Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

17 Οκτ 2018

0 Η αλήθεια μου (Κεφάλαιο 6 - Reboot)



Πάνε δύο μέρες από τότε που έφυγε η Μιράντα. Δύο μέρες από τότε που βγήκα από το δωμάτιό μου, είδα κάποιον από την παρέα ή μίλησα γενικά. Όλο το Σαββατοκύριακο η Έλενα χτυπά την κλειδωμένη πόρτα του σπιτιού μου και προσπαθεί απελπισμένα να την αφήσω να μπει μέσα. Αυτές τις μέρες δεν έχω φάει τίποτα, έχω κοιμηθεί ελάχιστα και αυτό μόνο αφού το σώμα μου με εγκατέλειψε μετά από ατελείωτες δακρύβρεχτες ώρες πάνω από το μαξιλάρι. Ως αποτέλεσμα, τα μάτια μου έχουν πρηστεί και τα χείλη μου είναι αφυδατωμένα.


Σήμερα ξεκινάει επίσημα το σχολείο. Δεν θα πάω. Παρά τα παρακάλια της, η Έλενα δεν κατάφερε να με πείσει να πάω. Την ακούω που χτυπάει την πόρτα και πάλι, ζητώντας για άλλη μια φορά να πάω μαζί της. Ακόμα μια φορά απορρίπτω την ιδέα, απαντώντας με νεκρική σιωπή.

Ακούω την Καίτη να την καθησυχάζει, λέγοντάς της ότι θα είμαι μια χαρά. Και από όσο ξέρω την Καίτη, από τις ελάχιστες στιγμές που έχουμε περάσει στην ίδια παρέα, τώρα μάλλον τραβάει την Έλενα από το χέρι για να φύγουν. Ανυπομονεί τόσο να πάει στο σχολείο για να δει κάποιον, από ό,τι λέει.

Οι φωνές τους χάνονται. Μάλλον η Έλενα ενέδωσε τελικά στα παρακάλια της φίλης της. Σκεπάζω όλο μου το σώμα, μέχρι και το κεφάλι μου, με το σεντόνι και κάνω το μαξιλάρι που κρατάω ένα με το στήθος μου, προτού ο Μορφέας με σκεπάσει με το πέπλο του στην προσπάθεια να ξεκουράσει το σώμα μου. 

Η φωτιά χαϊδεύει βίαια το κορμί μου και ο καπνός φλερτάρει ύπουλα με τα πνευμόνια μου. Φωνάζω για βοήθεια όμως κανείς δεν με ακούει. Είμαι μόνη μου ένα βήμα πριν τον αιώνιο χαμό μου και παλεύω με τις ανύπαρκτες δυνάμεις μου για την σωτηρία που δεν πρόκειται να μου δοθεί...

Ξυπνάω λουσμένη στον ιδρώτα για άλλη μια φορά. Αυτό το όνειρο πάλι. Είναι κάθε φορά και πιο ζωντανό. Όσο περνάνε οι μέρες, ο εφιάλτης που στοιχειώνει τα βράδια μου εδώ και τέσσερα χρόνια μοιάζει να με πλησιάζει όλο και περισσότερο.

Φέρνω τα χέρια μου στο πρόσωπό μου και αφήνω τα δάχτυλά μου να το επεξεργαστούν. Το δέρμα μου είναι ξερό, μα πιο πολύ τα χείλη μου. Πρέπει να τα δάγκωσα όσο κοιμόμουν γιατί αναγνωρίζω την μεταλλική γεύση του αίματος με την άκρη της γλώσσας μου. Οι υποθέσεις μου επιβεβαιώνονται όταν ένα από τα δάχτυλά μου συναντά την πληγή στο κάτω χείλος μου. Αισθάνομαι το χαρακτηριστικό τσούξιμο και απομακρύνω το χέρι μου από εκεί. Κοιτάζω το δάχτυλό μου για να δω έναν μικρό λεκέ αίματος πάνω του. Κατεβάζω το χέρι μου αδιάφορα και στρέφω το κεφάλι μου στο ρολόι πάνω στο κομοδίνο μου.  Έντεκα και είκοσι οκτώ, διαβάζω τους ηλεκτρονικούς αριθμούς και κατευθύνω το σώμα μου στην πόρτα.

Τα βήματά μου με πηγαίνουν στο μπάνιο, μπροστά από τον καθρέφτη. Η εικόνα που αντικρίζω είναι άθλια. Το δέρμα μου είναι χλωμό, το μόνο ζωηρό χρώμα στα χείλη μου είναι εκείνο του αίματος, μαύροι κύκλοι κάνουν τα μάτια μου να χάνονται και στεγνά πλέον δάκρυα έχουν χαράξει ρυάκια στα μάγουλά μου. Τα μαλλιά μου είναι μπερδεμένα και πέφτουν στο πρόσωπό μου άχαρα. Αν με έβλεπε κανένας, θα με περνούσε για κάποια από εκείνες τις ψυχικά διαταραγμένες κοπέλες που τριγυρνούν σαν χαμένες στους δρόμους, στις ταινίες. 

Με το χέρι μου ψηλαφίζω την επιφάνεια του νιπτήρα. Ακουμπάω ένα μεταλλικό, αιχμηρό αντικείμενο και καταλαβαίνω τι είναι χωρίς καν να το δω. ''Ποιος νοιάζεται;"  σκέφτομαι και πιέζω το αιχμηρό κομμάτι του αντικειμένου δυνατά χαμηλά στον καρπό μου. Νιώθω ένα βάρος να φεύγει από μέσα μου και αποφασίζω να πιέσω σε ένα ακόμα σημείο πιο πάνω στον καρπό μου.

Είμαι μόνη, πάντα ήμουν, πάντα θα είμαι. Δεν ξέρω γιατί πίστεψα πως κάτι μπορούσε να αλλάξει αυτή τη φορά. Από εκεί που είχα μια απαθή μητέρα και καμία ιδέα για τον πατέρα μου, απέκτησα μια πεθαμένη μητέρα και έναν εξαφανισμένο πατέρα. Τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί; Να ζήσω μια μίζερη ζωή, χωρίς κανέναν για να μοιραστώ τις αποτυχίες ή τις επιτυχίες μου; Τι να το κάνω ένα τέτοιο μέλλον; Μια τέτοια ζωή;

Καθώς αυτές οι σκέψεις γυρίζουν στο μυαλό μου σαν τρενάκι του τρόμου σε λούνα παρκ, η λεπίδα έχει ζωγραφίσει βαθιές γραμμές σε όλο τον καρπό μου. Συνεχίζω να πιέζω μέχρι που μια ξαφνική ζάλη με κάνει και χάνω την ισορροπία μου. Σε χρόνο μηδέν, βρίσκομαι ξαπλωμένη στο χαλάκι του μπάνιου, μπροστά από τον νιπτήρα, με τη λεπίδα να έχει πέσει κάπου πιο πέρα. Τα βλέφαρά μου κλείνουν…Αποδέχομαι με ευχαρίστηση την αίσθηση υπνηλίας και εύχομαι να μην χρειαστεί να ξυπνήσω ξανά.

Όταν τελικά επανέρχονται οι αισθήσεις μου, νιώθω το σώμα μου μουδιασμένο, αλλά μπορώ να κουνηθώ. Νιώθω την ανάγκη να ανοίξω τα μάτια μου. Βλεφαρίζω για να συνηθίσω στο λευκό φως. Επιτέλους παράδεισος, σκέφτομαι. Γυρίζω το κεφάλι μου στο πλάι για να δω την πόρτα να ανοίγει και τον Σταύρο να μπαίνει μέσα. Ομολογώ πως παραξενεύομαι πολύ.

«Πέθανες και εσύ;» ξεστομίζω πριν το καταλάβω και εκείνος αφήνει με ανακούφιση έναν αναστεναγμό.

«Μας κατατρόμαξες, χαζή, το ξέρεις; Μην μας το ξανακάνεις αυτό» ανακουφισμένος πλησιάζει και με αγκαλιάζει σφιχτά. Νιώθω τα μέλη μου να πονάνε κάτω από τα χέρια του, μα σφίγγω τα δόντια για να μην το καταλάβει. 

«Οκ… Υποθέτω πως κανείς μας δεν πέθανε ακόμα» καταφέρνω να πω και εκείνος απομακρύνεται και με κοιτάζει με ερωτηματικό βλέμμα.

«Εύα, όχι, και ούτε πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο σύντομα. Ό,τι και να έγινε, εσύ πρέπει…» μου φωνάζει θυμωμένα.

«Να μείνω δυνατή; Ω, σε παρακαλώ, σταμάτα να είσαι τόσο προβλέψιμος» αντεπιτίθεμαι ειρωνικά.
Ελένη Ζερβάκου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου