Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

29 Δεκ 2017

0 Παίζοντας με το μέλλον (Κεφάλαιο 4)

Εκείνο το βράδυ...

Ο χορός, το ποτό, ο καπνός, η ζέστη δημιούργησαν ένα αίσθημα δυσφορίας στον Κυριάκο... Ένιωθε να πνίγεται, ήθελε να φωνάξει και δεν μπορούσε. Πήγε να καθίσει όμως δεν έπαιρνε ανάσες. Ένιωθε να λιγοστεύει το οξυγόνο του… Ο φίλος του ο Φώτης τον έσυρε με το ζόρι μέχρι έξω μαζί με τη Μαρίνα. Του έλυσαν τον κόμπο της γραβάτας, τον έβρεξαν και τον άφησαν να ηρεμήσει. Σαν από λήθαργο ξύπνησε… Καρδιά και αναπνοή βρήκαν ξανά τη θέση τους και άρχισαν να λειτουργούν με φυσιολογικό ρυθμό.
Η Μαρίνα, αφού σιγουρεύτηκε ότι ο Κυριάκος ήταν καλά, έβγαλε έναν ήχο αναστεναγμού και επέστρεψε στην παρέα. Ο Φώτης παρέμεινε δίπλα στον φίλο του για να τον βοηθήσει και να επιβεβαιωθεί ότι χαίρει άκρας υγείας.
«Δε φαίνεσαι πολύ καλά σήμερα. Τι έχεις;» τον ρώτησε ρίχνοντας του μια διαπεραστική μάτια
«Είμαι πολύ κουρασμένος Φώτη. Έχω πολλά προβλήματα και πολύ άγχος. Το ξέρεις» του απάντησε θέλοντας να αποφύγει την κουβέντα.
«Κυριάκο σε γνωρίζω πολύ καλά. Τόσα χρόνια φίλοι. Πες μου ότι σκέφτεσαι πάλι εκείνο το κορίτσι;»

«Την βλέπω στον ύπνο μου. Δεν μπορώ να ησυχάσω.. Από την μια έχω τύψεις που συνέβη ότι συνέβη και από την άλλη πάνε τόσα χρόνια...»
«Τόσα χρόνια από ποιο...»
«Φώτη από τότε που έγινε αυτό με την κοπέλα εκείνη, δεν έχει βρεθεί στον δρόμο μου ούτε μια γυναίκα που να με νοιάζεται… Όλες είναι για να περνάνε καλά. Είναι λες και με καταριέται».
«Έλα, κόψε τις βλακείες.. έχουμε πει δεν θα μιλάμε για αυτό το θέμα.. Έκλεισε. Και γίνεσαι άδικος τώρα. Έχεις τη Μαρίνα, που είναι πάντα δίπλα σου σαν κερί αναμμένο».
«Ναι, γιατί φοβάται μην της τελειώσουν τα λεφτά και δεν έχει να πάρει αλλά. Γνωρίζουμε πολύ καλά και οι δύο ότι η Μαρίνα είναι κοντά μου από συμφέρον. Δε λέω. Με νοιάζεται αλλά αυτό το ενδιαφέρον δεν πηγάζει από αγάπη… από πάθος.. Νιώθω σαν νεκρός τόσο καιρό. Θέλω κάτι να με εκστασιάσει! Η τόση ρουτίνα με πεθαίνει».
«Κυριάκο, έχεις αναλάβει μια αποστολή. Να βγεις βουλευτής. Δεν έχουμε χρόνο για μονάδες ούτε για μοιρολόγια ούτε να σου βρούμε έρωτα. Βολέψου με ό,τι έχεις. Βγες πρώτα και μετά ερωτεύεσαι. Πάμε τώρα μέσα;»
«Πήγαινε, εγώ δε θα έρθω».
«Που θα πας;»
«Βόλτα με το αμάξι».
«Καλά, θα μας αφήσεις μέσα και θα φύγεις; Κυριάκο, σοβαρέψου…»
«Φεύγω και δε σηκώνω κουβέντα. Πήγαινε τη Μαρίνα εσύ στο σπίτι.. Καλή συνέχεια» είπε και βιάστηκε να φύγει.
Μάταια του φώναζε ο Φώτης να γυρίσει. Δεν άκουγε τίποτα. Ήθελε να έχει μια στιγμή δική του. Κατά δική του. Να μείνει μόνος με τον εαυτό του. Να χωθεί μέσα στις αναμνήσεις του και να θυμηθεί αυτά που έπρεπε να είχε ξεχάσει ήδη, μα δεν μπορούσε.
Το μυαλό του έχει γεμίσει με πρέπει και η καρδιά με θέλω... Και αυτός στη μέση...

Καθισμένος μέσα στο αυτοκίνητο του κοιτούσε πίσω και αγνάντευε το μέλλον του αδιαφορώντας για το παρόν του. Από το ραδιόφωνο ακουγόταν η φωνή της Αλεξίου να τραγουδάει «Ο άνθρωπός μου». Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο. Προσπάθησε να το σβήσει, μα δεν τα κατάφερε. Η κίνηση αυτή περίσσευε. Η ορμή με την οποία ξεχύθηκαν τα δάκρυα έμοιαζε με θυελλώδη καταιγίδα. Καιρό τώρα έπνιγε κάθε ίχνος συναισθήματος μέσα του. Ο πόνος και το δάκρυ είχαν κρυφτεί πίσω από το καλοσχηματισμένο χαμόγελο που είχε γίνει μόνιμο τατουάζ στο πρόσωπό του. Ο πόνος και το δάκρυ δεν είχαν θέση στη ζωή του. Δεν υπήρχε χρόνος για τέτοιες πολυτέλειες. Και έπειτα τι ήταν; Καμιά γυναικούλα να κλαψουρίζει;
Ποτέ καμία λύπη δεν είχε θέση στη ζωή του… Όμως τώρα ο πάγος έσπασε...
«Δεν το ήθελα… δεν το θέλω έτσι... δεν το μπορώ... θέλω αλλά... πόσο ακόμα;» είπε και ξέσπασε σε κλάμα γοερό.
Έκλαιγε… Έκλαιγε μέχρι που δεν είχε άλλο.
Το κλάμα του σταμάτησε ένα απότομο φρενάρισμα. Είχε ξεχάσει ότι παράλληλα οδηγούσε.
Άνοιξε τα μάτια του με μεγάλη δυσκολία και είδε μια γυναικεία μορφή μπροστά του. Μα ζαλισμένος καθώς ήταν δεν μπορούσε να αναγνωρίσει τη γυναικεία φιγούρα που σχηματιζόταν μπροστά του.
Είχε τη μορφή αερικού και φωνή γλυκιά μα και απόκοσμη. Η λεπτή της φιγούρα και το λευκό της δέρμα την έκαναν να μοιάζει σαν να ήταν βγαλμένη από όνειρο ή ίσως και από εφιάλτη. Μόλις ο Κυριάκος πήγε να διακρίνει τη μορφή της καλύτερα, αυτή απομακρύνθηκε αφήνοντάς τον με την ανάμνησή της.
«Ποια είσαι; Ποια; Πες μου;» ρώτησε φωνάζοντας.
Γύρισε, τον κοίταξε και η όψη της τον τρόμαξε. Το λευκό δέρμα μετατράπηκε σε κόκκινο. Κόκκινο του αίματος.
Φοβήθηκε και τρομαγμένος ξύπνησε.
«Κυριάκο, μ’ ακούς; Τόση ώρα σου μιλάω. Είσαι καλά;» τον ρώτησε με αγωνία η Μαρίνα
«Ναι. Πού βρίσκομαι;» Έχοντας ξυπνήσει από τον λήθαργο έριξε μια ματιά γύρω. Ανακάλυψε ότι βρισκόταν στο νοσοκομείο, με ορούς και σωληνάκια.
«Μα τι έπαθα;» αναρωτήθηκε.
«Έχασες τον έλεγχο την ώρα που οδηγούσες και έπεσες πάνω σε ένα δέντρο. Ο αερόσακος δεν άνοιξε. Χτύπησες το κεφάλι σου άσχημα. Έχει περάσει ένα εικοσιτετράωρο που βγήκες από το χειρουργείο. Από το χτύπημα προκλήθηκε αιμάτωμα. Τρόμαξα εδώ. Ευτυχώς είσαι καλά».
«Καλά… πως; Ποιος;» προσπαθούσε να μιλήσει με όση δύναμη φωνής του είχε απομείνει.
«Μια κοπέλα περνούσε από εκει με το παιδί της. Είδε τι  έγινε και κάλεσε αμέσως ασθενοφόρο. Δεν μπορούσε να έρθει λόγω του παιδιού. Άγιο είχες. Αν δεν ήταν η κοπέλα να σου προσφέρει πρώτες βοήθειες και να καλέσει το ΕΚΑΒ δε θα ζούσες».
«Και θα ήσασταν όλοι περισσότερο ευτυχισμένοι και εσύ φυσικά τακτοποιημένη οικονομικά».
«Κυριάκο, κόψε τα χαζά. Φυσικά και δε σε θέλω νεκρό. Έχεις αγώνα μπροστά σου και πρέπει να τον πετύχεις. Πρέπει να εκλεγείς και ως τότε εγώ θα είμαι δίπλα σου να σε στηρίζω και να σε φροντίζω» είπε με έναν τόνο αδιάφορο. Στάθηκε για λίγα δευτερόλεπτα στην τελευταία της φράση. Μέχρι και η ίδια απόρησε με την τελευταία της λέξη.
«Εννοείται αυτό. Πρέπει να εξασφαλιστείς οικονομικά και ο τίτλος της κυρίας Βουλευτού ανεβάζει την ταρίφα» της απάντησε με όση δύναμη είχε.
Ένα αίσθημα αηδίας τον κατέκλεισε, καθώς αντιλαμβανόταν την κατάσταση στην οποία είχε φτάσει η ζωή του. Είχε ξεπεράσει τα όρια της αχαλίνωτης ζωής. Σεξ, ακατάπαυστες σπατάλες, συνεργασία με μαφιόζους, συμμετοχή σε οικονομικά εγκλήματα και άλλα παρόμοια συνέθεταν το παζλ της ζωής του. Ό,τι και αν άγγιζε το λέρωνε. Έψαχνε την ευτυχία, αποζητούσε την αγάπη και τη στοργή. Όμως μπορείς να φυτέψεις λουλούδια σε ένα παρτέρι με ζιζάνια χωρίς να τα ξεριζώσεις; Είναι εύκολο να γεμίσεις την παλέτα της ζωής με έντονες αποχρώσεις όταν κυριαρχεί μόνο το μαύρο;
Βυθισμένος σε σκέψεις παρελθοντικές και αλλοτινές, τον πήρε ο ύπνος. Η Μαρίνα βγήκε έξω από το δωμάτιο και περίμενε τον γιατρό. Βούλιαξε σε μια καρέκλα το κουρασμένο κορμί της και αφέθηκε και αυτή στις αναμνήσεις της. Η αλήθεια είναι πως τον Κυριάκο δεν τον ερωτεύθηκε ποτέ. Ίσως να τον αγάπησε στην αρχή. Τη νοιάστηκε, της έδωσε όλα όσα είχε στερηθεί: λεφτά, ρούχα ακριβά, όνομα και μια θέση κύρους στην κοσμική ζωή της Θεσσαλονίκης. Ό,τι επιθυμούσε η καρδιά μιας γυναίκας το είχε. Τουλάχιστον αυτό πίστευε. Έτσι έδειχνε.
Η πραγματικότητα διέφερε. Για καθετί που της χάριζε, υπήρχε ένα αντάλλαγμα. Ένα τίμημα που έπρεπε να πληρώσει. Υποταγή και υπακοή στις σεξουαλικές ορέξεις του Κυριάκου. Μπορεί να ακούγεται εύκολο. Δεν είναι. Γιατί οι σεξουαλικές του προτιμήσεις ξεπερνούσαν τα όρια της διαστροφής. Πολλές φορές την είχε χρησιμοποιήσει για να τον χρηματοδοτήσουν. Πολλές φορές την είχε χρησιμοποιήσει σε όργια παρά τη θέλησή της. Σε όργια, στα οποία ο ίδιος ο Κυριάκος ξεφτίλιζε τον εαυτό του μπροστά της. Την έβαζε να τον βλέπει να κάνει σεξ με άλλες και με άλλους άντρες. Ναι, ειδικά το τελευταίο ήταν το αγαπημένο του. Ντυμένος με γυναίκεια ρούχα και εσώρουχα, έτοιμος να υποκύψει σε κάθε αρσενικό που συμμετείχε. Η διαστροφή του δεν είχε όρια. Είχε ξεφύγει. Άλλαζε τις ιδιαιτέρες του σαν τα πουκάμισα. Την ξεφτίλιζε δημοσίως, τη χτυπούσε στα μεγάλα του μεθύσια. Μεθύσια που ολοένα και αυξάνονταν.
Είχε περάσει πολλά και άντεξε. Φυσικά και δεν τον αγαπούσε πλέον. Είχε στερηθεί δίπλα του κάθε δικαίωμα στην αγάπη και στον έρωτα. Αντάλλαξε την ευτυχία με χρήματα και θέση. Το προγαμιαίο συμβόλαιο που υπέγραψαν την κάλυπτε οικονομικά σε περίπτωση χωρισμού, αλλά ήθελε και άλλα. Επιθυμούσε η επιταγή στο τέλος να έχει τόσα μηδενικά, ώστε να επουλωθεί κάθε πληγή. Και έπειτα ήταν ο μόνος που ήξερε το μυστικό της...
Αυτός τη βοήθησε στην πιο δύσκολη στιγμή της, όταν δύο χρόνια πριν βρέθηκε αντιμέτωπη με μια κατάσταση χωρίς προηγούμενο. Ένα μυστικό που ήταν ικανό να ανατρέψει κάθε ισορροπία στη ζωή της. Ο Κυριάκος το γνώριζε και μπορούσε, αν ήθελε, να το χρησιμοποιήσει.
«Συγγνώμη... Με ακούτε; Ήρθα να σας ενημερώσω για την κατάσταση του κυρίου Φανταμεντόπουλου» είπε ο γιατρός και η Μαρίνα αμέσως «ξύπνησε».
Ο γιατρός τής ανέφερε πως έπρεπε να μείνει λίγες μέρες ακόμα στο νοσοκομείο ο Κυριάκος για κάποιες εξετάσεις. Είχε ξεπεράσει τον κίνδυνο, όμως θα χρειαζόταν ξεκούραση για αρκετές μέρες μετά.
Η Μαρίνα μπήκε στο δωμάτιο, ενημέρωσε τον Κυριάκο, του άφησε το κινητό του και έφυγε σαν κυνηγημένη, επηρεασμένη από τις αναμνήσεις της. Δεν άντεχε λεπτό αυτό το καρκίνωμα που είχε δίπλα της. Έπρεπε να αντέξει λίγο ακόμα. Μέχρι τις εκλογές. Μετά τέλος.
Ο Κυριάκος απέμεινε μόνος. Δεν του άρεσε το νοσοκομείο. Από τη μια οι τακτικές επισκέψεις των γιατρών και των νοσοκόμων και από την άλλην αυτή η απίστευτη μοναξιά και η απραγία τον κούραζαν και συνάμα τον τρέλαιναν. Όχι ότι ήθελε και πολύ βέβαια... Ίσως μια βόλτα στον ψυχίατρο του νοσοκομείου να τον βοηθούσε...
Έκανε να ανοίξει το κινητό του και το μετάνιωσε.
«Κλήσεις, μηνύματα... Αυτά τα μπιπ, μπιπ... Ούτε να εγχειριστεί δεν μπορεί κανείς με την ησυχία του.
Φασαρία δεν ήθελα; Δε ζητούσα το τζόκερ καλύτερα; Τι είναι αυτό;»
Ένα μήνυμα κατέφθασε μόλις στο κινητό του από άγνωστο αποστολέα.
«Καλησπέρα. Είμαι η κοπέλα που σας βρήκε το βράδυ του ατυχήματος. Είστε καλά; Προσπάθησα να επικοινωνήσω και νωρίτερα, μα δεν τα κατάφερα. Έρη».
Ξαφνιάστηκε. Δεν περίμενε μια κοπέλα άγνωστη να ενδιαφερθεί για αυτόν. Την κάλεσε, μα δεν το σήκωσε.
Θα πάρω αργότερα, σκέφτηκε και πριν προλάβει να αφήσει το κινητό από τα χέρια του, χτύπησε ξανά.
«Καλησπέρα σας. Είμαι η Έρη, η κοπέλα από το βράδυ του ατυχήματος. Είστε καλά;»
«Ναι. Ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον».
«Έμαθα μπήκατε στο χειρουργείο;»
«Πώς το μάθατε;»
«Πέρασα από το νοσοκομείο. Συνάντησα τη γυναίκα σας και μου διηγήθηκε τι έγινε. Μάλιστα σας έφερα και λίγα λουλούδια».
«Δε μου ανέφερε κάτι. Σε κάθε περίπτωση, σας ευχαριστώ πολύ για όλα. Αν δεν ήσασταν εσείς, δε θα ζούσα».
«Τώρα όμως ζείτε και αυτό είναι το σημαντικότερο».
«Επιφυλάσσομαι να ανταποδώσω το καλό που μου κάνατε, μόλις βγω από εδώ».
«Δε χρειάζεται να κάνετε τίποτα. Λειτούργησα όπως οφείλει να κάνει ο καθένας. Με συνείδηση και ανθρωπιά. Λοιπόν, καλή ανάρρωση σας εύχομαι».
«Και πάλι ευχαριστώ. Εις το επανιδείν»
Έκλεισε το τηλέφωνο και ο Κυριάκος αναρωτιόταν γιατί η Μαρίνα δεν του ανέφερε τίποτα ούτε για την επίσκεψη της κοπέλας ούτε για τα λουλούδια.
Τη σκέψη διέκοψε το τηλέφωνο που χτύπησε ξανά.
«Μπαμπά, σε ψάχναμε τόσες μέρες. Είσαι καλά; Πού ήσουν;» ρώτησε η Νατάσσα ανήσυχη.
«Είμαι στο νοσοκομείο. Είχα ένα ατύχημα. Μα δε σας ενημέρωσε η Μαρίνα;»
«Ατύχημα; Μπαμπά μου, είσαι καλά;» φώναξε με δάκρυα στα μάτια ο μικρός Φίλιππος.
«Ναι, είμαι καλά. Μην ανησυχείτε» είπε και έκλεισε το τηλέφωνο γρήγορα.
Τηλεφώνησε και στη μητέρα του. Και αυτή ήταν σε πλήρη άγνοια.
«Μα καλά, αυτή η γυναίκα δεν ενημέρωσε κανέναν για την κατάσταση μου; Και καλά τα παιδιά μου, δεν ήθελε να τα ανησυχήσει. Τη μάνα μου; Την κοπέλα γιατί δεν την άφησε να με δει;»
Περίεργα πράγματα συμβαίνουν... Πολύ περίεργα


 Μελάνια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου