Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

30 Μαρ 2018

0 The Last Shadow (Game of Shadows II) (Κεφάλαιο 17) - "Λίγο πριν το τέλος"

Το κινητό ήχησε και πάλι κάνοντας να κοπάσει αυτή τη βουβή σιωπή της νύχτας. Τρόμαξα και άφησα ξαφνιασμένος την Έρρικα από την αγκαλιά μου. Αυτή τη φορά δεν ήταν όνειρο, ούτε απλά ένα προαίσθημα.
«Σε ξύπνησα;» με ρώτησε  με αναστατωμένη φωνή.
«Δε πειράζει... Πες μου. Έγινε κάτι σοβαρό;» Κοίταξα το ρολόι δίπλα μου. Τρεις τα χαράματα...
«Ντέρεκ, το βρήκα! Επιτέλους, το βρήκα!» ξεφώνισε από την άλλη μεριά της γραμμής.
«Το ημερολόγιο;»  Αναρωτήθηκα φανερά ξαφνιασμένος και το βλέμμα μου συνάντησε το βλέμμα της Έρρικα  που μόλις είχε ξυπνήσει.
«Τώρα καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο σημαντικό! Όλα αυτά που γράφει εδώ... Ντέρεκ…»  σταμάτησε και  το μόνο που ακουγόταν ήταν η ανάσα του.
«Μίλα ξεκάθαρα! Δε σε καταλαβαίνω».
«Αυτό που έκρυβαν! Και που κρύβουν ακόμα...»
«Δηλαδή, τι;»
«Είχε δίκαιο. Όντως εδώ βρίσκονται όλες οι αποδείξεις που ψάχναμε. Τα ονόματα όλων είναι εδώ. Θα σε περιμένω... Πρέπει να το διαβάσεις αυτό! Τώρα ξέρουμε πραγματικά τι ήταν οι Ιχθείς και αυτές είναι τρανταχτές αποδείξεις! Ήρθε επιτέλους η στιγμή που περιμέναμε…» Τότε έκανε μια ξαφνική παύση. « Ντέρεκ...» ψιθύρισε.
«Γιατί ψιθυρίζεις; Είναι κάποιος εκεί;» αποκρίθηκα ταραγμένος.
«Ναι.» μουρμούρισε μονολεκτικά.
«Κρύψου, έρχομαι!» πρόσθεσα και, χωρίς δεύτερη σκέψη, φόρεσα βιαστικά τα ρούχα μου, άρπαξα το όπλο  μου κι  έγινα καπνός.
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν να ζούσα την ίδια  σκηνή με τον Μαξ. Μερικά πράγματα επαναλαμβάνονται. Το κορμί μου είχε παγώσει για το τι θα μπορούσε να συμβεί. Δεν με ξαναπήρε τηλέφωνο. Τα βήματα μου γίνονταν  ολοένα και πιο βιαστικά.  Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο γρήγορα που νόμιζα πως θα πεταγόταν έξω.  Δεν έπρεπε να αφήσω το φόβο εκείνης της στιγμής να με καταλάβει γιατί τότε, το μόνο που θα κατάφερνα θα ήταν να φέρω τη καταστροφή. Η  μόνη διαφορά αυτή τη φορά, ήταν πως είχα την ευκαιρία να σώσω μια ζωή και τελικά δεν πρόλαβα...
    Ο δυνατός κρότος από τον πυροβολισμό  με αφύπνισε.  Μόλις είχα φτάσει. Η ψυχή μου πάγωσε. Τα λόγια κρύφτηκαν μέσα στη δυνατή σιωπή.  Τα μάτια μου καρφωμένα πάνω του. Αυτή η σκηνή αποτυπώθηκε στο μυαλό μου. Το αθώο αίμα του έγινε ένα με το πάτωμα. Και εκείνος εκεί, με το όπλο στο χέρι.  Δολοφόνος...  Ήταν και είναι ένας δολοφόνος!


CHARA CHRIST

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου