Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

8 Ιουν 2018

0 Ο άνδρας με τα 6 τατουάζ - Ελένη Πούλιου (Αποκλειστικό Απόσπασμα)


Περίληψη

Βερολίνο, 1928-1929. Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Ένας δράστης δολοφονεί οκτώ άντρες. Τρεις αστυνομικοί, ο Πάουλ Κρούγκερ, ο Γκερτ Κράους και η Ελίζα Στάην, ερευνούν την υπόθεση. Οι έρευνες επικεντρώνονται γύρω από έναν συγκεκριμένο ύποπτο, τον Ρώσο ζωγράφο και πρώην κατάδικο, Μαξίμ Ζουκόφσκι, που ομολογεί την ενοχή του. Ωστόσο, οι δολοφονίες συνεχίζονται, ενώ η αστυνόμος Στάην λαμβάνει ανώνυμες επιστολές, με τις οποίες ο αποστολέας ξετυλίγει κομμάτι-κομμάτι το οδυνηρό παρελθόν του. Μέχρι που ένα λάθος του ιατροδικαστή, αποκαλύπτει την αλήθεια. Και η Στάην θα βρεθεί μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα.

«Γνωρίζω γιατί είμαι εγκληματίας. Είμαι επειδή γνώρισα τη βία του ισχυρού από πολύ νωρίς. Και προτίμησα να γίνω εγώ ο ισχυρός»


Απόσπασμα

Σε μία καινούρια σελίδα, τράβηξε μία μεγάλη ευθεία γραμμή, στις δύο άκρες της οποίας σχεδίασε δύο μαύρες κουκίδες. Κάτω από την αριστερή κουκίδα σημείωσε τη χρονολογία του 1905, γράφοντας τη λέξη «αντικείμενα» και κάτω από τη δεξιά κουκίδα σημείωσε τη χρονολογία του 1911, γράφοντας τη λέξη «άνθρωποι». Η χρονολογία του 1905 φαινόταν σαν να ήταν μία πολύ σημαντική αφετηρία.
Ή μήπως η πιο σημαντική αφετηρία ήταν αυτή του 1903;
«Ζβββμμμμ…» ψιθύρισε σιγανά και ύστερα ξεκίνησε να γράφει το επόμενο γράμμα του, το οποίο θα έστελνε ασφαλώς στη νεαρή αστυνόμο το συντομότερο δυνατό.
Ήταν το τέταρτο κεφάλαιο του ημερολογίου του.
Στο κεφάλαιο αυτό, ο άντρας χωρίς όνομα μιλούσε για την καινούρια του ζωή από τη στιγμή που βγήκε από το αναμορφωτήριο το 1905 και έπειτα, για τότε που ήταν πλέον ένα εξαγριωμένο και μαινόμενο, αλλά κυρίως ελευθερωμένο, αγρίμι δεκατεσσάρων ετών, πανέτοιμο να δώσει σάρκα και οστά στο μίσος που τον κυρίευε για τόσο καιρό, και το οποίο είχε πολύ περισσότερες πιθανότητες να κακοφορμίσει παρά, ως δια μαγείας, να εξαφανιστεί. Τα δηλητηριασμένα από θυμό βέλη, που κουβαλούσε τόσο καιρό στη φαρέτρα του είχαν κάνει την πλάτη του να πονά και τώρα είχε φτάσει η στιγμή να τα βγάλει από πάνω του, σαν τα αγκάθια που βγάζει από το σώμα του το πληγωμένο παιδί, που έπαιζε αμέριμνο στις αλάνες. Ο ανώνυμος αποστολέας των γραμμάτων της Ελίζας Στάην, ύστερα από το στάδιο της πολεμικής διάθεσης, ήταν πανέτοιμος να περάσει στο τρίτο στάδιο της βιαιοποίησής του, στο στάδιο της άσκησης βίας, γιατί μονάχα αυτή ήταν η λογική συνέχεια της ζωής του.
Τα ανέκφραστα συναισθήματα δεν πεθαίνουν. Θάβονται ζωντανά και είναι θέμα χρόνου
να εκδηλωθούν, με τρόπο δυσάρεστο
, είχε πει κάποτε ένας σπουδαίος ψυχαναλυτής.
Η βία φέρνει βία, θυμάται πολλές φορές τον αγαπημένο της καθηγητή να αναφέρει με στόμφο στους μαθητές του η Ελίζα Στάην. Μάλιστα σχεδόν ούρλιαζε κάθε φορά που πρόφερε τα λόγια αυτά, θέλοντας να τους κάνει να καταλάβουν το πόσο πρωταρχικής σημασίας ήταν.
Αυτός είναι ένας από τους βασικούς νόμους της φύσης, τους έλεγε, σαν τον νόμο της άνωσης του Αρχιμήδη ή σαν τον τρίτο νόμο του Νεύτωνα, σύμφωνα με τον οποίον όταν δύο σώματα Α και Β αλληλεπιδρούν και το σώμα Α ασκεί δύναμη στο σώμα Β , τότε και το σώμα Β θα ασκήσει αντίθετη δύναμη στο σώμα Α.
Με άλλα λόγια, η δράση φέρνει αντίδραση.
Ασυνείδητα, ο κόσμος του ανώνυμου αποστολέα πολύ γρήγορα είχε χωριστεί σε δύο μεριές.
Η πρώτη ήταν η μεριά των άψυχων όντων, αυτών που δεν πονάνε και ιδιαίτερα, που δεν φωνάζουν και που δεν κλαίνε ή που δεν εκλιπαρούν, και η δεύτερη ήταν η μεριά των έμψυχων, αυτών που και πονάνε, και φωνάζουν, και κλαίνε και εκλιπαρούν, γιατί όλες οι σπουδαίες συναισθηματικές μεταπηδήσεις χρειάζονται μάλλον τον χρόνο τους για να πραγματοποιηθούν, αλλά σχεδόν πάντοτε στο τέλος πραγματοποιούνται.
Έτσι ξεκίνησε τη δράση του κλιμακωτά.
Μία από τις αγαπημένες του ασχολίες, αφότου βγήκε από το αναμορφωτήριο, έγιναν πολύ σύντομα οι εμπρησμοί και σε κάθε ευκαιρία που του δινόταν, έβαζε φωτιές σε παλιές σιταποθήκες, καλύβες, φράχτες, σε υπόστεγα χιονιού ή σε οτιδήποτε άλλο μπορούσε και, όταν δεν μπορούσε να βάλει φωτιά σε κάτι, έκαιγε το χορτάρι στα λιβάδια ή στα δάση, έκαιγε τους κάδους των σκουπιδιών, τα παγκάκια στους δρόμους ή στις πλατείες των πόλεων και των χωριών και τα γραμματοκιβώτια έξω από τα σπίτια των ανθρώπων, γιατί πάντοτε λάτρευε να βλέπει για ώρες τα αντικείμενα να καταστρέφονται ολοσχερώς μέσα σε πυκνές φλόγες και ακόμα και σήμερα η θέαση της φωτιάς ήταν κάτι που του προσέφερε μία αφάνταστα ευεργετική, σχεδόν ανακουφιστική και καθαρκτική αίσθηση, σαν οι φλόγες να καταφέρνουν να παίρνουν μακριά για λίγο ένα κομμάτι από τον θυμό του.
Όσο για τις κλοπές, εκείνες ανήκαν επίσης στις πολύ αγαπημένες του ασχολίες και είτε τις νύχτες είτε και μέσα στη μέση της ημέρας, έμπαινε κρυφά σε σπίτια, για να κλέψει τα κοσμήματα, τα χρήματα και όποιο άλλο πολύτιμο αντικείμενο έβρισκε μπροστά του, έκανε διαρρήξεις σε μαγαζιά με όπλα, μανάβικα, φούρνους, τράπεζες και ενεχυροδανειστήρια. Καμία ληστεία, καμία διάρρηξη και καμία κλοπή δεν έγινε ποτέ με πραγματικό κίνητρο τον πλούτο, μα έγινε για τον πολύ απλό λόγο πως ο μανιασμένος εκείνος άνθρωπος δεν θέλησε ποτέ του να σεβαστεί καμία ξένη περιουσία και κανένα αντικείμενο, που ανήκε σε άλλους ανθρώπους, δεν είχε για εκείνον κάποια αξία, την οποία έπρεπε να προστατεύσει, διότι όλα για αυτόν δεν ήταν τίποτε άλλο εκτός από τον ανήμπορο κυματοθραύστη της απέραντης οργής του.
Η καυτή λάβα του ηφαιστείου, που είχε σχεδιάσει η Ελίζα Στάην, μόλις που είχε αρχίσει να βγαίνει με ορμή από τον κεντρικό αγωγό του, στην προσπάθειά της να εκτονώσει όλη την ανυπόφορη και υπέρμετρη οργή του, ανακουφίζοντας τον μαγματικό θάλαμο.
Και η αυτή οργή δεν έπαψε να του προκαλεί σοβαρά προβλήματα για όλο το υπόλοιπο της ζωής του. Την άνοιξη του 1906, ο άγνωστος άντρας οδηγείται για δεύτερη φορά στο Αναμορφωτήριο, από το οποίο και δραπετεύει το 1907. Τότε, δηλώνοντας ψευδή ηλικία αλλά και όνομα κατατάσσεται στον στρατό, κατηγορείται για την κλοπή στρατιωτικού υλικού, αποτάσσεται και καταδικάζεται σε τρία χρόνια καταναγκαστικών έργων στις Ομοσπονδιακές Φυλακές, απ’ όπου και αποφυλακίζεται το 1910.
Ό, τι και να του συνέβαινε όμως έκτοτε, η αλλοτινή πάνινη κούκλα, που είχε πέσει έρμαιο στα χέρια των διεστραμμένων φυλάκων του αναμορφωτηρίου, ήταν τώρα ένας ολόκληρος άντρας, με γυμνασμένα μπράτσα, μεγάλες πλάτες, αξύριστα μούσια και οργισμένο βλέμμα και ο καθένας που τον θα συναντούσε απροειδοποίητα στον δρόμο του είχε μερικούς πολύ σοβαρούς λόγους, για να μην αισθάνεται ασφαλής και να θέλει να αλλάξει διαδρομή, ώστε να τον αποφύγει. Μόλις είχε κλείσει τα δεκαεννιά του χρόνια και όμως, κάθε παράβαση του νόμου που είχε διαπράξει μέχρι τότε, ήταν απλώς ένα είδος προλόγου. Τα βέλη ήταν ακόμα πάρα πολλά. 

Ελένη Πούλιου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου