Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και πρωτότυπες εμπνευσμένες ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Το όνομά μας είναι πλέον γνωστό στους εκδοτικούς κύκλους και είμαστε περήφανοι για το γεγονός ότι μέσα από του Moonlight Tales έχουν αναδειχτεί ιστορίες που τώρα, υπό εκδοτική στέγη πια, κοσμούν τα ράφια βιβλιοπωλείων.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

8 Ιουν 2018

0 The Last Shadow (Game of Shadows II) (Κεφάλαιο 19) - "Ο Μύθος του Στρατιώτη"

               Ακόμα μια βδομάδα πέρασε μέσα στη σιωπή και στην αγωνία. Το ψάξιμο δε σταμάτησε ούτε στιγμή. Η Έρρικα για ακόμα μια φορά έμεινε στο πλευρό μου. Μπορεί να είναι πιο μικρή, αλλά είναι αρκετά ώριμη. Ποτέ μου δε θα ξεχάσω τα συγκεκριμένα λόγια της «Ό,τι κι αν συμβεί, εγώ θα είμαι εδώ για εσένα. Όσο και να με απομακρύνεις και όσους τοίχους και αν χτίζεις μπροστά μου, εγώ θα τους σπάω και θα σε πλησιάζω ακόμα περισσότερο. Γιατί αξίζεις!» Τελικά μερικά λόγια σε κάνουν πιο δυνατό. Και με τη σωστή γυναίκα πλάι σου μπορείς να τα αντιμετωπίσεις όλα. Οι μέρες κυλούσαν σε γοργούς ρυθμούς, αλλά χωρίς να βρίσκουμε νέα στοιχεία, εμείς βαδίζαμε και πάλι στο κενό. Περπατούσα στους διαδρόμους του σχολείου σκεπτικός. Στην ουσία, ένιωθα μόνος. Χάθηκα και πάλι στον ιστό των σκέψεων. Το τέλος είναι τόσο κοντά, αλλά ταυτόχρονα τόσο μακριά μας. Παρόλες τις δυσκολίες που είχαμε να αντιμετωπίσουμε, για ένα πράγμα ήμουν σίγουρος… Έστω κι αν καμιά φορά ένιωθα μόνος ή έπαιρνα την απόφαση να απομακρύνω τα άτομα που νοιάζομαι, στην ουσία δεν ήμουν. Ήμαστε μια ομάδα.
Ο ένας στηρίζει τον άλλο.
               Κάθισα στην έδρα της αίθουσας μου και διόρθωνα τις ιστορίες των μαθητών μου όταν ξαφνικά μια από αυτές μου έκανε έντονη εντύπωση. Ο τίτλος, αρκετά δυναμικός, ήταν “Η σκιά του τελευταίου στρατιώτη” Άρχισα να διαβάζω την ιστορία κι όλα γύρω μου πάγωσαν . Ειδικά εκείνο το κομμάτι που έλεγε “Έτσι ο στρατιώτης ονομάστηκε η ‘Τελευταία σκιά’ και από τότε κανείς δεν τον ξανά είδε”. Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν και θυμήθηκα τα λόγια του «Εσύ είσαι η τελευταία σκιά». Ένιωσα ένα δυνατό κενό. Η ιστορία του Μάρκου με ταρακούνησε και χωρίς δεύτερη σκέψη πήγα να τον βρω. Η συγκεκριμένη ιστορία είχε τόσα κοινά με τη δική μας.
               «Ντέρεκ;» ακούστηκε η Έρρικα με ένα διακριτικό κτύπημα στην ανοιχτή πόρτα.
               Την κοίταξα χαμένος.
               «Είσαι καλά;»
               «Ε; Ννναι»
               «Μμμ… Το βλέπω... Τι έγινε;»
               «Εσύ γνώριζες για την ιστορία με τίτλο “Η σκιά του τελευταίου στρατιώτη”;»
               «Τον μύθο λες;»
               «Μύθο;» το βλέμμα μου γέμισε απορία.
               Μουρμούρισε κάτι ακατάληπτο που έδειχνε προβληματισμό.
               «Τι γνωρίζεις;»
               «Δεν ξέρω πολλά πράγματα. Απλώς είχα ακούσει μια φορά τη Μάριαμ να διηγείται αυτήν την ιστορία, τότε που όλα ήταν ακόμα πιο ήρεμα…»
               «Τι έλεγε η ιστορία ;»
               «Αν θυμάμαι καλά, για ένα νεαρό αγόρι με υπερφυσικές δυνάμεις που κατάφερε να σώσει το δάσος από μια έκρηξη, ή κάτι τέτοιο, και πως το φάντασμά του ακόμα στοιχειώνει το δάσος. Ήταν μια ιστορία για τουρισμό»
               «Στη νεκρή βάση»
               «Τι;» απόρησε.
               «Ένας νεαρός στρατιώτης με υπερδυνάμεις που θυσίασε τη ζωή του μετά από μια μεγάλη έκρηξη βόμβας σε ένα εργαστήριο που ήταν κτισμένο στο δάσος»
               «Ντέρεκ τι λες;»
               «Έρρικα, η ιστορία αυτή δεν είναι ένας απλός μύθος. Νομίζω έχει σχέση με την υπόθεση μας.»
               Με κοίταξε τρομαγμένη «Ο μύθος του στρατιώτη;»
               «Ναι! Διάβασε εδώ» της έδειξα αυτά που είχε γράψει ο Μάρκος.
               Πριν από χρόνια, το 1940, πέντε περίπου χρόνια πριν το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου στο Κρίμελμπρουκ, μια μικρή και ήσυχη πόλη, οι Ναζί ίδρυσαν μια μυστική στρατιωτική βάση με το όνομα Ιχθείς. Αυτή η βάση είχε ως σκοπό να αποκτήσει τους πιο δυνατούς μαχητές και φήμες έλεγαν πως κάποιοι έκαναν πειράματα στους στρατιώτες μέχρι που μια μέρα θα έφτιαχναν τον τέλειο στρατιώτη. Έναν δυναμικό και αήττητο άνθρωπο. Όταν τα κατάφεραν, ο στρατιώτης αυτός τρελάθηκε και με μια βόμβα κατέστρεψε όλη τη βάση. Από τότε η ψυχή του τριγυρίζει στο δάσος. Το μόνο που απέμεινε ήταν μια σκιά. Ένα τίποτα.
               «Απόψε πρέπει να βρεθούμε όλοι και πάλι. Νομίζω πως ξέρω που βρίσκεται το ημερολόγιο» ξεστόμισα βιαστικά. Τώρα όλα βρήκαν το δρόμο τους. Το τελευταίο κλειδί δεν ήταν το ημερολόγιο, αλλά αυτός ο μύθος. Το ημερολόγιο αποτελεί την απάντηση.
               «Περίμενε πού πας;» αποκρίθηκε και με σταμάτησε.
               «Θα επιστρέψω» πρόσθεσα και της έδωσα ένα φιλί πριν φύγω. Δεν έφυγε ούτε στιγμή από το μυαλό μου αυτή η ιστορία που πλέον αποτελεί ένα μύθο. 


Chara Christ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου