Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

22 Μαρ 2018

0 The Last Shadow (Game of Shadows II) (Κεφάλαιο 16) - "Το μεταξωτό χάδι"

Η βροχή είχε κοπάσει κι εμείς σιωπηλά κάναμε σκέψεις. Εγκλωβισμένοι για άλλη μια φορά στις καταραμένες σκέψεις.   Τώρα άρχισαν να ξεκαθαρίζουν όλα. Ο κάθε ένας  μας έλεγε ό,τι ήξερε γι’ αυτή την υπόθεση, μέχρι επιτέλους να βρούμε μια άκρη.
«Μας  είπες ότι οι Ιχθείς ήταν μια βάση, πότε όμως ακριβώς ιδρύθηκε ξέρει κανείς μας;»  αναρωτήθηκε ο Τόμας.
«Η πλέον νεκρή βάση πρέπει να είχε ιδρυθεί πολύ πιο πριν».
«Δηλαδή, Κίμ;»
«Έρρικα, νομίζω πως σε αυτή την υπόθεση δεν έχουμε να κάνουμε απλά με ανθρώπους που έκανα πειράματα σε μια βάση αλλά με…»
«Αλλά με τι;» αποκρίθηκε ο Τζάκσον.
Η Κίμπερλι κοιτούσε τρομοκρατημένη, φοβόταν να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση.
«Κιμπερλι, μίλα!» τη φώναξα.
«Αυτή η Βάση είχε σχέση με τους Ναζί».
«Τι πράγμα;» είπε ο Τζάκσον,  ενώ είχε μείνει άναυδος.
«Είσαι σίγουρη γι’ αυτό που μόλις ξεστόμισες;»  Είχα ταραχτεί, κοιτούσα γύρω μου  και για μια στιγμή ένιωσα να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου.
«Δες και μόνος σου». Μου έδωσε το μοναδικό στοιχείο που είχε βρει και κρατούσε στα χέρια της.
«Αυτό…»
«Είναι το σύμβολο των Ναζί» ξεστόμισε η Έρρικα.
Εκείνες η ανατριχιαστικές γραμμές  μου προκάλεσαν ένα έντονο ρίγος. Στο παλιό απόκομμα  που έγραφε για τη νεκρή βράση υπήρχε το σύμβολο των Ναζί. Το είχα υποψιαστεί, όταν ξεκίνησα να ψάχνω  μόνος πληροφορίες .  Δεν ήθελα να το αποδεχτώ όμως.
«Στο Διαδίκτυο δεν γράφει κάτι παραπάνω;»
«Το έχω κάνει Τόμας. Και ναι… Η Νεκρή βάση ιδρύθηκε το 1945 μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου».
«Αυτό δε μου το είχες πει, Ντέρεκ».  Η απογοήτευση στα μάτια του Τζάκσον με τσάκισε  για ακόμα μια φορά
«Ήθελα να έχω αρκετά στοιχεία προτού μιλήσω για την αλήθεια».
«Εμείς όμως, με όλο αυτό πώς γίνεται να έχουμε σχέση; Εντάξει οι γονείς μας δούλευαν, όπως κατάλαβα, σε εκείνη τη βάση, αλλά εμείς;  Το σύμβολο; Γιατί;»
«Θα συμφωνήσω με την Έρρικα. Εμείς, γιατί;» ξεστόμισε ο Τόμας
Εκείνη την στιγμή, πρόσεξα την αντίδραση του Τζάκσον. Το βλέμμα του αφαιρέθηκε, σαν να έκανε μια αναδρομή. Δε μίλησε όμως με παραξένεψε.
«Τζάκσον, είσαι καλά;»  Το βλέμμα του έπεσε κατά πάνω μου.
«Νομίζω πως… Πως θυμήθηκα κάτι».
«Τι;» τον ρώτησε με αγωνία η Σίσι
«Όταν ήμουν μικρός, ο πατέρας  μου δε με άφηνε ποτέ να πλησιάζω το γραφείο του στο σπίτι. Γενικά δεν άφηνε κανένα. Μια μέρα όμως, η πόρτα ήταν ανοιχτή και εγώ, επειδή ήμουν περίεργος, θυμάμαι να μπαίνω μέσα.  Το γραφείο βρισκόταν απέναντι μου, όλα ήταν τακτοποιημένα.  Πίσω από το γραφείο υπήρχε ένα τεράστιο παράθυρο με ωραία θέα στο κήπο μας.  Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση  ήταν η τεράστια βιβλιοθήκη που είχε στο πλάι δεξιά. Τα περισσότερα βιβλία ήταν γερμανικά.   Είχα πλησιάσει και, καθώς κοιτούσα τα βιβλία,  πρόσεξα στην καρέκλα του γραφείου του ένα  ανοιχτό βιβλίο.  Τώρα θυμάμαι τον τίτλο». Όλοι κρατιόμασταν από κάθε λέξη που ξεστόμιζε εκείνη την στιγμή και με προσοχή ακούγαμε, ενώ εκείνος συνέχιζε να διηγείται την αναδρομή του.  «Μaɪ̯n Κampf (Μάιν Καμπφ)»  ξεστόμισε
«Ποιος ήρθε;» η φωνή του Τόμας ακούστηκε γεμάτη ειρωνεία
«Ο Αγών μου»  πρόσθεσα εγώ
«Δε μας λέτε κι εμάς ακριβώς τι είναι αυτό;»
«Λίγη ιστορία παιδιά δε θα έβλαπτε να ξέρετε» αποκρίθηκε η Ρετζίνα.
«Για πες εσύ, που ξέρεις.» συνέχισε την ειρωνεία ο Τόμας.
«Αυτό ήταν το βιβλίο του Χίτλερ».
«Με αποστόμωσες τώρα».
«Τόμας, κόψε το ειρωνικό υφάκι! Εδώ μιλάμε σοβαρά»  αποκρίθηκα εκνευρισμένος.
«Τι λες ρε φίλε, ξέρετε κάτι, εγώ έχω βαρεθεί με αυτή την ιστορία.  Το ένα ψέμα μετά το άλλο, η μια αλήθεια μετά την άλλη κι εμείς χαμένοι. Πάντα στο μηδέν.  Παραλίγο να μας σκοτώσουν, μετά μας σώζουν… Αυτός που μας έσωσε και μας βοήθησε είναι ο κακός όπως λέτε».
«Δε λέμε απλά, έχουμε αποδείξεις» τον διέκοψα.
«Κι εγώ έχω Βα- ρε- θεί! Αρκετά.  Θέλω να ζήσω μια φυσιολογική ζωή χωρίς να με κυνηγά το παρελθόν».
«Τόμας, για να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, όπως θες, πρέπει πρώτα να αποδεχθείς και το ποιος είσαι».
«Ποιος είμαι Τζάκσον; Ε; Ο γιος ενός δολοφόνου που συμμετείχε σε όλη αυτή τη τρέλα;  Ωραία το ξέρω, αυτός είμαι. Έχω μια αδελφή για την οποία δεν είχα ιδέα μέχρι πρόσφατα. Όλα μου πάνε στραβά από το παρελθόν. Θέλω να το ξεχάσω!»
«Και θα αφήσεις τους πραγματικούς ενόχους να κερδίσουν;» με βουρκωμένα μάτια τον ρώτησε η Έρρικα.  «Η συνείδηση σου το αντέχει αυτό; Γιατί εγώ πιστεύω πως όχι».
«Κανείς μας δε το αντέχει!»  πρόσθεσε η Σίσι.
«Είμαστε μια ομάδα. Και θα τα καταφέρουμε. Τίποτα εδώ δεν έγινε τυχαία.  Αν θες να τα παρατήσεις καν’ το, αλλά να ξέρεις πως το άτομο που θα απογοητεύσεις περισσότερο, θα είναι ο εαυτός σου». Του μίλησα πολύ έντονα και θυμωμένα. «Δε θα σε αναγκάσουμε ούτε να μείνεις ούτε να φύγεις. Αυτό είναι δική σου απόφαση.  Όσο όμως αρνείσαι να αντιμετωπίσεις την αλήθεια, τόσο αυτή θα σε κυνηγά».
Με κοιτούσε χαμένος αλλά ήξερε πως είχα δίκιο.
«Τώρα τι κάνουμε;  Αν όντως αυτή η Βάση είχε ιδρυθεί τότε, εμείς δηλαδή τώρα έχουμε να κάνουμε με πρώην ομάδα των Ναζί σωστά;»  αναρωτήθηκε  η Σίσι.
«Ακριβώς. Κι εμείς ίσως να ήμασταν πειράματα τους».
«Όχι ίσως, Τζάκσον… Σίγουρα ήμασταν και είμαστε».
«Ο μόνος τρόπος, για να το ξεσκεπάσουμε είναι το ημερολόγιο, έτσι;»
«Ναι» απάντησα μονολεκτικά στον Τζάκσον.
«Πιο ημερολόγιο, ρε παιδιά;»
«Δηλαδή αλλιώς δεν μπορεί να κατηγορηθεί; Έχουμε τόσες αποδείξεις…» συμπλήρωσε τα λόγια της Σίσι, η Έρρικα
«Με τη δύναμη που έχει, τις καταστρέφει άνετα. Μόνο το ημερολόγιο τον τρομάζει» απάντησα.
«Το οποίο μέσα τον κατηγορεί; Τι ακριβώς κρύβει;»
«Αυτό μόνο αν το βρούμε, θα το ανακαλύψουμε».
«Συμφωνώ με τον Τζάκσον… Ό,τι κι αν είναι αυτό που κρύβει, τρομάζει το πατέρα σου».
«Μην τον αποκαλείς έτσι».
«Συγγνώμη…» αναστέναξα «Πρέπει να το βρούμε και σύντομα!»
Η  ώρα πέρασε και όλοι έφυγαν εκτός από την Έρρικα και τον Τζάκσον. Αυτός είχε βγει στο μπαλκόνι και κοίταζε τα αστέρια στον ουρανό, που είχε επιτέλους  καθαρίσει από τα σύννεφα και τη βροχή.  Τον πλησίασα.
«Αυτή η μυρωδιά της βροχής που μόλις έχει τελειώσει είναι η αγαπημένη μου» αποκρίθηκε, μα δε με κοίταξε.
«Είναι μαγευτική για κάποιους».
«Πρέπει να το τελειώσουμε αυτό Ντέρεκ».
«Το ξέρω. Και θα είμαστε μαζί, ομάδα» αποκρίθηκα με ένα αποφασιστικό βλέμμα γεμάτο ειλικρίνεια.
«Ξέρεις… Πρώτη φορά μετά από καιρό θυμήθηκα κάτι. Κάτι που έπρεπε να το είχα θυμηθεί πιο νωρίς».
«Μην κατηγορείς τον εαυτό σου. Δεν φταις. Αυτή η υπόθεση είναι πολύ πιο μπερδεμένη».
«Το ξέρω αλλά… Να ξέρεις…» έκανε μια παύση. «Δεν είχα και τα πιο ωραία παιδικά χρόνια.  Ούτε ο αδελφός μου… Μου λείπει πολύ.  Έπρεπε να τον χάσω, για να καταλάβω την αξία του. Αυτός με έσωζε πάντα όταν ο…» δεν μπόρεσε να ξεστομίσει τη λέξη πατέρας. «Όταν εκείνος μου θύμωνε άγρια.  Ήταν αρκετά οξύθυμος μαζί μου.  Στο πέρασμα του χρόνου  ένιωθα πως έχανα τη ζωή μου μέρα με τη μέρα.  Χρειάστηκε να βαδίσω πολλές μέρες στα μονοπάτια της σκληρότητας και του εγωισμού... όπως κι εσύ»  μου έριξε μια ματιά κατανόησης. «Έδωσα και  πήρα πολύ πόνο, πλήρωσα με κρυφά ματωμένα δάκρυα το τίμημα του να ξεχνάς σημαντικά πράγματα… Και να μην τα εκτιμάς».
«Λήθη… Αυτό είχες επιλέξει, έτσι; Όπως κι εγώ… Ό,τι μας πλήγωσε πολύ, το διαγράψαμε, ή τουλάχιστον προσπαθήσαμε».
«Ναι… και μου κόστισε πολύ μέχρι να ξανακερδίσω  τη μεταξένια σκέψη μου.  Την σκέψη που να σε απελευθερώσει από το βασανιστήριο αυτό. Θυμάμαι τη μάνα μου, που μου έλεγε παραμύθια για να μη φοβάμαι τα βράδια, και αυτό το απαλό της χάδι, που μου έκανε τη ψυχή κάθε φορά πιο μαλακή… Αυτό το μεταξωτό  χάδι που είχε αρχίσει να λιώνει την πανοπλία μου τότε… Αυτό το πέτυχε στο τώρα η Σίσι. Αυτό το χάδι πλησιάζει την καρδιά μου κάθε φορά. Γι’ αυτό της έδωσα δεύτερη ευκαιρία.  Κι εσύ…» μου χαμογέλασε. «Αυτό το χάδι… Το βρήκες κι εσύ στην Έρρικα».
«Μου θυμίζει τη Νέλια. Ήταν τα πάντα για μένα».
«Το ξέρω… Πρέπει να παλέψεις, για να τη κρατήσεις και να μην τη πληγώσεις. Δεν είναι σωστό να πληγώνουμε ανθρώπους, ιδιαίτερα αυτούς για τους οποίους έχουμε έντονα συναισθήματα. Η Έρρικα σε νοιάζεται και στο δείχνει.  Έχασες μια φορά κάτι που αγάπησες πολύ, μην το αφήσεις να ξανασυμβεί. Πάλεψε».
«Είναι η δύναμη μου… Με βοηθά να συνεχίσω σε αυτή την υπόθεση. Αυτό το βλέμμα της έχει κάτι μοναδικό».
«Την έχεις αγαπήσει. Αυτό είναι ένα κομμάτι της ζωής που όλοι οι άνθρωποι το χρειαζόμαστε… Ακόμα και ο πιο αδίστακτος έχει ανάγκη από αγάπη. Σου αξίζει η Έρρικα. Πραγματικά».
Χαμογέλασα. Αυτή η συζήτηση μετά από την προηγούμενη, μου έδωσε ένα χάδι γαλήνης και ηρεμίας.  Όλα θα πήγαιναν καλά.

CHARA CHRIST

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου