Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

14 Δεκ 2016

0 Η αλήθεια μου (Κεφάλαιο 4)

Το μαγαζί που πήγαμε ήταν κάπου κοντά στο λιμάνι του Πειραιά όπως μου είπε ο Πέτρος. Βέβαια εγώ δεν αναγνώριζα καμιά από τις περιοχές που μου ανέφερε κατά τη διαδρομή αλλά ντρεπόμουν να το παραδεχτώ. Οπότε, απλά έγνεφα καταφατικά.

–Ε ρε μεγαλεία, είπε ο Πέτρος μόλις κατέβηκε από το αμάξι. Μπουζούκια, κορίτσια, στα καλύτερα σας φέρνω, είπε και μου έκλεισε το μάτι.
Ο Σταύρος ήρθε και μας άνοιξε την πόρτα για να κατέβουμε. Η Έλενα του χαμογέλασε, ενώ η Καίτη τον αποκάλεσε “τζέντλεμαν” καρφώνοντας τον με ένα πονηρό χαμόγελο. Εκείνος χαμογέλασε και στις δυο, όταν όμως κοίταξε εμένα, γούρλωσε τα μάτια, μου έκανε νόημα να πάω πιο μέσα για να μπει και έκλεισε την πόρτα πίσω του.
–Συγγνώμη για το θάρρος που δεν θα έπρεπε να έχω αλλά δεν είχες κανένα πιο... Πιο... Πιο πρόστυχο ρούχο να φορέσεις; είπε με θυμωμένο βλέμμα και τόνο στη φωνή του. Ένιωσα τόσο άσχημα. Ήθελα να βάλω τα κλάματα. Μάλλον το κατάλαβε και με πήρε αγκαλιά.
–Συγγνώμη, είπε με πιο γλυκιά φωνή από ό,τι πριν, δεν έπρεπε να σου είχα μιλήσει έτσι, απλά... Άστο... Κοίτα τι θα γίνει, θα βάλεις το σακάκι μου και θα είμαστε μια χαρά. Αν θες, βέβαια. Έγνεψα καταφατικά και βγήκαμε από το αυτοκίνητο χαμογελώντας.


Μια προφανώς γελοία δική μου ερώτηση έκανε όλη την παρέα να γελάσει και εμένα να κοκκινίσω υπερβολικά πολύ. Ο Σταύρος, ο οποίος καθόταν δίπλα μου, πλησίασε στο αυτί μου και ψιθύρισε αρκετά δυνατά ώστε να τον ακούσω μόνο εγώ μέσα από την μουσική χαϊδεύοντας το μάγουλό μου «Είσαι τόσο γλυκιά όταν κοκκινίζεις» και εγώ κοκκίνισα ακόμα πιο πολύ από πριν. Δεν πρόλαβα να τον κοιτάξω για πολύ γιατί ο Πέτρος πλησίασε τα χέρια του σε εμένα και πιάνοντάς με από τη μέση με κατεύθυνε προς την πίστα για να μου δείξει «... τι πάει να πει διασκέδαση αλά Ελληνικά», όπως φώναξε κατά λέξη.
Όλη τη νύχτα ο Πέτρος ήταν μαζί μου. Με παρακίνησε πολλές φορές να χορέψουμε, όμως εγώ σχεδόν κάθε φορά απέρριπτα την πρότασή του με τη δικαιολογία πως το ποτό με είχε πειράξει. Κάτι το οποίο δεν ήταν ψέμα. Δεν είχα πιει ποτέ στη ζωή μου. Δεν ήθελα όμως να το παραδεχτώ, οπότε ήπια ουίσκι, όπως όλη η παρέα άλλωστε. Όσο και να έπινα όμως, το ποτήρι μου δεν έλεγε να αδειάσει. Κάποια στιγμή ζαλιζόμουν τόσο πολύ που τα πάντα γύρω μου φάνταζαν με σκιές. Μια σκιά που έμοιαζε πολύ με τον Πέτρο τύλιξε τα χέρια του γύρω από τη μέση μου και με σήκωσε από τη θέση μου. Πήγαμε στο αυτοκίνητο. Με ξάπλωσε στο πίσω κάθισμα και ενώ προσπαθούσε να ξαπλώσει δίπλα μου, εγώ έχασα κάθε επαφή με το περιβάλλον...

Μερικές ακτίνες ηλίου έπεσαν πάνω στα κλειστά μου βλέφαρα, κάτι που με έκανε να τα κλείσω πιο σφιχτά και να βλεφαρίσω λίγο πιο μετά, για να συνηθίσω το φως. Το κεφάλι μου πονούσε υπερβολικά πολύ και κάθε απόπειρα κίνησης φάνταζε αδύνατη.
–Ξύπνησες μικρή; ήταν ο Σταύρος που με καλημέρισε με ένα χάδι στο μάγουλο.

Ελένη Ζερβάκου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου