Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

2 Ιουν 2018

0 The Last Shadow (Game of shadows II) (Κεφάλαιο 18) - "Το αντίο"

6 μήνες πριν
Ντέρεκ

               Ακόμα και μια εβδομάδα μετά από εκείνη τη νύχτα, κάθε βράδυ πεταγόμουν στον ύπνο μου. Συνέχεια έβλεπα το ίδιο όνειρο. Το παράξενο ήταν πως, μόλις ξυπνούσα, τα πάντα γίνονταν σκόνη. Σαν κάποιος να μου έσβηνε τη μνήμη κατευθείαν. Το μόνο κομμάτι από το όνειρο που θυμόμουν ήταν το κινητό μου να χτυπάει. Μετά τίποτα. Εγώ ξύπνιος μέσα στον ιδρώτα και η Έρρικα κάθε φορά να μου κάνει την ίδια ερώτηση.
               Ξαφνικά ξύπνησα. Το κορμί μου έτρεμε ολόκληρο και προσπαθούσα να ανασάνω. Κράτησα το κεφάλι μου για λίγο ενώ εκείνη  με κοιτούσε με απορία.
               «Ντέρεκ» μουρμούρισε και ακούμπησε το μπράτσο μου.
               «Έρρικα δε θέλω να μιλήσω» αποκρίθηκα εκνευρισμένος.
               «Τι στο καλό σου συμβαίνει;»
               «Δε θέλω να πω… Έχω μάθει τα δύσκολα να τα περνάω μόνος».
               «Κοίτα Ντέρεκ! Δεν είμαι χαζή… Δυστυχώς ή ευτυχώς, εγώ είμαι γυναίκα… Έχω ένστικτο.  Το νιώθω ότι κάτι σε απασχολεί. Εδώ και μια βδομάδα είσαι απόμακρος και κάθε φορά με απομακρύνεις όλο και περισσότερο» το μάτια της ήταν καρφωμένα πάνω μου «Κι εγώ έχω προβλήματα. Όλοι μας έχουμε».
               «Και τι θες να κάνω Έρρικα;»
               «Δε με υπολογίζεις καθόλου έτσι; Εγώ είμαι εδώ για σένα».
               «Κοίτα Έρρικα... σου είχα πει κάτι πολύ πιο πριν...» τα μάτια της βούρκωσαν «Δεν ξέρω αν θυμάσαι, αλλά στο είχα ξεκαθαρίσει. Εγώ δεν κάνω εύκολα σχέση κι αν κάνω, η κοπέλα που θα είναι δίπλα μου πρέπει να περάσει από πολλά στάδια. Εσύ δηλαδή τι νόμισες για ‘μας τους δύο; Σου είπα εγώ ποτέ κάτι εντελώς ξεκάθαρο;»
               «Τι εννοείς Ντέρεκ; Τι μου λες τώρα… Τι είμαστε εμείς δηλαδή;»
               «Φίλοι. Είμαστε φίλοι».
               «Φίλοι; Σοβαρά τώρα;» με κοίταξε με ειρωνικό βλέμμα «Φίλοι;»
               Δεν απάντησα, αλλά την κοιτούσα. Δεν το εννοούσα αυτό που είπα. Τη νοιάζομαι πολύ και νιώθω έντονα συναισθήματα για εκείνη, όμως όλα έγιναν τόσο περίπλοκα κι εγώ θέλω να μείνω μόνος, να την κρατήσω σε απόσταση για το καλό της.
               «Δηλαδή μου λες ότι όλο αυτό είναι φιλικό; Είσαι απίστευτος. Ξέρεις κάτι; Εγώ φταίω, που πίστεψα σ’ εσένα! Δεν ξέρω τι διάολο σου συμβαίνει πάλι, αλλά αρκετά έκανα την πάπια! Κι εμένα όλο αυτό με πλήγωσε και με πληγώνει. Μπορεί να θες να το ξεπεράσεις μόνος όλο αυτό, αλλά...»
               «Αλλά τίποτα! Αν χρειαστώ βοήθεια θα τη ζητήσω» ύψωσα το τόνο της φωνής μου.

Έρρικα

               Μπορεί να φώναζε  έντονα,  μα τα μάτια του άλλα έλεγαν.  Δεν πίστεψα λέξη. Μα είχα εκνευριστεί.
               «Θες να φύγω;» ρώτησα ευθέως εκείνη τη στιγμή.
               Με κοίταξε ξαφνιασμένος.
               «Ό,τι αγαπάς το σκοτώνεις. Ξέρεις Ντέρεκ και μόνο μια λέξη μπορεί να μοιράσει έναν άνθρωπο στα δύο» του έριξα μια έντονη ματιά και αυτός αποκρίθηκε στο βλέμμα μου.  Δεν ήταν ανάγκη να μου απαντήσει. Τα μάτια του τα έλεγαν όλα «Μη μου πεις τι έχεις… Εγώ θα είμαι εδώ. Αν συνεχίσεις να μου φέρεσαι έτσι όμως, να ξέρεις πως θα με χάσεις.  Αν θες τον χώρο σου, θα σου τον δώσω» του χάιδεψα το μάγουλο. Δεν είπαμε κάτι άλλο.  Τα βλέμματά μας μίλησαν μόνα τους.

Ντέρεκ
               Είπα τόσα πολλά για τα οποία μετάνιωσα. Τη στιγμή που ντύθηκε και έφυγε μέσα στη νύχτα ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι. Τα έκανα σαλάτα. Το πρωί δεν άργησε να έρθει κι εγώ έμεινα άυπνος όλο το βράδυ. Ντύθηκα βιαστικά και έφυγα αμέσως από το διαμέρισμα. 
               Στο προαύλιο του σχολείου αντίκρισα την Έρρικα που μιλούσε με την Κίμπερλι.  Χαμήλωσα το βλέμμα και ξαφνικά άκουσα τη φωνή του Τζάκσον «Ντέρεκ».
               «Έγινε κάτι καινούριο;» τον ρώτησα.
               «Η Σίσι, χθες βράδυ, σκέφτηκε κάτι που ίσως να μας βοηθήσει»
               «Τι;»
               «Αφού λοιπόν οι Ιχθείς ήταν στρατιωτική βάση που πλέον λέγεται νεκρή, τότε  τα  άτομα που υπηρετούσαν εκεί δεν πρέπει να είναι καταγεγραμμένα κάπου; Σε κάποια αρχεία;»
               «Ναι… Αν ακόμα υπάρχουν όμως»
               «Αν υπάρχουν, εμείς  μπορούμε με αυτό να βγάλουμε μια άκρη… Δε νομίζεις;»
               «Τι θα κερδίσουμε από αυτούς; Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι  δηλαδή, είναι νεκροί»
               «Πρέπει να προσπαθήσουμε. Ίσως να μας βοηθήσει να βρούμε και το ημερολόγιο»
               «Μπορεί… Ας το προσπαθήσουμε»
               «Τι έχεις;» με ρώτησε με βλέμμα απορίας.
               «Ε;… Τίποτα»
               «Πως τίποτα; Μόλις τώρα πέρασε από δίπλα μας η Έρρικα με την Κίμ και δε σου έριξε ούτε μια ματιά...
               Αναστέναξα «Αν υπάρξει κάτι νεότερο στην υπόθεση μιλάμε»
               «Ντέρεκ!» με εμπόδισε με το χέρι του τη στιγμή που προσπάθησα να φύγω
               «Τι;»
               «Τι πάθατε; Δεν είσαι καλά»
               «Μια χαρά είμαι!»
               «Α, ναι ε;»
               «Ναι Τζάκσον. Πρέπει να πάω να ετοιμάσω τα βιβλία για το μάθημα»
               «Κοίταξε… Ό,τι κι αν έχει συμβεί, εσύ κι αυτή είναι γραφτό σας να είστε μαζί»
               «Έλα ρε, μέντιουμ  είσαι;»
               «Η πανοπλία της ειρωνείας… Ωραία, δε λέω, αλλά όχι σε εμένα»
               «Τι θες να πεις;»
               «Εσύ δεν ήσουν που μου είπες πριν μια βδομάδα πως είναι η δύναμη σου; Τώρα τι έγινε;»
               «Τίποτα είπαμε.»
               Με τράβηξε από το μπράτσο και με αγριοκοίταξε «Αφού τη γουστάρεις, γιατί κάνεις πίσω;»
               «Εσύ τώρα τι ζόρι τραβάς;»
               «Είστε και οι δύο φίλοι μου. Και είναι κρίμα όταν μεταξύ δυο τόσο ταιριαστών ανθρώπων που έχουν τα ίδια έντονα συναισθήματα γίνεται αυτό... Γιατί είσαι έτσι;»
               «Τζάκσον, δε θέλω να μιλήσω. Θέλω να μείνω λίγο μόνος»
               «Πρόσεξε όμως αυτό το λίγο να μη καταλήξει σε για πάντα. Με τη συμπεριφορά σου αυτό θα γίνει!» είπε τα τελευταία του λόγια με έντονο ύφος κι έφυγε.
               Η ώρες περνούσαν τόσο γρήγορα που η στιγμή που δεν ήθελα να θυμηθώ είχε φτάσει. Επτά το απόγευμα. Εκεί που βρισκόμουν μόνος στο διαμέρισμα μου μέσα στη δυνατή και σκληρή σιωπή μόλις κοίταξα το ρολόι σηκώθηκα. Αυτή τη φορά δε βούλιαξα στις σκέψεις. Αν και την είχα στο μυαλό μου. Μόνο που τώρα έλεγχα τις σκέψεις μου. 
               Περπατούσα μέχρι τη στιγμή που έφτασα στην καταραμένη εκείνη λευκή πόρτα.  Δείλιασα να ακουμπήσω το πόμολο, αλλά έπρεπε. Φόρεσα την ειδική στολή που μου έδωσαν  και μπήκα.
               «Εδώ είμαι φίλε» αποκρίθηκα ενώ γνώριζα πως δε θα έπαιρνα απάντηση.
               «Είστε έτοιμος;» αποκρίθηκε η γιατρός.
               «Δώστε μου λίγα λεπτά, μόνο λίγα» μου απάντησε με ένα νεύμα και έκλεισε την πόρτα πίσω της.
               «Σχεδόν φτάσαμε στο τέλος Μαξ» αποκρίθηκα με βουρκωμένα μάτια «Όλα μπήκαν στην τελική ευθεία. Δε θα εγκαταλείψω. Όχι αδελφέ μου. Αυτοί θα πληρώσουν για όλα όσα έκαναν και κάνουν.  Στο είχα υποσχεθεί τότε που σε κρατούσα στα χέρια μου. Έτσι πίστευα τουλάχιστον. Αυτό που σου έκαναν δε θα μείνει ατιμώρητο. Έχουμε ανακαλύψει πολλά και είμαι πραγματικά σίγουρος πως αυτός που σε πυροβόλησε εκείνο το βράδυ ήταν ο πατέρας του Τζάκσον. Αυτό το κάθαρμα θα σαπίσει στη φυλακή! Αυτό στο υπόσχομαι» του ακούμπησα το χέρι «Αυτή η απόφαση που έπρεπε να πάρω με τρομάζει ακόμη και τώρα… Ξέρω πως πρέπει, αλλά με τρομάζει αδελφέ μου. Όμως μόνο έτσι θα μπορέσει η ψυχή σου να βρει τη γαλήνη και να ηρεμίσει. Αυτό που φοβόμουν ήταν να μη σε ξαναχάσω, αλλά κατάλαβα πως δε σε βρήκα και ποτέ πραγματικά… Όντως ισχύει αυτό που λένε πως πρέπει να χάσεις κάτι για να καταλάβεις την πραγματική του αξία και όταν το χάσεις... όλα γύρω σου καταρρέουν αμέσως»     Αναστέναξα και σκούπισα το δάκρυ μου «Θα μου λείψεις αδελφέ μου. Όλα όσα περάσαμε και καλά και κακά...» Όλες οι γλυκές αναμνήσεις ξεπρόβαλαν μπροστά μου… Θυμήθηκα εκείνο το λαμπερό του χαμόγελο και αυτό το γενναίο χαρούμενο βλέμμα. Έτσι θα τον θυμόμουν. Χαρούμενο. Κι ας ήταν απλά μια ανάμνηση και όχι η εικόνα που έβλεπα τώρα.  Σηκώθηκα από την καρέκλα και φώναξα τη γιατρό. Η στιγμή είχε φτάσει… Το μηχάνημα θα έσβηνε κι έτσι θα έδινε τέλος στη ζωή του. Δεν κοίταξα πίσω μου καθώς έφευγα… Ήμουν δακρυσμένος.  Μπορούμε πραγματικά να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας με λίγες λιτές λέξεις.  Κι αυτό προσπάθησα να κάνω… Αυτό ήταν το αντίο μου. Το μηχάνημα έσβησε και ο ήχος έπαψε να ακούγεται. Η καρδιά μου ράγισε περισσότερο από ποτέ.
               «Αντίο αδελφέ μου» μουρμούρισα εκείνη τη στιγμή και  ξαφνικά  τον είδα μπροστά μου. Μου χαμογέλασε και μετά έσβησε. Ίσως να ήταν ψευδαίσθηση, μα τον είδα. Κάποιοι λένε πως η ζωή είναι "μάγια",  δηλαδή μια ψεύτικη εικόνα των αισθήσεων όπου νομίζουμε πως ζούμε τη σημαντικότατη ζωή μας. Ώσπου έρχεται ένα γεγονός για να μας δείξει ότι είμαστε "γη και σποδός" και ότι το μόνο που μένει είναι η αγάπη που μοιραστήκαμε με τους άλλους. Μένει ανεξίτηλα αποτυπωμένη τόσο στην καρδιά, όσο και στη μνήμη των ανθρώπων, αυτών που είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε. Όλα έρχονται και παρέρχονται, σχηματίζονται και αφανίζονται. Αλλά η αγάπη μένει. Δε θα το ξεχάσω ποτέ. Γιατί πάντα θα έχει ένα ξεχωριστό κομμάτι στη καρδιά μου στο οποίο θα κατοικεί.  Και όπως λένε “Πεθαίνει αυτός που ξεχνιέται και ζει αυτός που υπάρχει πάντα μέσα στις καρδιές μας”. Εκείνη τη στιγμή, βουτηγμένος στη θλίψη και στις σκέψεις πρόσεξα πως τα βήματα μου έφτασαν στο σπίτι της. Εκεί που μένει τώρα. Την απομάκρυνα γιατί ήμουν θλιμμένος και εκνευρισμένος, αλλά δεν έπρεπε γιατί όντως τη χρειάζομαι. Το χάδι της, το γέλιο της… Αυτό το σαγηνευτικό βλέμμα.  
               «Ντέρεκ» η φωνή της ακούστηκε πίσω μου.
               Την κοίταξα και μουρμούρισα «Συγγνώμη»                        
               «Με πλήγωσες»
               «Το ξέρω… Τώρα όμως είμαι εδώ και δεν πρόκειται να φύγω. Ούτε να σε απομακρύνω ποτέ ξανά» ξεστόμισα και την κοίταξα στα μάτια. Της χάιδεψα το μάγουλο και την πλησίασα ακόμα περισσότερο, μέχρι που τα χείλη μας έγιναν ένα. Το φιλί της ήταν ικανό να μου σβήσει οποιαδήποτε πληγή και το χάδι της να μου δώσει όλη τη δύναμη που χρειάζομαι.



 Chara Christ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου