Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

22 Δεκ 2017

0 Παίζοντας με το μέλλον (Κεφάλαιο 3) - Το πεπρωμένο

«Τι κάνει πια αυτή η γυναίκα τόση ώρα; Αφού της είπα ότι πρέπει να είμαστε στις 9 στο χωριό για την εκδήλωση. Πόση ώρα χρειάζεται για να ντυθεί; Βάλε τώρα με το νου σου τι θα μου φορέσει πάλι. Ελπίζω όχι γραβάτες και φιόγκους. Αχ πόσο θα ήθελα μια....» 

Τις σκέψεις διέκοψε ο χτύπος του τηλεφώνου. Ήταν η κόρη του Κυριάκου, η Νατάσσα. Ο Κυριάκος είχε δύο παιδιά από τον πρώτο του γάμο, την Νατάσσα και τον Φίλιππο. Δυστυχώς, δεν είχε την δυνατότητα να βλέπει τα παιδιά του όποτε θέλει αυτός. Είχε ένα δύσκολο διαζύγιο. Η γυναίκα τού κατάφερε να του προκαλέσει πολλά προβλήματα στην επαφή του με την Νατάσσα και τον Φίλιππο. Από την μία η επιθυμία της για περισσότερα χρήματα και από την άλλη ο πληγωμένος γυναικείος εγωισμός υπήρξαν κακή σύμβουλοι στον πόλεμο που του ξεκίνησε. Έναν πόλεμο δίχως έλεος. Μια αέναη μάχη σε δικαστικές αίθουσες με εξώδικα, μηνύσεις, ψέματα και καβγάδες. Του είχε κοστίσει όλο αυτό πολύ του Κυριάκου, κυρίως οικονομικά. Η πρώην σύζυγος του, η Άννα, απαιτούσε περισσότερα χρήματα από όσα ο νόμος όριζε γιατί γνώριζε πολύ καλά όλες τις οικονομικές δραστηριότητες του Κυριάκου.
Από την άλλη ο Κυριάκος δεν θεωρούσε ότι έπρεπε να αυξηθεί το ποσό της διατροφής. Φρόντισε να την εξασφαλίσει οικονομικά μεταβιβάζοντας της, την επιχείρηση που είχε ο ίδιος φτιάξει καθώς και το σπίτι που έμεναν προκειμένου να μην αφήσει τα παιδιά του στο δρόμο. Γνώμονας σε κάθε του κίνηση ήταν η Νατάσσα και ο  Φίλιππος. Ειδικά στην κόρη του είχε μια αδυναμία σαν κλασσικός χαζομπαμπάς. Ήταν το κέντρο του κόσμου του. Ήθελε να της προσφέρει τα πάντα. Να μην κοπιάσει η Νατάσσα. Η Νατάσσα ήταν 17 χρόνων, τελειόφοιτη λυκείου πλέον και σε τροχιά πανελληνίων. Σπούδαζε σε ένα από τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία της πόλης. Δεν θα την έλεγες καλομαθημένη όπως εκείνα τα κορίτσια των πλουσίων. Είχε καλή ψυχή όπως ο μπαμπάς της, μα σαν παιδί εκμεταλλευόταν καταστάσεις προς όφελος της. Συχνά, άλλαζε στρατόπεδα με γνώμονα το συμφέρον της. Η επιθυμία της, αυτήν την περίοδο, ήταν να της αγοράσει ο μπαμπάς της ένα ακριβό κινητό. Αυτός ήταν κι ο λόγος που τηλεφώνησε στον Κυριάκο. Να του το υπενθυμίσει.
«Μπαμπά μου σε παρακαλώ θα μου το αγοράσεις το κινητό;»  ρώτησε με ναζιάρικο ύφος.
«Φυσικά κορίτσι μου. Αφού δεν σου χαλάω ποτέ χατίρι» απάντησε ο μπαμπάς της όλο αγάπη.
Μόλις έκλεισε το τηλέφωνο άρχισε να βρέχει. Ο ήχος της βροχής τον έκανε να κλείσει την μηχανή του αυτοκινήτου και να χαθεί στην μαγεία της. Μέσα από το αυτοκίνητο του χάζευε τις σταγόνες της βροχής καθώς αυτές έπεφταν πάνω στο τζάμι του αυτοκινήτου του και προσπαθούσε να ηρεμήσει. Ο ήχος της, του ξύπνησε αναμνήσεις από εκείνη την σχέση… Από εκείνη την γυναίκα που δίπλα της ένιωθε ζωντανός… Πάνε χρόνια από εκείνη την σχέση και η ζωή του προχώρησε. 
Ήταν παντρεμένος με την Μαρίνα εδώ και 4 χρόνια. Ένας γάμος που μοιάζει περισσότερο με συμβόλαιο επαγγελματικό παρά με γάμο από έρωτα. Δεν έκαναν παιδιά γιατί κανένας τους δεν το επιθυμούσε.
Ο Κυριάκος γνώρισε την Μαρίνα λίγους μήνες μετά το διαζύγιο του,  ήταν υπάλληλος του στο εργοστάσιο του. Εκεί γνωρίστηκαν και εκεί αγαπήθηκαν… Μάλλον ερωτεύτηκαν. Ο Κυριάκος αναζητούσε μια ήρεμη σχέση. Χωρίς πάθη και εντάσεις. Επεδίωκε να τα έχει όλα υπό έλεγχο. Ακόμα και τα πάθη του. Στόχευε ψηλά και όφειλε να είναι συγκεντρωμένος. Το μόνο που επέτρεπε στη ζωή του ήταν στιγμιαίες ερωτικές σχέσεις. Σχέσεις που διαρκούσαν τόσο όσο το πούρο που κάπνιζε πού και πού. Η Μαρίνα αποτελούσε το λιμάνι του. Ένα λιμάνι με πολλές μπουνάτσες και τρικυμίες. Του γκρίνιαζε μόνιμα. Από υπάλληλο την είχε κάνει διευθύντρια του εργοστασίου του και σε λίγο καιρό θα γινόταν κυρία Βουλευτού. Όμως δεν της αρκούσε. Όση εξουσία και αν δώσεις σε μια γυναίκα αυτή πάντα θα ζητάει ένα πράγμα, να εξουσιάζει την καρδιά και το κρεβάτι σου, να είναι η πρώτη σου προτεραιότητα. Η Μαρίνα εδώ και καιρό είχε τη θέση της γλάστρας. Η βιτρίνα του στις διάφορες εκδηλώσεις. Δεν ήθελε να νιώθει μόνος. Η μοναξιά τον τρόμαζε, τον φόβιζε. Ήταν λες και εκείνη την ώρα ξυπνούσαν οι δαίμονες και τον καταδίωκαν. Ένας δαίμονας με γυναίκεια μορφή... Μια μορφή γνώριμη… Μια γυναίκα που πλέον δεν ζει εξαιτίας της ζήλιας του. Η Μαρίνα γνώριζε την αλήθεια. Έδειχνε να τον αγαπάει και να τον νοιάζεται μα δεκάρα δεν έδινε για αυτόν. Από φοιτήτρια και απλή υπάλληλος βρέθηκε να διευθύνει ένα ολόκληρο εργοστάσιο. Μποναμάς της έτυχε.
Φυσικά και ο Κυριάκος το ήξερε. Μα δεν τον ενδιέφερε. Κυνηγούσε την επιτυχία και όχι την ευτυχία. Και στο βωμό της επιτυχίας θυσίαζε τα πάντα. Συναισθήματα, ηθική, συνείδηση σιωπούσαν γιατί ήθελε να πετύχει. Έπρεπε να πετύχει. Πάση θυσία!
«Κυριάκο ξύπνα... Σε πήρε ο ύπνος στο τζάμι» φώναξε η Μαρίνα. Ξύπνησε και σε λίγο βρέθηκαν στο χωριό. Ξαφνικά το χαμόγελο και η καλή διάθεση βασίλεψαν στο βλέμμα του Κυριάκου. Έπρεπε να δείχνει ευδιάθετος. Οι φίλοι του τον περίμεναν για να διασκεδάσουν και να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα, τον χρόνο που φεύγει και αυτόν που έρχεται. Ο χρόνος που έφευγε ήταν ένας χρόνος σημαντικός για τον Κυριάκο. Είχε καταφέρει ύστερα από πολύ μεγάλο αγώνα και προσωπικές θυσίες να βάλει υποψηφιότητα για βουλευτής στις επόμενες εκλογές. Δύσκολη μάχη, δύσκολη η εκλογή, ψυχοφθόρος πόλεμος, όμως ο Κυριάκος ήξερε από αυτά.
Για καθετί από όσα η ζωή του έδωσε, πάλεψε σκληρά. Είχε μάθει στα δύσκολα και δεν τον φόβιζαν. Από μικρός έδινε μάχες. Μάχη για την επιβίωση, μάχη για να αντέξει την φτώχεια και τον θάνατο του πατέρα του όταν ήταν μόλις 15 χρονών. Και στο γάμο του μάχη έδωσε και για να βλέπει τα παιδιά του, όταν χώρισε, πάλι πολέμησε. Στον πόλεμο που του κήρυξε η ζωή αυτός ήξερε πως να νικήσει. Μεθοδικά, ύπουλα και με υπομονή. Το ύπουλο παιχνίδι είχε γίνει πλέον στοιχείο του χαρακτήρα του.
Πολλές φορές αναγκάστηκε να κινηθεί ύπουλα για να κερδίσει τα θέλω του και το δικαίωμα στη ζωή του. Σαν άλλος Οδυσσέας δημιούργησε Δούρειους Ίππους. Όχι δεν είναι ήρωας ούτε θύμα παρόλο που πάντα αυτό νόμιζε. Η αλήθεια είναι πως ήρωες είναι ο περίγυρος του. Όσοι τον ανέχονται. Και πιστέψτε με ότι αυτοί που τον ανέχονται είναι περισσότεροι από αυτούς που τον αγαπάνε πραγματικά.
Το γνώριζε πολύ καλά αυτό ο Κυριάκος. Είχε την ικανότητα να διεισδύσει στην ψυχή του άλλου με μία ματιά. Διάβασε τις σκέψεις και ήξερε τα όρια του. Τα δικά του και του αντιπάλου του. Όλους τους έβλεπε έτσι. Εμπιστοσύνη σε κανέναν για κανέναν λόγο. 
Έτσι και εκείνο το βράδυ. Βρέθηκε σε μια φιλική παρέα, γεμάτη φίλους ή ανθρώπους που έμοιαζαν με φίλους. Ο πρωτοστάτης των φίλων του ήταν ο Φώτης. Φίλοι από μικροί. Ο Φώτης ήταν ο δάσκαλος του Κυριάκου σε όλα. Αποτελούσε το πρότυπο άνδρα για τον Κυριάκο. Στο πρόσωπο του Φώτη έβλεπε έναν επιτυχημένο σαραντάρη άντρα, σωστό οικογενειάρχη, οποίος όμως ζούσε μία αχαλίνωτη ερωτική ζωή παράλληλα με το γάμο του γεμάτη πάθος και σεξ. Ντρόπιαζε και ταπείνωνε τη γυναίκα του όμως δεκάρα δεν έδινε.
Ο Φώτης εκτός από κακός σύζυγος ήταν και εκμεταλλευτής του χείριστου είδους. Στήριξε τον φίλο του στην προσπάθεια του να μπει στον πολιτικό στίβο όχι μόνο στα λόγια αλλά με πράξεις. Όμως η λέξη ανιδιοτέλεια δεν είναι αυτό που χαρακτηρίζει τον Φώτη.
Παρόλα αυτά ο Κυριάκος τον θαύμαζε και προτιμούσε την παρέα του γιατί μαζί του μπορούσε να ξεφεύγει. Να γίνεται έφηβος και να κάνουν μαζί όλα όσα έκαναν και τότε. Γκόμενες, ποτά, ξενύχτια και σκανταλιές που πλέον όμως είχαν άλλη απόχρωση. Περισσότερο σκοτεινή. 

Η παρέα του Φώτη έμοιαζε να αποτελεί το κλειδί της φυλακής από την οποία το έσκαγε όταν τον συναντούσε.  Έτσι και εκείνο το βράδυ. Μαζεύτηκαν όλοι τους σε κείνη την εκδήλωση του χωριού και λίγο αργότερα άφησαν τους εαυτούς τους να κυλήσουν στην έκσταση και στη δίνη του χορού όπως ακριβώς κυλούσαν και οι σταγόνες από το αλκοόλ που έπιναν.  Ευχήθηκαν ο νέος χρόνος να φέρει όσα δεν έφερε ο προηγούμενος και ο Κυριάκος ευχήθηκε να μπορέσει να ζήσει ξανά, έντονα όπως τότε... Ήταν όμως έτοιμος να ζήσει; Να ερωτευτεί ξανά; Το άντεχε; Συνηθισμένος να ζει εφήμερες σχέσεις πίστευε ότι όλες οι γυναίκες είναι το ίδιο. Τάζεις, παίρνεις, φεύγεις. Μόνο που πλέον επιθυμούσε το παιχνίδι να έχει ρόλους, όπως έκανε και ο φίλος του ο Φώτης.

Μελάνια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου