Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

6 Ιουν 2018

2 Ο Κήπος με τους Υάκινθους (Περίληψη και Πρόλογος)

Περίληψη



Η αρχιφύλακας Λόρεν Γουότερστον ανακαλύπτει τμήματα ενός ανθρώπινου δαχτύλου στον κήπο του αδελφού της, γεγονός το οποίο η αστυνομία συσχετίζει με την εξαφάνιση μιας γυναίκας δύο χρόνια πριν. Με τη βοήθεια του αφεντικού της, για τον οποίο θα αρχίσει να αναπτύσσει συναισθήματα, η Λόρεν προσπαθεί να αποδείξει ότι ο αδελφός της δεν ευθύνεται για τον φόνο, παρότι όλα τα στοιχεία υποδεικνύουν εκείνον. Μία έρευνα δολοφονίας είναι περίπλοκη από μόνη της, το ότι την έχουν βγάλει από την υπόθεση εξαιτίας της σχέσης της με τον κύριο ύποπτο όμως κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα.




Πρόλογος

Καθόμασταν σε μια ειδυλλιακή τοποθεσία˙ η καταπράσινη κοιλάδα από τη μία, η αναστατωμένη θάλασσα από την άλλη και το μεσαιωνικό κάστρο πίσω μας, όλα βαμμένα με το πορτοκαλί του ηλιοβασιλέματος απέναντί μας. Πάντα έβρισκα ότι η δύση του ήλιου είχε κάτι καταθλιπτικό πάνω της. Άλλοι τη θεωρούσαν ρομαντική, εγώ όμως φοβόμουν τη νύχτα που ερχόταν απειλητικά προς το μέρος μου. Ίσως το απειλητικό όμως δεν ήταν το σκοτάδι, αλλά οι κατηγορίες του αδελφού μου που κρέμονταν πάνω από το κεφάλι του σαν λαιμητόμος.
Ο χρόνος είχε σταματήσει να σημαίνει το οτιδήποτε. Ακόμα και να ήθελα, δεν θα μπορούσα να πω πόση ώρα καθόμασταν εκεί. Δεν ήθελα όμως. Είχα μόνο μια μικρή ιδέα και αυτό εξαιτίας του ήλιου που χανόταν όλο και πιο πολύ. Σύντομα το σκότος θα μας κατάπινε με περισσότερους από έναν τρόπους.
Άπλωσε το χέρι του και έπιασε το δικό μου, που ξεκουραζόταν πάνω στο πόδι μου -ήταν περισσότερο παραλυμένο παρά οτιδήποτε άλλο, αλλά, αν ήξερε για το μούδιασμα μέσα μου ή αν τον ένοιαζε, δεν το έδειξε. Απλώς το ακούμπησε για μια σύντομη στιγμή και μετά το απομάκρυνε.
«Όλα θα πάνε καλά».
Δεν μου το είχε ξαναπεί ποτέ αυτό. Είχε πει πολλά πράγματα, αλλά όχι αυτό.
Η βαθιά φωνή του αντιλαλούσε ότι προσπαθούσε να μου συμπαρασταθεί, παρότι αποκλείεται να του άρεσε η όλη κατάσταση και τότε συνειδητοποίησα ότι είχα συναισθήματα γι’ αυτόν τον άνδρα. Έτσι απλά. Χωρίς καμπάνες ή πυροτεχνήματα ή ψαλμωδίες αγγέλων. Τη μία στιγμή ήμουν στην άγνοια και την άλλη ήξερα. Ήταν κάτι τόσο απλό, που έπρεπε να το είχα καταλάβει από καιρό. Πόσο καιρό; Ένας θεός ξέρει. Το σημαντικό ήταν ότι πλέον το γνώριζα.
Δεν είχε συμβεί γιατί ήταν μεγαλύτερός μου και πάντα είχα μια ιδιαίτερη προτίμηση προς τις πατρικές φιγούρες, ούτε επειδή ήταν ψηλός, γεροδεμένος και σέξι, αν και ποιος μπορούσε να αντισταθεί σε τέτοιους άντρες, ή λόγω του μεγάλου μέρους της ημέρας που περνούσαμε μαζί τα τελευταία χρόνια, παρότι κάτι τέτοιο ήταν σίγουρα βασικό. Βεβαιώθηκα εξαιτίας της καλοσύνης που μου έδειχνε, ενώ δεν χρειαζόταν. Όλα τα υπόλοιπα είχαν βάλει το χεράκι τους, το ότι ήταν ευγενικός όμως, παρότι θύμιζε γίγαντα, με έκανε πάντα να προσπαθώ να κρύψω ένα χαμόγελο.
«Ναι» είπα απλά, χωρίς να πείθω κανέναν ότι όντως συμφωνούσα, μα εκείνος κούνησε το κεφάλι του πάνω κάτω και με χάιδεψε στον ώμο. Συνήθως συνεργαζόταν με άνδρες και ίσως η τεχνική «λέω κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που εννοώ» να μην του ήταν γνωστή. Δεν ήθελα όμως να με προτρέψει να μιλήσω για τα συναισθήματά μου· απλώς να μείνει για λίγο στο παγκάκι πλάι μου χωρίς να μιλάει. Και ίσως να με αγκαλιάσει και πάλι.
Τι θα έκανε αν ήξερε τι συνέβαινε μέσα μου; Θα με έβγαζε από την υπόθεση. Και από το Σώμα. Ανάλογα για ποια απ’ τις δύο εσωτερικές μου πάλες μάθαινε. Η έρευνα με είχε κάνει να τρέμω για το τι θα πάθαινε ο αδελφός μου και είχε φέρει τα συναισθήματά μου στην επιφάνεια. Ότι θα με ανάγκαζε να κρατήσω τις αποστάσεις μου από εκείνον και από τον φόνο ήταν το μόνο σίγουρο. Δεν θα μπορούσα να αντέξω τίποτα απ’ τα δύο.   

Εύη Φρυγανά

2 σχόλια:

  1. Ωωω πολύ ωραία εισαγωγή! Σου κεντρίζει την περιέργεια. Θέλω να διαβάσω τη συνέχεια!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συβηθως δε διαβάζω αστυνομικά, αλλα αφού το συγκεκριμένο το εγραψες εσύ...
    Είναι πολύ καλογραμμένο. Μου άρεσε το πως περιέγραψες κάτι τοσο κλισέ όπως ένα ηλιοβασίλεμα, με διαφορετικό τρόπο, δημιουργώντας ένταση με την αναφορά στις κατηγορίες που βαραίνουν τον αδελφό της.
    Η εσωτερική της σύγκρουση μου εχει σίγουρα τραβηξει την προσοχή και θα ήθελα να δω τη συνέχεια.

    Ωστόσο, αυτός να είναι ο τρόπος σου να ξεφύγεις από ένα writer's block στην Κληρονομιά, και όχι το ξεκίνημα ενός πολύπλοκου βιβλίο που θα αναλώσει τον χρόνο και τη δημιουργικότητα σου, γτ εγώ περιμένω τη συνέχεια της Οκτόμπερ και είμαι σίγουρη ότι δεν είμαι η μόνη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή