεις ο νέος δήμαρχος κατάφερε να εκμηδενίσει τις υποθέσεις κι έτσι… με έστειλαν εδώ πριν κανένα μήνα» της λέει κι αυτή τον κοιτάει έκπληκτη. «Το Ντάνβιλ ειρηνικό; Τι έγινε, πέθανε η Κρίσταλ;» λέει η Κάρα κι ο Λαρς δεν μίλησε, αλλά κοίταξε τον Ρικ με ένα περίεργο βλέμμα. «Ρικ, λυπάμαι για την Ζωή. Ξέρεις, η υπόθεση της είναι και στις δικές μου και…θα κάνω τα αδύνατα δυνατά για να βρω κι άλλα στοιχεία» του λέει. «Κι άλλα στοιχεία; Δηλαδή τι έχεις βρει μέχρι τώρα;» τον ρωτάει αλλά ο Λαρς χαμογελάει ψεύτικα. «Αυτά είναι απόρρητα, Ρικ, το ξέρεις. Όταν βγάλουμε κάποιο πόρισμα θα σε ενημερώσουμε» του απαντάει, πριν φύγει κι η Κάρα τον κοιτάει που φεύγει.


Στον δρόμο για το σπίτι, ο Ντάνι βλέπει κάποιον αφρο-αμερικάνο με μπορντό ρούχα και μπορντό μπαντάνα να περιμένει έξω από την είσοδο, παίζοντας με ένα μαύρο κομπολόι. Ξεροκαταπίνει, τρομαγμένος, ο Ντάνι και κάνει οπισθοχώρηση μόνο για να πέσει σε άλλους δύο 18χρονους άντρες με παρόμοια ενδυμασία, οι οποίοι τον αρπάζουν και φεύγουν. 

Stavros Aivalis

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου